II SAB/Op 79/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Opolskiego Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Opolskie Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek B. W. z dnia 2 października 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) stwierdza, że bezczynność określona w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Opolskiego Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu na rzecz B. W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez B. W. jest bezczynność Opolskiego Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej wniosków złożonych w ramach projektu "Kierunek FIO" przez wskazane wnioskiem podmioty. Skarga złożona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 2 października 2014 r. B. W., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej wystąpiła do Opolskiego Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu - zwanego dalej Stowarzyszeniem, o przesłanie drogą elektroniczną wniosków złożonych w ramach projektu "Kierunek FIO" przez: - Stowarzyszenie A - grupa nieformalna. Temat projektu: [...] - "[...]", - Stowarzyszenie B "[...]" - grupa nieformalna. Temat projektu: "[...]", - Stowarzyszenie C. Temat projektu: "[...]", - Stowarzyszenie D. Temat projektu: "[...]". W dniu 17 października 2014 r. do skarżącej zostało przesłane pocztą e-mail (a następnie drogą pocztową) pismo Stowarzyszenia z dnia 17 października 2014 r., nr L.dz. [...], którym wezwano B. W. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3a K.p.a., zakreślając termin 7 dni do dokonania uzupełnienia - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskazano, iż uzupełnienie wymaga "wniesienia wniosku w formie przepisem wskazanym lub innej formie prawnie dopuszczalnej wynikającej z art. 63 K.p.a." W uzasadnieniu wezwaniu Stowarzyszenie podało, że w zakresie wydatkowania środków publicznych objętych podaniem, istnieje możliwość udzielenia informacji. Jednakże zdaniem Stowarzyszenia, na zasadzie analogii (w związku z art. 16 ustawy) w przedmiocie sposobu wniesienia żądania informacji publicznej zastosowanie znajdą przepisy K.p.a., a w szczególności art. 63 § 1 K.p.a. Cytując brzmienie tego przepisu Stowarzyszenie oświadczyło, iż nie posiada elektronicznej skrzynki podawczej, o jakiej mowa w przywołanym przepisie. Zatem, aby uznać podanie za prawnie skuteczne oraz obligujące organ lub osobę do udzielenia informacji lub załatwienia sprawy, muszą być spełnione łącznie wszystkie trzy przesłanki, o jakich mowa w art. 63 § 3a K.p.a., gdyż w przeciwnym razie nie jest możliwe załatwienie sprawy. W ocenie Stowarzyszenia: "Ustawodawcze ratio legis przedstawionych instytucji prawnych potwierdza, iż inna forma prawna podania, aniżeli wskazana we wskazanych przepisach uniemożliwia merytoryczną identyfikację interesanta." Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Stowarzyszenia, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz przepisów art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ), zwanej dalej ustawą, poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 2 października 2014 r. Jednocześnie wniosła o zobowiązanie Stowarzyszenia do dokonania czynności zgodnie z jej wnioskiem oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podała, że nie zastosowała się do wezwania Stowarzyszenia z dnia 17 października 2014 r., które zostało wystosowane do niej po upływie czternastodniowego terminu na załatwienie sprawy. Stwierdziła, że każdy ma prawo do informacji publicznej, a ograniczenie tego prawa może nastąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach ze względu na ustawowo chronione dobra. Stąd jej zdaniem, niedopuszczalnym jest, aby forma wniosku stanowiła podstawę do nieudzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi w całości. Nie zgadzając się z zarzutem bezczynności podniosło, iż nie uchyla się od udzielenia informacji, co zasygnalizowane zostało w wezwaniu. Jednakże z uwagi na braki formalne wniosku, które nie zostały uzupełnione, nie mogło zostać uwzględnione żądanie wniosku, zgodnie z jego treścią. Zdaniem Stowarzyszenia, nie można było udzielić skarżącej informacji w oparciu o wniosek e-mail. Ponadto, taka forma załatwienia wniosku obligowałaby do sporządzenia skanów (kopii) zawnioskowanych dokumentów w ilości od 1 karty do wszystkich dokumentów objętych informacją publiczną. Sporządnienie "wszelkiej" dokumentacji publicznej związane byłoby z koniecznością poniesienia kosztów, zatrudnienia chociażby pracownika, który by się tym zajął. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy niepodpisany wniosek, niecertyfikowany, nie stanowi jakiejkolwiek podstawy do dochodzenia roszczenia, w szczególności, iż nie jest on zidentyfikowany. "Pod taką osobę podszyć może się każdy." Dodatkowo, skarżąca wadliwie zainicjowała swoją sprawę oraz wybrała sposób załatwienia sprawy poprzez rozstrzygnięcie przez Sąd, podczas gdy mogła uzupełnić swój wniosek, osiągając przez tę czynność zamierzony skutek. Na rozprawie sądowej pełnomocnik Stowarzyszenia podtrzymał argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że w tej sprawie nie było żadnej opieszałości w działaniu. Nawiązując do wniosku skarżącej podniósł, że brak zindywidualizowania wniosku nie może być podstawą do jego rozpoznania. Dodał, że Stowarzyszenie w części otrzymuje środki publiczne do podziału między beneficjentami, ale nie stosuje przepisów K.p.a., natomiast stosuje przepisy omawianej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej, w trybie przepisów przywołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej także ustawą, zachodzi wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku natomiast, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowana nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a następnie - dopiero później, że obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W razie wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ (podmiot) miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku, gdy organ uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych. Zaznaczyć też trzeba, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 458/12, LEX nr 1323858). W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania organ podjął w celu załatwienia wniosku, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, LEX nr 1368964). Bowiem z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ lub inny podmiot zobowiązany będący w jej posiadaniu odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej, albo udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, bądź milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Dostrzec również przyjdzie, iż w świetle art. 149 P.p.s.a., niewątpliwie celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem wnioskodawcy. Z treści powyższego przepisu wynika więc a contrario, że niewykonanie przez organ tego obowiązku uzasadnia uwzględnienie skargi. Sąd, zobowiązując organ do działania, nie przesądza przy tym jednocześnie o sposobie załatwienia wniosku (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Natomiast kwestia nałożenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Jeżeli chodzi o dopuszczalność skargi, to także odnotować trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność organów nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto, skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 646/10, Lex nr 672923; z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; LEX nr 1082716; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 marca 2014 r., II SAB/Sz 13/14, LEX nr 1443751). Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Opolskiego Centrum Wspierania Inicjatyw Pozarządowych w Opolu, zwane dalej Stowarzyszeniem, w zakresie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 2 października 2014 r., przy czym w świetle przedłożonej dokumentacji strony zgodnie podają, że zakres żądania wynikający z treści tego wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu omawianej ustawy. Stowarzyszenie oświadczyło ponadto, iż otrzymuje środki publiczne do podziału między beneficjentami. W związku z tym skargę należało uznać za dopuszczalną. W kwestii zakresu podmiotowego nawiązać należy do przepisu art. 4 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca stworzył w tym przepisie katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który nie jest zamkniętym katalogiem, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przy czym termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). W art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, ustawodawca wskazał m.in. jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne. Niewątpliwie, przepis ten ma zastosowanie do Stowarzyszenia, które otrzymuje środki publiczne do podziału między beneficjentami w ramach realizacji projektów zadaniowych (lokalnych), stąd też jest ono zobowiązane do udostępniania informacji jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się wnioskiem do Stowarzyszenia, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, o przesłanie drogą elektroniczną wniosków złożonych - przez cztery wymienione jednostki - w ramach projektu "Kierunek FIO". Wniosek ten zakwestionowało Stowarzyszenie, uznając, iż nie odpowiada on wymogom formalnym z art. 63 K.p.a. (brak podpisu) i po uprzednim wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych (w trybie art. 64 § 2 K.p.a.), pozostawiło wniosek skarżącej bez rozpoznania, sygnalizując jednocześnie o nieposiadaniu elektronicznej skrzynki podawczej, utworzonej na podstawie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela powyższego stanowiska prezentowanego przez Stowarzyszenie, co do zakwestionowanego sposobu (formy) zgłoszenia żądania z wykorzystaniem poczty elektronicznej (e-mail) i braku podpisu wnioskodawcy. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasadniczo nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego (K.p.a.). Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Złożenie zatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a., nie stanowi "podania" w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 K.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom K.p.a. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 ustawy). Według art. 10 ust. 1 ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Nadto, przepis art. 10 ust. 2 ustawy stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Przepis art. 10 ustawy nie określa wprost wymagań, w zakresie formy zgłoszenia żądania, a regulacja zawarta w art. 10 ust. 2 wskazuje, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. W świetle art. 10 w związku z art. 2 ustawy, złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Wniosek ten nie musi przybrać formy pisemnej, zwłaszcza wtedy, gdy dana informacja może być udostępniona niezwłocznie, wówczas forma wniosku może być dowolna, w tym z wykorzystaniem poczty elektronicznej (e-mail) i to nawet bez podpisu. Dla skuteczności wniesienia wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej wymagane jest przedstawienie żądania organowi nie zaś przestawienie tego żądania w odpowiedniej formie. Żaden przepis ustawy nie wymaga, aby w każdej okoliczności (zawsze) konieczne było złożenie wniosku w formie pisemnej wraz z własnoręcznym podpisem żądającego od organu udostępnienia informacji publicznej. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej pocztą elektroniczną (e-mail) do podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, wywołuje obowiązek działania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy, i w terminie tam zakreślonym, a także zgodnie z art. 14 ust. 2, do ewentualnego poinformowania wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji w żądanej (wskazanej wnioskiem) formie oraz do dalszych działań, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Sporny wniosek skarżącej posiada charakter wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem taką wolę skarżąca ujawniła w sposób, który jednoznacznie pozwala Stowarzyszeniu na zastosowanie trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie, po otrzymaniu wniosku skarżącej, wbrew przywołanym powyżej regulacjom, nie podjęło żadnych czynności mających na celu realizację obowiązku według tej ustawy. Oznacza to, że Stowarzyszenie pozostawało w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącej o udzielenie informacji publicznej. W niniejszej sprawie na powyższą ocenę nie ma również wpływu podnoszona przez Stowarzyszenie okoliczność nieposiadania elektronicznej skrzynki podawczej utworzonej na podstawie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Podobnie, także bezczynności nie można usprawiedliwiać ewentualnymi kosztami związanymi z udostępnieniem żądanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Natomiast odmowa udzielenia informacji w sprawie mogłaby opierać się wyłącznie na podstawie i w okolicznościach wymienionych w art. 16 ustawy, ale wówczas powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, co do której (w związku z jej wydaniem) zastosowanie mają przepisy K.p.a. Stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej zostało ograniczone do wyjątków wskazanych w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 oraz w art. 15 ust. 2 (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Bd 19/07, LEX nr 505422, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., II SAB/Gd 2/13, LEX nr 1486035). W świetle powyższego należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej z dnia 2 października 2014 r. o udzielenie informacji publicznej został bezpodstawnie przez Stowarzyszenie pozostawiony bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 K.p.a. Przepisy art. 63 K.p.a. znajdą zastosowanie tylko w sytuacjach przewidzianych art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przesłanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z wykorzystaniem poczty elektronicznej (e-mail) nie upoważnia zobowiązanego podmiotu lub organu do wezwania w trybie art. 64 w zw, z art. 63 K.p.a. do uzupełnienie braków formalnych przez opatrzenie wniosku podpisem elektronicznym (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r. sygn. I OSK 1277/08, LEX nr 529939; z 14 września 2012 r. sygn. I OSK 1013/12, LEX nr 1376075; z 30 listopada 2012 r. sygn. I OSK 1991/12, LEX nr 1291370). Podmiot zobowiązany, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie może uzależnić udostępnienia informacji publicznej od uzupełnienia - podpisem - wniosku o udostępnienie informacji publicznej przesłanego e-mailem, skoro we wniosku określono wyraźnie żądaną informację publiczną, wskazano sposób jej udostępnia, a identyfikacja wnioskodawcy (imię, nazwisko, adres zamieszkania i adres e-mail) nie budzi żądnych wątpliwości. Wnioskom składanym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z których jednoznacznie wynika, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, ustawodawca nie stawia żadnych szczególnych wymogów formalnych i w tej kwestii nie odsyła do stosowania przepisów K.p.a. Jeżeli wola osoby korzystającej z prawa dostępu do informacji publicznej została wyraźnie wyrażona, to organ (podmiot zobowiązany), do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej z dnia 2 października 2014 r. nie został załatwiony, a Stowarzyszenie pozostawało w bezczynności, nie spełniając wymagań ustawy regulującej sposób załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, stwierdzonej bezczynności nie można jednak uznać za rażącą. Dokonując oceny w tym zakresie, Sąd wziął pod uwagę, że podmiot zobowiązany wyraził swoje stanowisko w odniesieniu do żądania wniosku, a jego wadliwe działanie wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa co do wymogu formalnego wniosku. Zwłoka w udzieleniu informacji nie ma zatem cech lekceważącego traktowania skarżącej i obowiązków nałożonych ustawą. Dostrzec trzeba, że istota rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W orzecznictwie przyjmuje się, iż "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Natomiast regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne i wymagają dokonywania ich wykładni. Odnotować przyjdzie, że wezwanie, w którym podmiot zobowiązany przedstawił swoje stanowisko w sprawie żądanej informacji, skarżąca otrzymała w terminie 14 dni od otrzymania wniosku przez adresata, a zatem w kwestii charakteru tej informacji znane jej było stanowisko zobowiązanego, natomiast wątpliwości i błędna wykładnia art. 63 K.p.a. - z uwagi na brak regulacji w tej materii w ustawie - nie uzasadnia naruszenia prawa w sposób rażący. Ponadto, zobowiązany nie pozostawał bierny w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie zaistniały też podstawy do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Reasumując podkreślić trzeba, że stwierdzając bezczynność Sąd nie wskazuje sposobu załatwienia sprawy i nie może nakazać podjęcia czynności określonej treści. Organ (podmiot zobowiązany) może udzielić informacji w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa udzielania informacji następuje w drodze wydania decyzji. W tym stanie sprawy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., stwierdzając jednocześnie, iż bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a.