II SAB/Op 38/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P., B. P. i K. P. na bezczynność Gminy Strzelce Opolskie w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 marca 2013 r. (doprecyzowanym na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 15 maja 2013 r.) S. P., B. P. i K. P. złożyli za pośrednictwem Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Gminy Strzelce Opolskie w zakresie braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 grudnia 2012 r. w uchwale Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 25 maja 2011 r., Nr X/43/2011, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Strzelce Opolskie dla wsi [...]. Jako podstawę prawną wniesionej skargi skarżący wskazali m.in. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Gmina Strzelce Opolskie wniosła o uznanie skargi za bezzasadną, gdyż na żadnym etapie postępowania organ nie pozostawał w bezczynności. Wyjaśniła również, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 grudnia 2012 r. pozostawiono bez rozpatrzenia, ponieważ sprawa zagospodarowania działki nr [...] położonej [...] była rozpatrywana przez Radę Miejską w Strzelcach Opolskich dwukrotnie, w trybie postępowania skargowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 (przypadki niedotyczące niniejszej sprawy). W pierwszym rzędzie Sąd badał zatem, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też w niniejszej sprawie sądowa kontrola jest niedopuszczalna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 P.p.s.a., a więc gdy przedmiotem skargi są: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Z przytoczonej regulacji wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmująca bezczynność organów możliwa jest tylko w podanym wyżej zakresie. Tym samym, na podstawie omawianego przepisu nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność w przypadku niezałatwienia przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kontynuując dalsze rozważania wskazać przyjdzie, że sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 P.p.s.a. Taką regulację szczególną stanowi przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591, z późn. zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Regulacja zawarta w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym określa szczególny rodzaj skargi na bezczynność organów gminy w zakresie działalności uchwałodawczej, której wniesienie do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w tym przepisie, może dotyczyć niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem, i to w takim zakresie, w jakim przepisy prawne nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 99-100). Przechodząc już na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że z treści skargi S. P., B. P. i K. P. oraz dodatkowego wyjaśnienia skarżących zawartego w piśmie z dnia 15 maja 2013 r. wynika, że przedmiotem skargi jest bezczynność Gminy Strzelce Opolskie w zakresie braku odpowiedzi na złożone przez skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 grudnia 2012 r. w uchwale Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 25 maja 2011 r., Nr X/43/2011, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Strzelce Opolskie dla wsi [...]. Z uwagi na tak określony przedmiot zaskarżenia zauważyć należy, że z cyt. wyżej art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. W pełni zgodzić się trzeba z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjnym, że wezwanie to ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienia sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Skargę natomiast wnosi się na uchwałę rady gminy, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1770/08, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że brak jest przepisu prawa, który obligowałby radę gminy do ustosunkowania się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ bowiem może, ale nie musi udzielić odpowiedzi na takie wezwanie. W świetle powyższych wywodów uznać zatem należało, że podstawy prawnej do wniesienia przedmiotowej skargi nie może stanowić przepis art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, jak również powołany przez skarżących przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W konsekwencji skarga na bezczynność w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie będzie mogła odnieść zamierzonego skutku i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt V SAB/Wa 23/12, zamieszczone na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wedle którego Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne - orzeczono jak w sentencji postanowienia.