II SAB/Op 9/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. i L. K. na bezczynność Starosty Głubczyckiego w przedmiocie odebrania rzeczy porzuconych 1) zobowiązuje Starostę Głubczyckiego do wydania aktu lub podjęcia czynności dotyczącej wniosku Z. K. i L. K. z dnia 17 maja 2012 r., w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) określa, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierza Staroście Głubczyckiemu grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 4) zasądza od Starosty Głubczyckiego na rzecz Z. K. i L. K. solidarnie kwotę 594 (pięćset dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga Z. K. i L. K. na bezczynność Starosty Głubczyckiego w zakresie odebrania rzeczy porzuconych. Z. K. i L. K. pismem, które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Głubczycach w dniu 17 maja 2012 r., wskazując jako podstawy swojego wniosku § 3 rozporządzenia RM z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie rzeczy znalezionych oraz art. 183 K.c. wnieśli o odebranie rzeczy porzuconych przez zmarłego A. K. i ich przechowywanie przez organ. W uzasadnieniu wniosku podali, że A. K. zmarł w dniu 1 grudnia 210 r. i pozostawił szereg rzeczy ruchomych, które zostały komisyjnie spisane i zabezpieczone. Spadkobiercy zmarłego nie odebrali pozostawionych przez niego rzeczy, pomimo upływu okresu 1,5 roku od zawiadomienia ich o pozostawieniu rzeczy. W związku z powyższym ww. rzeczy należy uznać za porzucone. Wnioskodawcy wnieśli także o przyznanie im znaleźnego, a to z uwagi na poniesienie znacznych kosztów związanych z przechowywaniem rzeczy. Starosta Powiatowy w Głubczycach pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. powiadomił wnioskodawców, że rzeczy wyszczególnione w dokumentacji nie należy traktować jako rzeczy zagubionych, gdyż brak jest podstaw prawnych i faktycznych do takiego przyjęcia. Rzeczy ruchome pozostawione po zamarłym nie mogą zostać uznane za porzucone, gdyż w takim przypadku brak jest zamiaru właściciela wyzbycia się ich własności. Skarżący pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. wnieśli do Wojewody Opolskiego pismo zatytułowane "odwołanie". Wojewoda Opolski pismem z dnia 29 czerwca 2012 r., działając na podstawie art. 237 § 3 K.p.a. stwierdził, że pismo Starosty Głubczyckiego z dnia 4 czerwca 2012 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, a mając na uwadze stan występujący w sprawie wnioskodawcy winni dochodzić swoich roszczeń w stosunku do spadkobierców w ramach powództwa cywilnego. W wyniku skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na pismo Wojewody Opolskiego z dnia 29 czerwca 2012 r., Sąd postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 401/12, odrzucił skargę, a NSA wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 3074/12 oddalił skargę kasacyjną wniesioną na to postanowienie. Skarżący pismem z dnia 25 lutego 2013 r. wnieśli do Wojewody Opolskiego zażalenie na bezczynność Starosty Głubczyckiego. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 5 kwietnia 2013 r. uznał się niewłaściwym rzeczowo do rozpoznana ww. zażalenia. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że stosownie do art. 17 pkt 1 K.p.a. wojewoda nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego, gdyż organem tym są samorządowe kolegia odwoławcze. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył nadto postanowienie NSA z dnia 1 marca 2002 r., sygn. akt I SA 3120/01. Wojewoda Opolskiego poinformował jednocześnie skarżących o dalszych możliwych krokach prawnych w sprawie. Pismem z dnia 25 lutego 2013 r. skarżący wnieśli za pośrednictwem Starosty Głubczyckiego zażalenie na bezczynność w sprawie odebrania rzeczy porzuconych. Domagali się wyznaczenia organowi I instancji dodatkowego terminu do wydania decyzji w sprawie oraz zobowiązania go do przyjęcia rzeczy na przechowanie oraz zarządzenia wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu przedstawili stan faktyczny sprawy, przywołali przepisy mające, ich zdaniem, zastosowanie w sprawie, a także powołali się na linię orzeczniczą dotyczącą bezczynności organów i uznali, że w sprawie uzasadniony jest zarzut bezczynności. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu poinformowało skarżących, że poruszane we wniosku kwestie należą do sfery stosunków prawnych regulowanych przepisami prawa cywilnego i podlegają kognicji sądów powszechnych. Organ stwierdził także, iż wniesione zażalenie nie dotyczy żadnego postępowania administracyjnego, które mogłoby się zakończyć decyzją administracyjną i w konsekwencji być przedmiotem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym w art. 37 § 2 K.p.a. Pismem z dnia 3 lipca 2013 r. Z. K. i L. K. wnieśli do WSA w Opolu skargę na bezczynność Starosty Głubczyckiego zarzucając mu naruszenie szeregu przepisów K.p.a, a to m.in. art. 12 K.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie rzeczy znalezionych (Dz. U. nr 22, poz. 141), tj. § 3 pkt 2, § 5 i § 15. Skarżący domagali się uwzględnienia skargi i orzeczenia, że Starosta Głubczycki ma obowiązek odebrania rzeczy pozostałych po zmarłym A. K., wydania poświadczenia i dalszego postępowania z rzeczami w myśl przepisów rozporządzenia w sprawie rzeczy znalezionych, z zaznaczeniem, że ww. czynności winny być dokonane w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu lub wydać w sprawie decyzję. Skarżący wnieśli także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżący dowodzili, że Starosta Głubczycki ma obowiązek odebrania rzeczy pozostałych po zmarłym A. K. oraz wydania stosownego poświadczenia. Jednakże pomimo ciążącego na nim obowiązku organ nie podejmuje stosownych czynności. Bezczynność organu powoduje, że skarżący boją się wydać rzeczy zmarłego niewłaściwej osobie, narażając się na odpowiedzialność cywilną, a to wobec nieprzeprowadzenia przez spadkobierców postępowania spadkowego. Zdaniem skarżących, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji we wskazanych terminach pozostaje w bezczynności. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie i stąd też skarga zasługuje na uwzględnienie. Starosta Głubczycki w odpowiedzi na skargę, po przedstawieniu stanu faktycznego podał, że w sprawie brak jest podstaw do zarzucania organowi bezczynności, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na pismo skarżących z dnia 4 czerwca 2013 r. stwierdziło, że poruszane przez skarżących kwestie należą do sfery stosunków prawnych regulowanych przepisami prawa cywilnego i podlegają kognicji sądu powszechnego. Postanowieniem z dnia 7 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 52/13, WSA w Opolu odrzucił skargę. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od ww. postanowienia WSA w Opolu, NSA postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3030/13, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Opolu. W uzasadnieniu NSA uznał za nieprawidłowe stanowisko WSA w Opolu, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. NSA stwierdził, że normy zawarte w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie rzeczy znalezionych mają charakter administracyjnoprawny, a treść zawartych w nim przepisów świadczy o tym, że stosunki tworzące się na ich podstawie cechują się nierównorzędnością stron, a zarazem dotykają materii publicznej o charakterze organizatorskim. Przepisy te konstruują prawo podmiotowe jednostki do żądania od właściwego organu odebrania rzeczy znalezionej, a prawo to wynika wprost z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Rzeczona czynność organu podlega kognicji sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i tym samym na jej niedokonanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. NSA wskazał nadto, że poświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia winno być traktowane jak zaświadczenie w rozumieniu art. 217 K.p.a., gdyż stanowi ono akt wiedzy organu. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz wnioski w niej zawarte. Wniósł nadto o wymierzenie organowi grzywny w wysokości ośmiokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. W załączniku do protokołu rozprawy podniósł, że żądanie wymierzenia grzywny uzasadnione jest czasem trwania bezczynności organu i znaczną dolegliwością tej bezczynności dla skarżących. Zaakcentował, że nie istnieje żadna inna zgodna z prawem legalna i pewna metoda pozbycia się pozostawionych przez zmarłego przedmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na wstępie zauważyć należy, że treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie determinowała okoliczność, iż w dniu 17 stycznia 2014 r. zapadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym to uchylono postanowienie WSA w Opolu z dnia 7 października 2013 r. odrzucające skargę Z. K. i L. K. na bezczynność Starosty Głubczyckiego w przedmiocie odebrania rzeczy porzuconych. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa został przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiego, a nie innego aktu. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Go 912/08 - LEX nr 489266; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt III SA/GL 1672/06 - LEX nr 236965). W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Przenosząc, zatem powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zapadłego postanowienia wskazał, że normy zawarte w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie rzeczy znalezionych (Dz. U. 1966 r. nr 22, poz. 141 ze zm. - dalej zwanego rozporządzeniem) mają charakter administracyjnoprawny. Przepisy te konstruują prawo podmiotowe jednostki do żądania od właściwego organu odebrania rzeczy znalezionej, a prawo to wynika wprost z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Rzeczona czynność organu podlega kognicji sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i tym samym na jej niedokonanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. NSA wskazał nadto, że poświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia winno być traktowane jak zaświadczenie w rozumieniu art. 217 K.p.a., gdyż stanowi ono akt wiedzy organu. W związku z powyższym przypomnieć należy, że przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność Starosty Głubczyckiego w przedmiocie odebrania rzeczy porzuconych. Mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi wskazać trzeba, że w pierwszej kolejności należało ocenić dopuszczalność skargi. Skarga na bezczynność organu w załatwieniu sprawy wymaga dla jej skutecznego złożenia uprzedniego zażalenia na bezczynność organu. Skarżący wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu pismo datowane na dzień 25 lutego 2013 r., zatytułowane "zażalenie na bezczynność", które wpłynęło do organu I instancji w dniu 9 maja 2013 r. W związku z powyższym uznać należało, że skarżący wyczerpali środki zaskarżenia. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Dla uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności nie jest wystarczające wdanie się w jakąkolwiek korespondencję, bez podejmowania czynności proceduralnych. Tego rodzaju pogląd koresponduje z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem. Posiadając kompetencję w określonym zakresie organ administracji ma obowiązek czynić z niej użytek, a niezrealizowanie tego obowiązku jest jednoznaczne z bezczynnością organu (J. Boć, Prawo administracyjne, Wrocław 2004 r., J. Zimmermann, Prawo administracyjne, wyd. Zakamycze, Kraków 2005 r.). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia zwłaszcza, gdy nie podejmuje on w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub gdy jakkolwiek prowadzi postępowanie, to jednak mimo ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie aktu, ani innej czynności (por. wyroki NSA z: 20 lipca 1990 r. w sprawie sygn. akt I SAB 60/99; 19 lutego 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SAB 153/98; 27 stycznia 1999 r. w sprawie sygn. akt I SAB 142/98 – www. orzeczenia.nsa.gov. pl). Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Organ pomimo wniosku skarżących nie podjął przewidzianych prawem czynności. Jedyną reakcją organu na wniosek skarżących było pismo organu z dnia 4 czerwca 2012 r., które nie miało charakteru aktu administracyjnego (por. ww. postanowienia WSA i NSA). Organ nie podjął żadnych czynności i nie załatwił sprawy nawet wówczas, gdy znane było mu stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r. Przepis § 1 rozporządzenia stanowi bowiem, że organami właściwymi do odbierania zawiadomienia o znalezieniu rzeczy zgubionych, jeżeli znalazca nie wie, kto jest uprawniony do odbioru rzeczy, albo jeżeli nie zna miejsca zamieszkania osoby uprawnionej, są rejonowe organy rządowej administracji ogólnej właściwe miejscowo dla