I SA/Po 120/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. decyzją z 17 czerwca 2021 r., nr [...] określił Z. P. (dalej zwanemu również skarżącym) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. na kwotę [...]zł. Skarżący ujął w kosztach uzyskania przychodów m. in. wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J.. Faktury wystawione przez W. sp. z o.o. dotyczyły zakup folii, płyt wykończeniowych, usług marketingowych i transportowych, usług strategii i badania rynku, usług poszukiwania nowych klientów. Faktury wystawione przez N. S.A. dotyczyły zakupu folii, stelaży aluminiowych oraz usługi wykonania ekspozytury na foli dekoracyjnej na targach. Faktury wystawione przez A. P. J. dotyczyły zakupu usług transportowych, budowlanych prowadzonych w H. i zamków patentowych. Ustalono, że skarżący dokonywał sprzedaży folii m. in. na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego O. . W ocenie organu pierwszej instancji faktury wystawione przez W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J. o łącznej wartości netto [...] zł są rzetelne. W przypadku W. sp. z o.o. oraz N. S.A. z uwagi na brak kontaktu ze spółkami nie przeprowadzono czynności sprawdzających ani kontroli podatkowych. W ocenie Naczelnika zebrany materiał wskazuje jednak, że obie spółki w datach wystawienia faktur dla skarżącego nie mogły być wiarygodnymi partnerami handlowymi. Z ustaleń dokonanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. [...] wynika, że W. sp. z o.o. nie działała pod wskazanym adresem już od 1 grudnia 2013 r. Ponadto zarówno P. K. jak i D. S. (byli prezesi W. sp. z o.o.) nie potwierdzili transakcji ze skarżącym. W przypadku W. sp. z o.o. skarżący nie zweryfikował osoby P. S., z którym miał się kontaktować w sprawie dostaw. Skarżący wprost stwierdził, że P. S. nie okazywał żadnych dokumentów dotyczących występowania w imieniu W. sp. z o.o., jak również nie występował w zapisach spółki znajdujących się w KRS. Organ nie dał wiary skarżącemu, że był osobiście pod wskazanym adresem spółki, ponieważ ta już od grudnia 2013 r. nie prowadziła działalności gospodarczej pod adresem ul. [...]. Skarżący podczas przesłuchania 2 lipca 2020 r. zobowiązał się dostarczyć dokumenty potwierdzające dokładny adres pobytu P. S., do zakończenia postępowania nie podał adresu. Nadto organ wskazał, że skarżący nie zweryfikował jakości i ilości towaru, nie znał pochodzenia folii. Nie angażował w te transakcje żadnych własnych środków finansowych. Z zeznań skarżącego wynika, że udawał się do firmy O1, odbierał faktury i środki prowizyjne jako pośrednik. Płatność na rzecz W. sp. z o.o. dokonywał J. O.. Współpraca obu podmiotów została zerwana, kiedy "zaczęły się problemy z kontrolami". Z zeznań Z. K. (wspólnika W. sp. z o.o.) wynika, że powołała D. S. na stanowisko prezesa zarządu. Świadek oświadczyła, że nic nie wie o obrocie folią strech ani żadną inną folią. W odniesieniu do N. S.A. ustalono, że podmiot ten został wykreślony z ewidencji podatników VAT 10 grudnia 2012 r. Umowa najmu lokalu pod adresem ul. [...], [...] obowiązywała jedynie do 30 listopada 2006 r. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że dostawy folii zostały mu zaproponowane przez A. B. prowadzącego biuro rachunkowe, który zmarł [...] lipca 2012 r. Skarżący nie posiada żadnych dokumentów związanych z tymi transakcjami. Z zeznań skarżącego wynika, że był on pośrednikiem pomiędzy N. S.A. a firmą O. Skarżący nie zweryfikował w żaden sposób firmy N. S.A. Kontakt z kontrahentem odbywał się tylko za pośrednictwem biura A. B.. Z zeznań skarżącego wynika również, że nigdy nie był on w siedzibie spółki, gdyż jak zeznał faktury były dostarczane razem z towarem do J. O. i nie było potrzeby sprawdzania. Skarżący po 2015 r. nie współpracował już z N. S.A. Powodem zaprzestania współpracy były "finanse" J. O.. Zdaniem organu z materiału dowodowego wynika, że skarżący nie mógł współpracować z A. P. J. w 2015 r. Z zeznań skarżącego wynika, że współpraca z tym kontrahentem została nawiązana i odbywała się jedynie przez biuro rachunkowe A. B.. Jak ustalił organ A. B. zmarł [...] lipca 2012 r. , natomiast P. J. zmarł [...] grudnia 2013r. Skarżący zatem nie mógł dokonywać zakwestionowanych transakcji. Nie zweryfikował również w żaden sposób tego kontrahenta. Powyższe okoliczności w ocenie organu jasno wskazują, że skarżący świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym w związku z rzekomo zawartą współpracą z firmami. Zakwestionowane faktury są fikcyjne i nie dokumentują rzeczywistego obrotu. Uznano, że weryfikacja kontrahenta przeprowadzona przez skarżącego opierająca się na bazie biura księgowego B. J. oraz informacjach pozyskanych od P. S., rzekomego prezesa W. sp. z o.o., a także A. B., który zmarł 21 lipca 2012 r., jest