II SAB/Op 48/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Opole - Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego 1) zobowiązuje Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu do rozpatrzenia odwołania Gminy Opole - Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu datowanego na dzień 12 lutego 2015 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz Gminy Opole - Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła skarga Gminy Opole - Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, zwanego dalej też jako OWINB w Opolu, polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r., nr 13/15. Skarga złożona została w następującym stanie faktycznym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, dalej zwany jako PINB w Opolu, decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r., nr 13/15, nakazał Gminie Opole, jako właścicielowi terenu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym byłej czerpni powietrza znajdującej się na działce nr 102/19 k.m. 44, przy budynku przy ulicy Franciszkańskiej 16 w Opolu w sposób wskazany w osnowie decyzji. Gmina Opole nie godząc się z zapadłą decyzją, działając poprzez pełnomocnika - zastępcę Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu, za pośrednictwem organu I instancji, wniosła odwołanie. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu pismem z dnia 5 marca 2015 r., działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał Prezydenta Miasta Opola do uzupełnienia wniesionego w dniu 12 lutego 2015 r. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu M. K. odwołania o pełnomocnictwo, upoważniające Z. T. – Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu do działania w imieniu Gminy Opole w sprawie, w tym do udzielania dalszych pełnomocnictw. Poinformował jednocześnie, że nieuzupełnienie braku skutkować będzie pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola - Zastępca Prezydenta J. K. przesłał pełnomocnictwo z dnia 25 marca 2014 r. udzielone Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu – Z. T. uprawniające m.in., do działania w imieniu Prezydenta Miasta Opola, w sprawie wniesienia odwołań od decyzji PINB w Opolu (pkt 4), składania oświadczeń woli w imieniu Gminy Opole w zakresie udzielonego pełnomocnictwa oraz w związku z bieżącą działalnością Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu (pkt 5) oraz udzielania w niezbędnym zakresie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, dalszych pełnomocnictw, w tym procesowych. Przedmiotowe pełnomocnictwo udzielone zostało na czas nieokreślony, z możliwością odwołania. Z dokumentu elektronicznego, tj. e-maila datowanego na dzień 25 marca 2015 r., wynika, że OWINB w Opolu dysponował pełnomocnictwem udzielonym M. K. do działania w imieniu Prezydenta Miasta Opola i kopie tego pełnomocnictwa przesłał pełnomocnikowi organu. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. OWINB w Opolu wezwał pełnomocnika M. K. do uzupełnienia braku wniesionego odwołania o przedłożenie aktualnego pełnomocnictwa upoważniającego Z. T. – Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu do działania w imieniu Gminy Opole, informując jednocześnie, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której pełnomocnik posiada pełnomocnictwo udzielone uprzednio przez inne osoby pełniące funkcje organów i składa je jako "nowe" w sytuacji, gdy konkretne osoby udzielające pełnomocnictwa nie są już organami tej jednostki. Pismem datowanym na dzień 28 kwietnia 2015 r. Zastępca Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu M. K. dowodziła, że pełnomocnictwo upoważniające Z. T. - Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu do działania w imieniu Gminy Opole udzielone przez byłego Prezydenta Miasta Opola jest nadal obowiązujące, gdyż z dniem zaprzestania sprawowania funkcji przez daną osobę nie wygasają udzielone wcześniej pełnomocnictwa. Pismem z dnia 13 maja 2015 r., skierowanym do Zastępcy Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu – M. K., OWINB w Opolu poinformował o pozostawieniu wniesionego odwołanie bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ wskazał, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której pełnomocnik posiadając pełnomocnictwo uprzednio udzielone przez inne osoby pełniące funkcję organów, składa je w postępowaniu jako "nowe", gdy konkretne osoby udzielające pełnomocnictwa nie są już organami tej jednostki. Organ uznał, że pomimo udzielenia odpowiedzi na wezwanie organu, brak formalny odwołania nie został uzupełniony, a tym samym w sprawie zaistniały przesłanki do pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Pismem z dnia 25 maja 2015 r. Gmina Opole – Miejski Zarząd Lokali Komunalnych w Opolu, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora M. K. wezwała OWINB