terenu, na którym znaleziono rzecz, zwane dalej "organami przechowującymi". Organy te są również właściwe do przechowywania rzeczy znalezionych oraz do poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia organ przechowujący nie może odmówić odebrania rzeczy znalezionej, jeżeli żąda tego znalazca, chyba że rzecz nie przedstawia żadnej wartości. Skarżący wystąpili z wnioskiem o odebranie rzeczy znalezionych i stąd też organ winien podjąć czynności przewidziane przepisami rozporządzenia lub wydać akt odmawiający odebrania rzeczy. Przy czym zauważyć należy, że odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie oddanej rzeczy powinno być stwierdzone w wydanym znalazcy poświadczeniu, w którym należy wymienić imię, nazwisko i adres znalazcy oraz dokładnie określić znalezioną rzecz, czas i miejsce znalezienia. Jeżeli znalazca żąda znaleźnego, należy uczynić o tym wzmiankę w poświadczeniu (§ 5 ust. 1). Dostrzec należy również, że przepisy rozporządzenia stosuje się odpowiednio do znalezionych rzeczy, które zostały porzucone bez zamiaru wyzbycia się własności, jak również do zwierząt, które zabłąkały się lub uciekły. Reasumując, w sprawie koniecznym stało się zobowiązanie Starosty Głubczyckiego do załatwienia wniosku skarżących datowanego na dzień 15 maja 2012 r., a który wpłynął do organu w dniu 17 maja 2012 r. O powyższym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie, zdaniem Sądu, niniejsza bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji o braku podstaw i przyczynach niezałatwienia wniosku poinformował skarżących pismem z dnia 4 czerwca 2012 r., które nie było decyzją, ani władczym rozstrzygnięciem indywidualnej sprawy. W przekonaniu co do prawidłowości zaprezentowanego stanowiska utwierdził organ I instancji nie tylko pogląd SKO w Opolu, ale także stanowisko zaprezentowane w postanowieniu WSA w Opolu z dnia 7 października 2013 r. W sprawie poza sporem winno być to, że od dnia 17 stycznia 2014 r., tj. po rozpoznaniu przez NSA skargi kasacyjnej skarżących od postanowienia WSA w Opolu z dnia 7 października 2013 r. i ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu postanowienia NSA, Starosta Głubczycki nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia wniosku z dnia 17 maja 2012 r. i nadal prezentował stanowisko, że nie jest podmiotem zobowiązanym do zastosowania przepisów rozporządzenia w sprawie rzeczy znalezionych. Organ pozostawał w bezczynności, pomimo poglądu wyrażonego przez NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r., że normy rozporządzenia mają charakter administracyjnoprawny, gdyż stosunki tworzące się na ich podstawie cechuje nierówność stron i dotykają one materii publicznej (obowiązków organów publicznych) o charakterze organizatorskim. Zdaniem NSA, na co wskazywano już wyżej, czynność materialno-techniczna odebrania rzeczy ma charakter władczy, jest podejmowana w indywidualnej sprawie oraz dotyczy uprawnień jednostki i obowiązków organu wynikających z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., zaś w zakresie bezczynności z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny, to jest ona zdaniem Sądu, współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wskazać należy, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd określając wysokość grzywny, bierze pod uwagę takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności, w tym ocenia, jakie przyczyny spowodowały opóźnienie w rozpoznaniu sprawy. Uwzględnia także podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 500 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za nierozpoznanie sprawy w terminach, o których stanowi art. 35 K.p.a. i wpłynie prewencyjnie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Wymierzając tak stosunkowo niską grzywnę Sąd uwzględnił okoliczność, iż organ poinformował skarżących o przyczynach, jakie jego zdaniem uniemożliwiały załatwienie sprawy. Sąd miał również na względzie, iż tego rodzaju uchybienie organu stanowiło jednostkowy przypadek w jego działalności. Z repertorium Sądu nie wynika, aby w okresie 2013 r. - 2014 r. wpłynęły inne skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność Starosty Głubczyckiego . Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).