I SA/Po 1022/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2009r. sprawy ze skargi JL na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2008r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. oddala skargę /-/ K. Pawlicki /-/ E. Brychcy /-/ M. Jaśniewicz Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił J. L. prowadzącemu firmę A zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2003r. w kwocie [...] za luty 2003r. w kwocie [...] za marzec 2003r. w kwocie [...] za kwiecień 2003r. w kwocie [...] zł, za maj 2003r. w kwocie [...] zł, za czerwiec 2003r. w kwocie[...]zł, za lipiec 2003r. w kwocie [...] zł, za sierpień 2003r. w kwocie[...]zł, za wrzesień 2003r. w kwocie [...] zł, za październik 2003r. w kwocie [...] zł, za listopad 2003r. w kwocie [...] zł oraz za grudzień 2003r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając przedmiotową decyzję wskazano, że w 2002 i w 2003r. J. L. zajmował się hurtową sprzedażą paliw (oleju napędowego oraz benzyn: Pb-95 i U-95). Działalność w tym zakresie prowadził poprzez firmę A na co uzyskał koncesję udzieloną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki - na okres od [...]Poza tym od czerwca 2002, dla zatajenia rozmiarów prowadzonej działalności, strona posługiwała się firmą B założoną przez N. A. J. L. dysponował: własnymi środkami transportu do przewozu paliw oraz zbiornikami do ich przechowywania o pojemności. 13 500 I i 2 x 33 000 I. Podatnik dzierżawił ponadto zbiorniki bazy paliwowej położonej w G. (3 x 32 000 I i 2 x 17 000 i), które były wykorzystywane w zależności od potrzeb, również przez firmę B N. A.. Według organu I instancji N. A. firmował swoim nazwiskiem działalność faktycznie prowadzoną przez J. L., w zamian za co firmowany wypłacał mu miesięczne wynagrodzenie w wysokości [...] zł oraz od każdego sprzedanego litra paliwa prowizję w wysokości 0,5 gr, a także opłacał ZUS. Zdaniem organu kontroli skarbowej fakt, że działalność firmy B prowadzona była w rzeczywistości przez J. L. potwierdzają zeznania: N. A., W. P., M. B. i M. Z. Dowodem firmanctwa jest także prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] sygn. akt [...] w którym N. A. uznany został winnym zarzucanych mu przestępstw, m.in. udziału w założonej i kierowanej przez J. L.zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw związanych z nielegalnym obrotem paliwami płynnymi oraz założenia w ramach tej grupy, na polecenie J. L. własnej firmy B w której wykonywał jego dyspozycje dotyczące poświadczania nieprawdy w dokumentach zakupu i sprzedaży paliw oraz ich komponentów. Kopię wymienionego wyroku oraz protokołów przesłuchań włączono do postępowania w niniejszej sprawie postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] Mając na uwadze powyższe organ skarbowy stwierdził, że faktury firmy B N.A., dokumentujące sprzedaż oleju napędowego, nie wywołują skutków podatkowych. Organ I instancji podał również, że firma A J. L.w kontrolowanym okresie wykazała zakupy paliwa od następujących dostawców: Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe C, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe D Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe E, Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe F, PW J, Firma Wielobranżowa G, Firma Handlowo - Usługowa H, Sp. z o.o. I, P.W. A J. L., PWK. Powyższe firmy, jak ustalił organ kontroli skarbowej, tworzyły łańcuch firm, które pozorowały obrót paliwem przekazując miedzy sobą wyłącznie "puste faktury". Wymienieni dostawcy paliw byli zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, prowadzili ewidencje zakupów i sprzedaży, rozliczali się z tego podatku we właściwym urzędzie skarbowym, a także dla celów prowadzonej działalności gospodarczej założyli rachunki bankowe. Nie rozliczali się natomiast z tytułu podatku akcyzowego. Z wyjątkiem J. L., dostawcy nie posiadali i nie dzierżawili środków technicznych do przechowywania i transportu paliw, koncesji na handel nimi oraz nie zatrudniali pracowników. W okresie od stycznia do lutego 2003r. w łańcuchu tym uczestniczyły firmy z L. oraz C.: E, F, C, D, a także firma L. Po osiągnięciu limitu sprzedaży, od którego wymagana była koncesja, "działalność" tych firm przejęły: J, H , G oraz M. Stwierdzono, że firmy: E, C i D ujęły w ewidencji zakupu i rozliczyły wyłącznie