w Opolu do usunięcia prawa i rozpatrzenie wniesionego odwołania z dnia 12 lutego 2015 r. W uzasadnieniu podniesiono, że złożone odwołanie czyni zadość wszelkim wymogom formalnym niezbędnym do wydania decyzji. Zaakcentowano, powołując przepis art. 268a K.p.a. i art. 47 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, że od organu należy odróżnić konkretną osobę, która wykonuje kompetencje organu, którym jest prezydent miasta. Pełnomocnictwo udzielone przez organ nie wygasa zatem wskutek zmiany na stanowisku piastuna organu, z dniem wygaśnięcia mandatu osoby pełniącej funkcję organu administracji publicznej. OWINB w Opolu odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Gmina Opole - Miejski Zarząd Lokali Komunalnych w Opolu zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu bezczynność przejawiająca się pozostawieniem bez rozpoznania odwołania z dnia 12 lutego 2015 r. od decyzji PINB w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r. Wskazując na powyższe wniosła o zobowiązanie OWINB w Opolu do rozpatrzenia wniesionego odwołania z dnia 12 lutego 2015 r. od decyzji PINB w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny związany z podjętymi czynnościami przez organ. Wskazała na prezentowane konsekwentnie stanowisko dotyczące niewygaśnięcia pełnomocnictwa Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu, w związku ze zmianą na stanowisku osoby piastuna organu i powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdziła, że organ bezzasadnie domagał się od skarżącej złożenia kolejnego pełnomocnictwa, a w konsekwencji w sposób nieuprawniony pozostawił odwołanie bez rozpoznania. Akcentowała, że organ nie miał podstaw do podjęcia takiej czynności techniczno-prawnej, gdyż w sprawie nie zachodziły przesłanki warunkujące jej podjęcie. Wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. było wadliwe. Przywołując uchwałę NSA z dnia 3 września 2013 r., stwierdziła, że na pozostawienie odwołania z dnia 12 lutego 2015 r. bez odwołania przysługuje skarga na bezczynność organu. Zdaniem skarżącej, w sprawie doszło do bezczynności organu, gdyż OWINB w Opolu pozostawił odwołanie bez rozpoznania, pomimo że brak było przesłanek do podjęcia takiej czynności. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że zarzuty w niej zawarte nie znajdują uzasadnionych podstaw, gdyż skarżąca pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych złożonego odwołania w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. nie uzupełniła tego braku. Akcentował organ, że w przedmiotowej sprawie dwukrotnie wzywał odwołujący się Miejski Zarząd Lokali Komunalnych w Opolu o przedłożenie pełnomocnictwa dla Dyrektora Z. T. Podtrzymał stanowisko, że w sprawie niedopuszczalnym było złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez byłego Prezydenta Miasta Opola, który w dacie jego przedkładania nie pełnił już tej funkcji. Zauważył, że w przepisach brak jest regulacji, z której wynikałoby, że dopuszczalnym jest legitymowanie się w nowej sprawie pełnomocnictwem osoby, która funkcji organu już nie piastuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd rozpoznając zatem skargę na bezczynność organu zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga jest sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a następnie ustalić, czy organowi wskazanemu w rozpoznawanej skardze można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji, postanowienia, względnie aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył wszczętego postępowania w prawnie przewidzianej formie (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 914/14 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia na - http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy bezczynność organu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów K.p.a. (por. wyrok NSA z 16 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1010/14). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu polegająca na pozostawieniu bez rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 stycznia 2015 r. Na wstępie wskazać należy, iż nie budzi wątpliwości Sądu to, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy zawiadomić wnoszącego podanie na piśmie, jak również i to, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Stanowisko takie zaprezentowane zostało w uchwale NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13. Stwierdzić należy także, iż wniesiona skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżący, pomimo braku pouczenia, wezwał organ pismem z dnia 25 maja 2015 r. do usunięcia naruszenia prawa z treści, którego wynika, że nie godził się z brakiem rozpatrzenia wniesionego odwołania. Pismo to Sąd uznał za zażalenie na bezczynność, gdyż organ nie wyjaśnił i nie ustalił, jaki jest w istocie jego