I SA/Po 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. /-/Karol Pawlicki Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przepis art. 1 powołanej ustawy stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 w/w ustawy, który w punktach 2 i 3 wymienia orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a ponadto na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji. Skarżący w swoim zażaleniu wniósł o wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy. Zauważyć należy, że postanowienie wydane w powyższym trybie nie kończy postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie zaś od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 (ONSA 2002, Nr 3, poz. 116), postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. I OSK 306/05, wyrok WSA z dnia 4 grudnia 2006 r. II SAB/Bk 14/06, wyrok WSA z dnia 1 czerwca 2006 r. I SA/Wa 2174/05 – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz "Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego" B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 9, Warszawa 2008 r., str. 293). Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem nie przysługuje również skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej uznające zażalenie za nieuzasadnione. W tych okolicznościach orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/K. Pawlicki