niewystarczająca dla uznania, że dochowano należytej staranności. W tym kontekście wskazano, że skarżący nie sprawdził, czy jego kontrahenci są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Tymczasem N. S.A. jak i P. J. w 2015 r. nie byli czynnymi podatnikami VAT. Współpraca z P. J. w 2015 r., który zmarł w 2012 r. nie mogła mieć miejsca. W przypadku faktur od W. sp. z o.o. oraz N. S.A. towar dostarczano bezpośrednio od dostawców skarżącego do jego nabywców. Skarżący nie interesował się transportem, rozładunkiem, magazynowaniem i załadunkiem, a jedynie przyjmował i wystawiał faktury na obrót towarem, którego faktycznie nie widział. Należności udokumentowane zakwestionowanymi fakturami uregulowano gotówką, bez pokwitowania odbioru, bez świadków w bliżej nieokreślonym miejscu i czasie. Podatnik wobec wszystkich kwestionowanych kontrahentów stosował dowody wpłaty KW, gdzie przy niewielkim wysiłku można było zweryfikować, że owe podmioty nie funkcjonują, bądź funkcjonują na rynku w nieprawidłowy sposób. Za mało prawdopodobne uznano, aby racjonalny przedsiębiorca, nawet jeśli decyduje się na rozliczenie w formie gotówkowej, nie weryfikował swojego kontrahenta. Zaznaczono przy tym, że nie kwestionuje się faktu posiadania przez skarżącego towaru. Jednak ustalone w postępowaniu podatkowym szczegóły współpracy z wystawcami spornych faktur świadczą, że towar nie pochodził od nich. Uznano również, że doszło do dostaw folii na rzecz P.P.U.H O. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 29 listopada 2021 r., nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy stwierdził, że faktura musi potwierdzać rzeczywiste, konkretnie zdarzenie gospodarcze. Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, nie posiadają cech dowodu księgowego, a tym samym nie stanowią dowodu na poniesienie wydatku, który można ująć po stronie kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Dyrektora organ pierwszej instancji wykazał, że na zakwestionowanych fakturach VAT jako wystawcy figurują podmioty nieistniejące oraz nieprowadzące działalności gospodarczej w 2015 r. Ocena okoliczności zakwestionowanych transakcji oparta została na całym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Materiał ten jednoznacznie wskazuje, że W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J. nie prowadzili w 2015 r. działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił, że organ podatkowy nie miał obowiązku poszukiwania rzeczywistych dostawców towaru ujętego na spornych fakturach. Organ odwoławczy skorygował decyzję I instancji uwzględniając w rozliczeniu składki na ubezpieczenie społeczne skarżącego. Z kolei w zakresie składki na ubezpieczenie zdrowotne uwzględniono jedynie kwotę [...]zł, pomijając kwotę [...]zł wynikająca z informacji PIT-11. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniesiono m. in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") zgodnie, z którym prowadzone postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tymczasem w sprawie decyzje organów podatkowych zostały wydane na postawie wybiórczej analizy materiału dowodowego, z której to analizy wynikają opisane w uzasadnieniu liczne błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co podważa sformułowaną w tym przepisie zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę dokonywania ustaleń na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego; 2) art. 121 O.p. w związku z prowadzeniem postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, co przejawia się poprzez tendencyjny dobór dowodów, które uzasadniać miałyby przyjęte kryteria oceny sprawy; 3) art. 122 w zw. z art. 180 w zw. z art. 182 pkt 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy wszystkich dowodów istniejących w sprawie; 4) art. 124 w zw. z art. 210 § 1 O.p. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek jakimi kierował się organ podatkowy dokonując ustaleń faktycznych w sprawie oraz poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy wiary dowodom zawnioskowanym przez stronę postępowania; 5) art. 187 w zw. z art. 191 O.p. poprzez brak wzięcia pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego dowodu z wyjaśnień skarżącego złożonych w postępowaniu, co oznacza, że nie został zebrany cały materiał dowodowy, a tym samym organy podatkowe nie mogły ocenić w sposób rzetelny, iż do dostawy towarów pomiędzy stronami nie doszło, 6) art. 187 § 1 O.p. poprzez zebranie oraz dokonanie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu w sposób wybiórczy, a także brak oceny niektórych dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W zaskarżonej decyzji uznano, że skarżący nie miał prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J.. Faktury te zostały bowiem wystawione przez podmioty nieistniejące oraz nieprowadzące w spornym okresie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego organy błędnie ustaliły stan faktyczny. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF. Zgodnie z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis ten przewiduje ścisły związek kosztu podatkowego z przychodem, a na podatnika nakłada obowiązek właściwego udokumentowania wydatku. Na tle tego przepisu w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że jeżeli podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania zakupu usługi dokumentem, z którego wynika, że zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, że podmiot takich nie wykonał, to nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim dokumencie jako kosztu uzyskania przychodów. Ugruntowany jest już pogląd orzeczniczy, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów [por.: wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., II FSK 291/12; wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r., II FSK 1194/19; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II FSK 643/19; wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., II FSK 2169/21]. Wskazać również należy, że z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF bez znaczenia jest to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób całkiem świadomy), czy też niezawiniony, dokonuje rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych, fikcyjnych faktur. Istotny jest jedynie fakt, że faktury nie odzwierciedlają faktycznych transakcji, gdyż koszt nieprawidłowo udokumentowany nie może być rozliczony w rachunku podatkowym [tak: wyrok NSA z 9 czerwca 2022 r., II FSK 2583/19]. Sąd nie zgadza się z zarzutami skargi podnoszącymi naruszenie przepisów O.p. W świetle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta zakłada ocenę dowodów w ich całokształcie, wzajemnych relacjach i zależnościach, przy uwzględnieniu wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic z nich wynikających. Organ może więc określonym dowodom odmówić wiarygodności, wskazując przy tym przyczyny takiej oceny. W ocenie dowodów organ powinien kierować się wiedzą, zasadami doświadczenia życiowego oraz logiką. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów [tak: wyrok NSA z 01 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i odmienna ocena niż organu [zob. wyrok NSA z 13 maja 2020 r., II FSK 3242/19]. Zdaniem Sądu wywód organów obu instancji uzasadniający przyjęcie takich a nie innych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy odpowiada regułom wiedzy, logicznego rozumowania oraz zasadom doświadczenia życiowego. Brak jest podstaw w ocenie Sądu do przyjęcia, że wydając zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia przekroczono granice swobodnej oceny dowodów. Organy wykazały poprzez zebrany materiał dowodowy, że faktury wystawione przez W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J. były nierzetelne. Jak wynika z materiału dowodowego W. sp. z o.o. wykreślona została z rejestru podatników VAT w 2016 r. Co przy tym istotne wykreślenie to było wynikiem wcześniejszego braku kontaktu z tym podmiotem. Podmiot ten nie działał pod adresem P. , ul. [...] już od 1 grudnia 2013 r. ponieważ wypowiedzenie umowy najmu nastąpiło 30 września 2013 r. z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia. Z notatki służbowej z 26 września 2016 r. sporządzonej przez pracowników US P. [...] wynika, że pod wskazanym adresem znajduje się budynek wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Właściciele mieszczących się tam od dwóch lat spółek, nigdy nie słyszeli o W. sp. z o.o. Na podstawie danych zawartych w KRS ustalono, że P. K. pełnił funkcję prezesa spółki od 18 czerwca 2012 r. do 25 maja 2015 r., zaś D. S. od 25 maja 2015 r. do chwili obecnej. P. K. zeznał, że nie pamięta, kiedy był prezesem W. sp. z o.o. D. S. potwierdził, że był prezesem, ale nie pamiętał kiedy. Zarówno P. K. jak i D. S. nic nie wiedzieli na temat działalności W. sp. z o.o. i transakcji zawieranych ze skarżącym. P. K. wskazał, że w momencie wystawienia faktur nie był już prezesem W. sp. z o.o. Świadek nie potrafił jednak wyjaśnić, dlaczego na fakturach wystawionych na rzecz skarżącego widnieje podpis "K. ". Świadek po okazaniu mu faktur wystawionych przez W. sp. z o.o. na rzecz skarżącego zeznał, że nie wystawił okazanych faktur. Świadek zaprzeczył również, że widniejący na fakturach podpis należy do niego. D. S. wskazał, że nie wie, w jaki sposób W. sp. z o.o. nawiązała kontakt z firmą skarżącego. Świadek ten nie wiedział również, czy wystawione przez tą spółkę na rzecz skarżącego faktury dokumentują rzeczywiste transakcje. D. S. nie wiedział, czy w okresie kiedy był prezesem W. sp. z o.o. zajmowała się obrotem folią strech oraz inną folią. Nie wiedział, kto