przedmiot i pomimo tego udzielił na nie odpowiedzi, która zawarta została w piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. Pismo to zostało nadane do skarżącego w dniu 16 czerwca 2015 r., a w jego następstwie w dniu 3 lipca wniesiona została skarga do Sądu na bezczynność organu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie służy żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia czynności materialno-technicznej jaką jest pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Następstwem pozostawienia podania bez rozpoznania jest zakończenie postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaakcentować należy, że organ nie pozostawił bez rozpoznania wniosku strony (podania), lecz środek odwoławczy w postaci odwołania. Zgodnie natomiast z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Wniesienie odwołania przenosi zatem na organ II instancji, jakim jest w niniejszej sprawie OWINB w Opolu, obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy jest jednak stwierdzenie, że odwołanie w sprawie jest dopuszczalne oraz, że zachowany został termin do jego wniesienia. Z tego też względu, po otrzymaniu odwołania, a przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W świetle art. 134 K.p.a. niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia skutkuje wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia w tym przedmiocie, które jest ostateczne. Zamyka ono bowiem drogę do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej rozstrzygnięciem organu I instancji. Dodać należy nadto, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać m.in. z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji, zaś z przyczyn podmiotowych w sytuacji braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej, niezdolności odwołującego się do czynności prawnych (por. wyrok NSA z 21 września 2001r., sygn. akt I SA 335/00; tak też: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 609). Zwrócić należy nadto uwagę, że uprawnienie do wniesienia odwołania przysługuje stronie. Strona może działać jednak poprzez pełnomocnika (art. 32 K.p.a.) i taka właśnie sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik działa w imieniu strony na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa Tylko w sytuacji, gdy pełnomocnik strony, który podpisał odwołanie w imieniu strony nie złoży dokumentu pełnomocnictwa, nie można uznać jego czynności, w tym podpisania odwołania za skuteczne. Organ wówczas powinien, zakreślając termin opatrzony stosownym rygorem, wezwać wnoszącego do uzupełnienia braku formalnego odwołania, bądź też uznać odwołanie za niepodpisane przez stronę i wezwać ją do podpisania odwołania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Wymóg podpisania odwołania wynika z art. 63 § 3 K.p.a. Podanie niepodpisane nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a. Brak podpisu jest brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. W zależności od etapu postępowania, na którym ten brak występuje (wniosku czy też odwołania) organy administracji mają możliwość pozostawienia wniosku bez rozpoznania na etapie postępowania przed organem I instancji (art. 64 § 2 K.p.a.), a na etapie postępowania przed organem II instancji, wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania/zażalenia stosownie do art. 134 K.p.a. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 101/14). Z powyższego wynika zatem, że braku pełnomocnictwa, jego wad, czy też właściwego określenia zakresu umocowania do działania w imieniu strony nie należy utożsamiać z brakami formalnymi wniosku, lecz oceniać w kategoriach dopuszczalności wniesienia odwołania. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji podpisane zostało przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu – M. K., która nie złożyła ani pełnomocnictwa do działania w imieniu odwołującego Prezydenta Miasta Opola, ani też pełnomocnictwa od dyrektora jednostki, ani wreszcie zakresu czynności z którego wynikałoby, że jest osobą uprawnioną do działania w sprawie. W aktach administracyjnych brak jest w tym zakresie jakichkolwiek wezwań organu. Organ natomiast pismem z dnia 5 marca 2015 r., dokonał wezwania Prezydenta Miasta Opola do złożenia pełnomocnictwa upoważniającego Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu – Z. T. do wniesienia odwołania i udzielania dalszych pełnomocnictw. W odpowiedzi na powyższe działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola Zastępca Prezydenta Miasta Opola J. K. przesłał pełnomocnictwo z dnia 25 marca 2014 r. udzielone Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu – Z. T. uprawniające m.in., do działania w imieniu Prezydenta Miasta Opola, w sprawie wniesienia odwołań od decyzji PINB w Opolu (pkt 4), składania oświadczeń woli w imieniu Gminy Opole w zakresie