faktury wystawione przez firmy F i B, dla których jedynym wystawcą faktur zakupu paliwa była firma L. Natomiast firmy H i K ewidencjonowały i rozliczały tylko faktury wystawione bezpośrednio przez firmę M, zaś firma J - faktury otrzymane zarówno od firmy M jak i od firmy N, dla której z kolei jedynym wystawcą faktur zakupu była również firma M, niefigurująca w ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miejskiego w S., ani w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego w S.Jednocześnie wszystkie te firmy wystawiały faktury sprzedaży wyłącznie dla firm A J.L. oraz B N.A., a także K. Zdaniem organu kontroli skarbowej celem, dla którego wymienione firmy wystawiały faktury pozorujące transakcje obrotu paliwami było ukrycie faktycznego, nielegalnego źródła, z którego pochodziły paliwa nabywane przez firmy zarządzane przez J. L. Mając na uwadze powyższe, uwzględniając ustalenia kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002r. i 2003r. przeprowadzonej w firmie A J. L., a także ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie B N. A., która to firma w ocenie kontrolujących firmowała działalność gospodarczą J. L. deklarowany przez podatnika obrót i należny od niego podatek zwiększono o obrót, a deklarowany podatek naliczony umniejszono o podatek wynikający z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący oraz z faktur dokumentujących raty leasingowe za samochód osobowy. Od powyższej decyzji J. L. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. Podnosząc naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację oraz naruszenie art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Do odwołania podatnik załączył szereg dokumentów. J. L. utrzymywał, iż paliwo pochodziło od firm zajmujących się pośrednictwem w jego sprzedaży, co jednoznacznie potwierdza przedłożona w postępowaniu dokumentacja, w szczególności faktury VAT, dowody płatności za faktury oraz świadectwa laboratoryjne jakości paliwa, a także zeznania świadków - kontrahentów podatnika, którzy przesłuchani przez organ kontroli skarbowej jednoznacznie stwierdzili, że paliwo było dostarczane do firmy J. L.. Według strony zeznania złożone w prokuraturze, szczególnie przez N. A.H. M. i Z.a W. nie powinny zostać uwzględnione bowiem zostały złożone pod presją tylko w jednym celu, aby maksymalnie obciążyć J. L. i uzyskać łagodniejszy wyrok. Zdaniem strony, zakwestionowano prawo podatnika do odliczenia podatku z faktur, których nie uznano za dokumenty fałszywe jedynie z tego względu, że pośrednicy nie posiadali ani nie dzierżawili bazy do magazynowania oraz transportu paliw, przez co przyjęto, że nie mogli oni sprzedawać paliw. J. L. zarzucił organowi podatkowemu manipulowanie dowodami, w wyniku czego uzyskano fałszywy obraz transakcji przeprowadzanych przez odwołującego. W ocenie strony nie jest uzasadnione stanowisko kontrolujących, iż podatnik w celu zatajenia rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej posługiwał się firmą T.N.. A.. Zdaniem skarżącego z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że firma T.była zarządzana i prowadzona przez N. A., a rola J. L. ograniczała się wyłącznie do pomocy w jej założeniu (pożyczka pieniężna i pomoc przy rejestracji w urzędach oraz założeniu konta bankowego). Według strony zasadność jego stanowiska potwierdzają: fragmenty przesłuchań świadków oraz inwestycje poczynione przez N. A.. Skarżący podkreślił, że wyrok Sądu Rejonowego w L. dotyczy przede wszystkim przestępstw jakich dopuścił się N. A., wobec czego wyrok ten nie powinien stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Zdaniem J. L. na przedmiotowe rozstrzygniecie nie powinny też mieć wpływu materiały zebrane w innych postępowaniach podatkowych oraz karnych, a także protokoły przesłuchań M. B.l, M. Z., W. P.oraz N. A.. W ocenie strony nieprawdzie są również ustalenia organu I instancji dotyczące Spółki z o.o. N., której siedziba mieści się w K. W.. Zakupy paliwa dokonywane w w/w firmie oraz świadczone na jej rzecz usługi transportowe mogły zostać potwierdzone przez świadka F. S. Według skarżącego zgromadzony w trakcie kontroli podatkowej materiał dowodowy jest niepełny, nierzeczywisty, a ponadto zebrany w sposób tendencyjny po to, aby uprawdopodobnić z góry założoną tezę o wprowadzaniu do obrotu przez J. L. paliw nieznanego pochodzenia oraz o ukrywaniu przez stronę rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą T.N. A.. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania w tym podatku za miesiące od marca do maja 2003r, i określił zobowiązanie podatkowe za wymienione miesiące w następujący sposób: * marzec 2003r. w kwocie [...]zł, * kwiecień 2003r. w kwocie [...] * maj 2003r. w kwocie [....] zł, w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko kontrolujących, iż podatnik wprowadzał do obrotu paliwo z nieujawnionego źródła i aby uprawdopodobnić jego legalne nabycie stworzył sieć podmiotów wystawiających fikcyjne faktury sprzedaży, które ujmował w ewidencji zakupu i rozliczał w deklaracjach VAT-7 (szczegółowy opis został przedstawiony na str. 7-15 zaskarżonej decyzji). Zgodził się również z ustaleniami, iż skarżący ukrywał rozmiary prowadzonej sprzedaży paliw pod firmą T., a także bezzasadnie umniejszał podatek należny o podatek wynikający z faktur dotyczących leasingu samochodu osobowego. Uznał natomiast, iż nie ma podstaw aby kwestionować prawo podatnika do odliczenia podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez Spółkę z o.o. N. i z tej przyczyny uchylił decyzję w części dotyczącej miesięcy od marca do maja 2003r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. J. L. zarzucił organom podatkowym naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, nie wskazując jednak jakim konkretnie przepisom uchybiono. Strona podniosła, iż zaskarżona decyzja pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, co stanowi o naruszeniu art. 210 Ordynacji podatkowej. Według podatnika decyzja uwzględnia jedynie transakcje zakupu paliw jakie przeprowadzali ze swoimi dostawcami bezpośredni dostawcy paliw do firmy P.W. J." J. L. oraz przytacza zeznania świadka H. M. bez sprawdzenia ich wiarygodności. J. L. podkreślił, że organy podatkowe bezzasadnie nie przesłuchały świadków: Z. W., K. W. i H. M., zadowalając się zeznaniami złożonymi przez te osoby w innych sprawach. Według strony w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono również dlaczego nie uznano przedłożonych przez podatnika dokumentów dotyczących transakcji zakupu paliwa, chociaż nie stwierdzono, że są to dokumenty fałszywe lub potwierdzające nieprawdę. Zdaniem J. L. organy obu instancji zakwestionowały zakupy, lecz nie odniosły się do sprzedaży, zwłaszcza nie wskazano skąd miałoby pochodzić paliwo sprzedawane przez podatnika, skoro jego zakupy uznano za fikcyjne. Powyższe zdaniem podatnika oznacza, iż nie podjęto wszelkich działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie prowadzono w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, czym naruszono art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawa podatnika do odliczenia podatku wykazanego w fakturze, jeżeli jej wystawca był zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz rozliczał się z urzędem skarbowym z tego podatku, co miało miejsce w przypadku faktur zakwestionowanych w toku kontroli. Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. J. L. prowadził w 2003r. (przedsiębiorstwo P.W. J.") działalność gospodarczą między innymi w zakresie hurtowego handlu paliwami. Posiadał w tym zakresie koncesję udzieloną na czas od 31 sierpnia 2002r. do 31 sierpnia 2012r. W roku podatkowym według przedłożonej dokumentacji głównymi dostawcami paliwa były przedsiębiorstwa: Przedsiębiorstwo [...] K. W. z L., Przedsiębiorstwo W. Z. W. z C. G., Przedsiębiorstwo H.L. W. z C. G., Przedsiębiorstwo D. Z. W. z L., PW J. N. z Z., Firma F C. W. z Z., Firma G.T. G. z Z., P.U.S.T T.L Sp. z o.o., P.W. J." J. L., PW. E.s.j. J. L. i L. J.. Wymienione firmy, jak ustalił organ kontroli skarbowej, tworzyły łańcuch firm, które pozorowały obrót paliwem przekazując miedzy sobą wyłącznie "puste faktury". Dostawcy paliw byli zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, prowadzili ewidencje zakupów i sprzedaży, rozliczali się z tego podatku we właściwym urzędzie skarbowym, a także dla celów prowadzonej działalności gospodarczej założyli rachunki bankowe. Nie rozliczali się natomiast z tytułu podatku akcyzowego. Z wyjątkiem J. L., dostawcy ci nie posiadali i nie dzierżawili środków technicznych do przechowywania i transportu paliw, koncesji na handel nimi oraz nie zatrudniali pracowników. W okresie od