sporządzał dokumenty kasowe na okoliczność wpłaty gotówkowej i kto przyjmował wpłaty gotówkowe od kontrahentów. D. S. wprost wskazał, że nie wykonywał żadnych czynności jako prezes W. sp. z o.o. Również zeznania skarżącego nie potwierdzają, że W. sp. z o.o. była rzeczywistym wystawcą spornych faktur. Skarżący wskazał na osobę P. S., z którym rzekomo się kontaktował. Organ nie przeprowadził dowodu z jego przesłuchania, z uwagi na nieodbieranie korespondencji. P. S. wyrokiem SR P. - [...] w P. z 2 sierpnia 2017 r., [...] został skazany za wystawianie w 2013 r. faktur niepotwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych przez firmę S. sp. z o.o. na rzecz skarżącego. Również z protokołu przesłuchania P. S. przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. [...] wynika, że w 2013 r. jako G. sp. z o.o. wystawiał on na rzecz skarżącego faktury VAT nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z. K. oraz E. S. (udziałowcy W. sp. z o.o.) nie znają skarżącego oraz P. S.. Z. K. nie miała wiedzy, dlaczego na fakturach wystawionych przez W. sp. z o.o. w 2015 r. na rzecz skarżącego widniał podpis "K. " i kto takim nazwiskiem podpisywał się w tym okresie w spółce. W ocenie sądu prawidłowe są ustalenia w zakresie faktur, na których widnieje jako sprzedawca N. S.A. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. 18 października 2016 r. uchylił N. S.A. NIP, z uwagi na posługiwanie się fikcyjnymi danymi adresowymi siedziby. Spółka ta 14 listopada 2006 r. wypowiedziała umowę najmu lokalu pod adresem ul. [...], Ł.. Umowa przestała obowiązywać 1 grudnia 2006 r. Z zeznań S. W. (członka rady nadzorczej spółki) wynika, że spółka znajdowała się pod wskazanym adresem do 2004 r., a później została przeniesiona do Ł. . Z zeznań świadka wynika, że prezes spółki N. P. w 2004 r. wrócił do S. . N. S.A. zawiesiła działalność gospodarczą w 2005 r. Ostatnie sprawozdanie finansowe złożono do KRS za 2003 r. Skarżący najpierw wskazał, że kontaktował się z N. P., po czym twierdził, że to A. B. zaproponował współpracę z firmą N. S.A. Jednak jak wynika z materiału dowodowego A. B. w tym okresie już nie żył. Trafnie zauważono również, że nie wskazano żadnych dowodów, które potwierdzałyby kontakty handlowe z W. sp. z o.o. oraz N. S.A. Umowy ze wskazanymi kontrahentami zawierano ustnie, zlecenia przekazywano telefonicznie. W odniesieniu do A. P. J. wskazano, że kontrahent ten zmarł 30 grudnia 2013 r., z uwagi na co nie mógł on zrealizować spornych transakcji w 2015 r. Również A. B. (za którego to pośrednictwem miano nawiązać i realizować współpracę z omawianym kontrahentem) zmarł 21 lipca 2012 r. Zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć twierdzenia skargi, że skarżący został wprowadzony w błąd przez osobę podającą się za P. J.. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań z punktu widzenia normy wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF bez znaczenia jest to, czy rozliczenie kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnej faktury następuje w sposób zawiniony czy też nie. W tym kontekście trafnie stwierdzono, że świadomość podatnika nie stanowi przedmiotu oceny przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wbrew twierdzeniom skargi odniesiono się do wniosków dowodowych skarżącego oraz omówiono treść przedłożonych przez niego dokumentów. Odniesiono się do przedłożonej umowy o pracę z 15 czerwca 2011 r., kopii dokumentów P. J. oraz nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z 1 sierpnia 2019 r., [...] W związku z wnioskami dowodowymi skarżącego wezwano do osobistego zgłoszenia się na przesłuchanie w charakterze świadków J. K. oraz J. C.. Korespondencja została jednak zwrócona z adnotacją poczty "niedokładny adres". Trafnie stwierdzono również, że przedłożone dokumenty dotyczące P. J. nie potwierdzają współpracy z tym kontrahentem, który zmarł w 2013 r. W kontekście argumentów skargi wskazać również należy, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie w wyniku obszernego postępowania dowodowego ustalone zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy świadczące o tym, że to nie W. sp. z o.o., N. S.A. oraz A. P. J. zrealizowali czynności udokumentowane spornymi fakturami. Wbrew twierdzeniom skargi wydając zapadłe rozstrzygnięcia uwzględniono całokształt zebranego materiału dowodowego rozważonego we wzajemnym powiązaniu. W konsekwencji nie naruszono zasad ogólnych postępowania podatkowego w tym zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.), zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasady przekonywania (art. 124 O.p.). Zapadłe w sprawie decyzje zawierają uzasadnienia czyniące zadość wymogą art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji zawiera wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.