udzielonego pełnomocnictwa oraz w związku z bieżącą działalnością Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu (pkt 5) oraz udzielania w niezbędnym zakresie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, dalszych pełnomocnictw, w tym procesowych. Przedmiotowe pełnomocnictwo udzielone zostało na czas nieokreślony, z możliwością odwołania. Prezydent Miasta Opola udzielił zatem Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu upoważnienia do działania w imieniu Gminy Opole i czynność ta dokonana została przed wniesieniem odwołania. Pomimo nadesłania przez Prezydenta Miasta Opola żądanego pełnomocnictwa, organ wezwał pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. pełnomocnika M. K. do uzupełnienia braku wniesionego odwołania o przedłożenie aktualnego pełnomocnictwa upoważniającego Z. T. – Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu do działania w imieniu Gminy Opole, informując jednocześnie, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której pełnomocnik posiada pełnomocnictwo udzielone uprzednio przez inne osoby pełniące funkcje organów i składa je jako "nowe" w sytuacji, gdy konkretne osoby udzielające pełnomocnictwa nie są już organami tej jednostki. Pomimo udzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie i zaprezentowanie stanowiska co do ważności umocowania organ pozostawił wniesione odwołanie bez rozpoznania. Ta czynność OWINB w Opolu narusza prawo, tj. art. 134 K.p.a. Organ uznając, że nie doszło do uzupełnienia braków formalnych wniesionego odwołania, z przyczyn podniesionych powyższej winien wydać rozstrzygniecie, o którym stanowi art. 134 K.p.a. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia jego braku formalnego, poprzez nadesłanie w wyznaczonym terminie wymaganego pełnomocnictwa lub podpisania odwołania, stanowiło naruszenie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. OWINB w Opolu nie wzywał wnoszącego odwołanie do jego podpisania lub dostarczenia podpisanego egzemplarza odwołania. Zdaniem Sądu, uznanie przez OWINB w Opolu, że pełnomocnik strony nie wykonał zobowiązania organu i nie uzupełnił braku formalnego wniesionego odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela stanowiska organu, że odwołanie od decyzji podpisane zostało przez pracownika jednostki Gminy Opole, któremu nie mogło zostać udzielone pełnomocnictwo przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Lokali Komunalnych w Opolu, gdyż legitymował się on pełnomocnictwem udzielonym mu przez osobę, która przestała piastować funkcję organu przed dniem wniesienia odwołania w sprawie. W orzecznictwie za ugruntowany uznać należy pogląd, że z dniem zaprzestania sprawowania funkcji organu przez daną osobę nie wygasają udzielone przez nią pełnomocnictwa administracyjne. Ważność takich pełnomocnictw należy oceniać na dzień ich wydania, chyba, że zostały one odwołane przez osobę, która je udzieliła lub przez następcę tej osoby. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Przyjęcie przeciwnego stanowiska od wyżej prezentowanego prowadziłoby do sytuacji, w której wakat na stanowisku organu oznaczałby paraliż w wykonywaniu kompetencji tego organu do czasu powołania na nie nowej osoby. Znaczenia w przedmiotowej sprawie nie ma także fakt, że stosowne dokumenty dołączone zostały do akt administracyjnych na etapie późniejszym, albowiem istotne jest to, że istniały one w chwili składania odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2006r., sygn. akt I SA/Wa 496/06 - Lex 227699; WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 637/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 471/10; wyrok WSA w Opolu z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 158/08 – wszystkie na http://www.orzeczenia.nsa.gov. pl). Z akt sprawy wynika, że do dnia orzekania przez Sąd wniesione odwołanie nie zostało rozpoznane. W tej sytuacji należało uwzględnić skargę na bezczynność OWINB w Opolu, albowiem sprawa nie została dotychczas załatwiona - organ odwoławczy nie rozpatrzył wniesionego odwołania i nie wydał przewidzianego prawem rozstrzygnięcia, pomimo upływu terminu o którym mowa w art. 35 § 3 K.p.a. Oceniając stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., zdanie drugie, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w dniu 13 maja 2015 r. czynność materialno-techniczną polegającą na pozostawieniu wniesionego odwołania bez rozpoznania, wskazując jednocześnie jej przyczyny. Okoliczność, że Sąd w niniejszym składzie nie aprobuje legalności tej czynności nie pozwala jednak na uznanie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.a i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 20002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składa się wpis w wysokości 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.