stycznia do lutego 2003r. w łańcuchu tym uczestniczyły firmy z L. oraz C.: H.L. W., D. Z. W., V. K. W., W. Z. W., a także firma H. H. M. z siedzibą w C.. Mając na względzie powyższe w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w oparciu, o które nastąpiło ustalenie stanu faktycznego sprawy, ponieważ jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu faktycznego przepis podatkowego prawa materialnego, jako normy stanowiącej o treści rozstrzygnięcia. W tym zakresie należy mieć na względzie, iż zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) - stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, stwarza podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka nie zachodzi jednak w rozpoznawanej sprawie. Wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze organy podatkowe zgodnie z przepisem art. 210 § 4 ordynacji wskazały na jakich dowodach ustalono stan faktyczny i jakim dowodom z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Oorgany podatkowe przeanalizowały szczegółowo dokumentację udostępnioną przez podatnika, uwzględniły również ustalenia kontroli skarbowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2003r., przeprowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. - O. Z. w C. na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej P., w firmach J. N. i G.T. G., ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. dotyczące firmy C.L Z. M., a także włączone do akt postępowania podatkowego protokoły przesłuchań prokuratorskich J. N. (z [...]2006r.) i T. G. (z [...].2006r.), akt oskarżenia z dnia [...]. nr V Ds. [...], którym oprócz J. L. objęto również w/w osoby oraz prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L. z [...]. sygn. akt II K 349/06 w sprawie A. A.. Stan faktyczny ustalony został również w oparciu o zeznania wskazanych w przedłożonych fakturach dostawców paliw Z. W. - z [...]2006r., K. W. - z [...].2006r., W. W. - z [...]2006r., Z. W. - z [...]2007r., T. G. -z [...].2007r., Jó. N. - z [....].2007r., a także protokół przesłuchania w charakterze świadka H. M.- z [...].2006r. Wskazać należy, iż skarżący w każdym przypadku był zawiadamiany o miejscu oraz terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka i w większości przesłuchań uczestniczył. W przypadku H.M. odmówiono wprawdzie stronie udziału w przesłuchaniu ale było to uzasadnione decyzją prokuratora Prokuratury Okręgowej w K., zdaniem którego okoliczności będące przedmiotem przesłuchania pozostawały w ścisłym związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Niemniej podkreślenia wymaga, że pełnomocnik skarżącego został zapoznany z treścią protokołu spisanego w toku przesłuchania H. M.. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy i na jego podstawie ustaliły istotne dla sprawy okoliczności (art.. 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej). Strona skarżąca nie ma racji, wywodząc iż przepisy ordynacji nakładają na organy podatkowe nieograniczony obowiązek poszukiwania i przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpoznawaną sprawą, w tym źródła pochodzenia paliwa dostarczanego skarżącemu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie dowiedziono, że wystawcy faktur nie prowadzili działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami ropopochodnymi, mimo jej zarejestrowania i dysponowania rachunkami bankowymi. Wykazano, że podmioty te nie posiadały żadnych środków do magazynowania oraz transportu paliwa, nie organizowały jego dostaw - nie poszukiwały dostawców, nie dzierżawiły środków magazynowania i transportu paliwa ani nie ponosiły kosztów zakupu usług transportowych, nie decydowały o cenach zakupu paliwa oraz o kosztach związanych z jego dostawą, nie negocjowały również ceny za jaką paliwa miały być dostarczany do skarżącego, tym samym nie decydowały o wysokości wynagrodzenia za zrealizowane transakcje. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego, że działalność prowadzona przez wymienionych powyżej dostawców paliw (Z. W., K. W., W. W., Z. W., T. G., J. N. i H. M.) ograniczała się do wystawiania faktur, które nie dokumentowały rzeczywiście dokonanych czynności sprzedaży między wskazanymi w nich kontrahentami - jedynie wraz z pozostałymi dokumentami (Wz, KP i przelewami bankowymi) istnienie takich czynności pozorowały w celu zatajenia faktycznego, nielegalnego źródła pochodzenia paliw nabywanych przez P.W. J.". W tym miejscu wymaga podkreślenia, że skoro obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych to sankcjonowanie sytuacji, że kto inny dostarcza towar, a kto inny wystawia faktury sprzedaży, prowadziłoby w konsekwencji do niedopuszczalnej akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na rzeczywistym przebiegu działalności gospodarczej, lecz wyłącznie na treści przedstawionych przez podatnika prywatnych dokumentów. Utrwalone w powyższym zakresie orzecznictwo sądowoadministrcyjne stanowi, iż prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (art. 19 ustawy o VAT z 08 stycznia 1993r.), a w konsekwencji również prawo do zwrotu podatku przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym a nie w sytuacji gdy jedynym celem tego obrotu było uzyskanie nienależnych zysków ze zwrotu podatku od towarów i usług (wyrok NSA I FSK 996/05). W wyroku z 15 marca 2005r. (I FSK 658/05) stwierdzono ponadto, że podatnik nie może obniżyć podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, które nie stwierdzają takiego nabycia. Wykorzystanie zasady neutralności w celu uzyskania korzyści podatkowych niemających związku z normalnymi działaniami gospodarczymi stanowi nadużycie prawa (I FSK 530/05). Organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie dysponował dostateczną ilością dowodów, których kumulatywna ocena uzasadniała przyjęcie nie tylko braku przezorności u skarżącego ale i należytej staranności w działaniach obejmujących współpracę w wymienionymi podmiotami. Były to wielokrotnie powtarzające się sytuacje związane ze szczegółowo opisanymi działaniami (karty 7-15 zaskarżonej decyzji oraz 216-438 akt), towarzyszącymi dostawom paliwa. Ponadto co najmniej z zeznań świadka Z. W. wynika, że skarżącemu znany był cały mechanizm dostaw paliwa pochodzącego z nielegalnego źródła. Do tego dochodzą różne formy płatności oraz korzystna cena niższa od hurtowej, co nie pozostaje bez znaczenia dla potrzeby zainteresowania się identyfikacją źródła pochodzenia towaru i wiarygodnością dostawców. W świetle powyższych okoliczności za prawidłową należy uznać ocenę dowodów, na podstawie której przyjęto, że przeprowadzone postępowanie nie dało podstaw do ustalenia jakoby po stronie skarżącego nastąpiła niemożność zbadania i oceny rzetelności zdarzeń i mających je uzewnętrznić faktur oraz pokwitowań, a w konsekwencji rzetelności dokonanych na ich podstawie zapisów w ewidencji VAT i księdze przychodów i rozchodów. Jeśli chodzi o powiązania skarżącego z firmą T. A. to Sąd w składzie obecnym podziela stanowisko organów podatkowych, ze w rzeczywistości J. L. prowadził firmę T., a T. A. tylko ją firmował. Powyższe twierdzenie potwierdzają zgromadzone w aktach (na kartach 597-627) zeznania N. A., W. P., M.B. i M. Z., a także wyrok SR w L. z dnia [...]. sygn. akt K 349/06. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego należy zauważyć, iż materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 19 ust. 1 o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 08 stycznia 1993r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w związku z § 48 ust. 4 pkt 1a i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 27, poz. 269). Wskazane przepisy stanowią, iż podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną oraz, że w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi - wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur - faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Zgodnie z art. 2 ustawy opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów na terenie RP. Z zestawienia treści tych przepisów wynika, że prawo podatnika określone w art. 19 ustawy o VAT do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym. Sprzecznie z celem przepisu art. 19 oraz zasadą wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP byłoby wykorzystanie prawa wynikającego z tego przepisu do uzyskania korzyści z budżetu państwa w przypadku czynności, które jedynie z pozoru stanowiłyby nabycie towarów. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał określone wobec J. L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r.- za prawidłowe. Z tych powodów na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. K. Pawlicki E. Brychcy M. Jaśniewicz