I SA/Po 1507/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary porządkowej oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, po rozpatrzeniu zażalenia X, zwanego dalej skarżącym, na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2015 r., dotyczącego nałożenia kary porządkowej w wysokości [...] zł za bezzasadną odmowę udziału w czynności przedłożenia dokumentów wskazanych w wezwaniach z dni [...] grudnia 2014 r. oraz [...] stycznia 2015 r., tj. rejestrów sprzedaży i zakupów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres objęty postępowaniem kontrolnym oraz dokumentów źródłowych (faktur), stanowiących podstawę wpisów do ww. rejestrów, w związku z postępowaniem kontrolnym nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął u Y, zwanego dalej kontrolowanym, postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od listopada 2011 r. do grudnia 2012 r. W toku postępowania kontrolowany udzielił w dniu [...] czerwca 2014 r. pełnomocnictwa adwokatowi – skarżącemu do prowadzenia sprawy dotyczącej postępowania kontrolnego przed organami kontroli skarbowej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżącemu, organ kontroli skarbowej wezwał kontrolowanego m.in. do przekazania dokumentów, tj. rejestrów (ewidencji) sprzedaży i zakupów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od [...].11.2011 r. do [...].12.2012 r. oraz dokumentów źródłowych w postaci oryginałów faktur sprzedaży i zakupu towarów i usług, wystawionych i zaewidencjonowanych w rejestrach sprzedaży/zakupu w ww. okresie, a także do złożenia stosownych wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., skarżący jako pełnomocnik kontrolowanego oświadczył, że wskazane dokumenty zostaną przekazane do dnia [...] września 2014 r., a ponadto zwrócił się do organu o wyznaczenie nowego terminu do złożenia wyjaśnień przez kontrolowanego. Z uwagi na fakt, iż we wskazanym przez skarżącego terminie żądane dokumenty nie zostały przedłożone, organ ponownie wezwał kontrolowanego za pośrednictwem pełnomocnika do przedłożenia wskazanych dokumentów terminie 7 dni pismem z dnia [...] września 2014 r. (pismo doręczono skarżącemu w dniu [...] września 2014 r.). Dokumenty nie zostały przedłożone, nie przedstawiono też wyjaśnień w tym zakresie. Realizując obowiązek zebrania kompletnego materiału dowodowego, pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ wezwał skarżącego do przedłożenia żądanych dokumentów dot. kontrolowanego w terminie 7 dni. Przedmiotowe pismo zostało doręczone w dniu [...] grudnia 2014 r., jednak żądanych przez organ dokumentów nie przedłożono oraz nie przedstawiono wyjaśnień w tym zakresie. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ kolejny raz wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów wymienionych we wcześniejszych wezwaniach. Pismo niepodjęte przez adresata zostało zwrócone organowi kontroli skarbowej. W dniu [...] lutego 2015 r. pracownik Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził rozmowę telefoniczną ze skarżącym, w której poinformował go o treści wezwania z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz o zwrocie niepodjętej w terminie przez adresata przesyłki, a także poprosił o przybycie do Urzędu w celu odbioru wezwania. Skarżący stwierdził, że nie ma czasu i nie przyjdzie do urzędu, a także poinformował o godzinach otwarcia kancelarii i rozłączył się. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., zwanej dalej: O.p.) w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214, ze zm.), nałożył na skarżącego karę porządkową w wysokości [...] zł, za bezzasadną odmowę udziału w czynności przedłożenia dokumentów wskazanych w wezwaniach z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczących rejestrów sprzedaży i zakupów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres objęty postępowaniem kontrolnym oraz dokumentów źródłowych (faktur) stanowiących podstawę wpisów do ww. rejestrów, w związku z postępowaniem kontrolnym nr [...]. W każdym z wezwań wskazano zgodnie z art. 159 par 1 pkt 6 O.p., skutki prawne niezastosowania się do wezwania, wskazując na treść przepisu art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W zażaleniu z dnia [...] marca 2015r. skarżący X wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając: 1) naruszenie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz uznanie, że nieprzedłożenie dokumentów będących w posiadaniu strony przez pełnomocnika jest bezzasadną odmową udziału w "innej czynności" w rozumieniu przepisu art. 262 § 1 pkt O.p., a w konsekwencji uznanie, że nałożenie kary porządkowej jest uzasadnione. 2) naruszenie przepisu art. 155 § 1 O.p. poprzez uznanie, że pełnomocnik był zobowiązany do przedłożenia wskazanych w postanowieniu dokumentów. W ocenie skarżącego nie zaszły przesłanki do nałożenia na niego kary porządkowej, gdyż nieprzedłożenie dokumentów nie było bezzasadne, lecz wynikało z faktu, że nie był w posiadaniu wnioskowanych dokumentów, natomiast kontakt z kontrolowanym był utrudniony. Kontrolowany miał osobiście przedłożyć wymaganą dokumentację. Skarżący przyznał, że nie odebrał wezwania z dnia [...] stycznia 2015 r., jednak podczas rozmowy telefonicznej został poinformowany o jego treści, a osobisty odbiór nie był możliwy z uwagi na dużą ilość obowiązków zawodowych. W ocenie skarżącego przedłożenie przez pełnomocnika dokumentów, będących w posiadaniu strony nie jest "inną czynnością" w rozumieniu przepisu art. 262 § 1 O.p. Na poparcie swego stanowiska skarżący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1219/13. Odnosząc się do wysokości kary skarżący stwierdził, że jest rażąco za wysoka w stosunku do stopnia rzekomo naruszonych obowiązków. Nie wskazano także powodów nałożenia kary w wysokości bliskiej maksymalnej, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 250/13. Ponadto zgodnie z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. to na organie podatkowym ciąży obowiązek zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego oraz ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; organ nie może żądać, aby w tej kompetencji zastąpił go sam podatnik czy pełnomocnik strony. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., wskazanym we wstępie, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kara porządkowa przewidziana w art. 262 O.p. jest środkiem służącym do dyscyplinowania uczestników postępowania oraz zapewnieniu sprawnego przebiegu tego postępowania. Analizując zasadność jej zastosowania należy mieć na uwadze zasady zawarte w O.p., w tym art. 122 i 187 § 1 w zw. z art. 155 i 189 § 1 O.p. Obowiązek zebrania dowodów i ustalenia stanu faktycznego obciążające organ podatkowy nie oznacza, że strona nie jest obowiązana do przekazania na żądanie organu dowodu czy informacji będących w jej posiadaniu lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na poparcie czego organ przytoczył orzecznictwo NSA. Wezwania organu dotyczyły podstawowych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i brak ich złożenia utrudnił organowi prowadzenie postępowania kontrolnego, a w konsekwencji ustalenie stanu faktycznego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Powołane przez skarżącego orzeczenie WSA w Poznaniu zapadło w innym stanie faktycznym, bowiem strona składała wyjaśnienia niesatysfakcjonujące dla organu, natomiast skarżący zignorował wezwania organu nie dokonując czynności w terminie zarówno wyznaczonym przez siebie jak i przez organ. W toku postępowania kontrolnego skarżący nie zgłaszał organowi trudności związanych z przedłożeniem dokumentów, a w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. sam wyznaczył termin przedłożenia organowi żądanych dokumentów. Skarżący, jako profesjonalny pełnomocnik, powinien wiedzieć, iż brak faktycznych możliwości wywiązania się z obowiązku zastępowania mocodawcy w prowadzonym wobec niego postępowaniu uprawnia do wypowiedzenia pełnomocnictwa, czego skarżący nie dokonał. Organ powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1138/13. Wbrew zarzutowi skarżącego, nałożona na niego kara porządkowa nie jest karą maksymalną. Organ był uprawniony do nałożenia kary porządkowej w orzeczonej wysokości. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący zarzucił postanowieniu: 1) naruszenie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz uznanie, że nieprzedłożenie dokumentów będących w posiadaniu strony przez pełnomocnika jest bezzasadną odmową udziału w "innej czynności" w rozumieniu przepisu art. 262 § 1 pkt O.p., a w konsekwencji uznanie, że nałożenie kary porządkowej jest uzasadnione. 2) naruszenie przepisu art. 155 § 1 O.p. poprzez uznanie, że pełnomocnik był zobowiązany do przedłożenia wskazanych w postanowieniu dokumentów. W uzasadnieniu skarżący przytoczył w dużej mierze argumentację zawartą w uzasadnieniu zażalenia, podnosząc ponadto, iż WSA w Poznaniu wydał dwa sprzeczne orzeczenia w zakresie interpretacji przepisu art. 262 § 1 pkt 2 O.p. (z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1219/13 i z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1138/13), jednak w ocenie skarżącego właściwej wykładni przepisu dokonał sąd w pierwszym z powołanych wyroków, za czym przemawia treść art. 155 § 1 O.p. – inny jest bowiem zakres zastosowania tych przepisów – dokonanie określonej czynności a udział w innej czynności. Ponadto powołując się na orzeczenie WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 472/10, skarżący wskazał, że bezwzględnie nie można wobec kar porządkowych stosować interpretacji rozszerzającej, a do takiej dochodzi gdy zrównuje się dokonanie czynności z udziałem w niej. Skarżący regularnie odbiera wszelką korespondencję i nie ma wiedzy w przedmiocie awizowania przesyłki z Urzędu Kontroli Skarbowej. Skarżący podjął wszelkie działania wobec kontrolowanego celem uzyskania wnioskowanej dokumentacji, lecz okazały się one bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu podatkowego I instancji odpowiadają prawu. Na wstępie należy wskazać, że w zasadzie stan faktyczny sprawy jest bezsporny, a mianowicie to, że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej skierował do adwokata X - pełnomocnika strony - wezwanie w określonym zakresie, z wyznaczeniem terminu i prawidłowym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania. Bezspornym jest też, że wezwanie to zostało skierowane bezpośrednio do pełnomocnika strony po dwukrotnym wezwaniu strony za pośrednictwem pełnomocnika, który w odpowiedzi wskazał termin przekazania dokumentów. Wobec bezskuteczności wezwania strony organ wezwał pełnomocnika, który nie złożył dokumentów żądanych przez organ podatkowy. Przedmiotem sporu jest zatem wyłącznie kwestia, czy tego rodzaju zachowanie pełnomocnika strony stanowiło podstawę faktyczną do zastosowania względem niego sankcji przewidzianej w art. 262 § 1 O.p. Na tak postawione pytanie, w realiach niniejszej sprawy, należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 262 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia w pierwszej instancji) : "Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego: 1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 2) bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub 3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.800 zł. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że kara porządkowa została wymierzona pełnomocnikowi za niewykonanie wezwania organu. Pełnomocnik został wezwany do przedłożenia dokumentów dotyczących kontrolowanego, a podstawę prawną tego wezwania stanowił art. 155 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie w sytuacji gdy pełnomocnik nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do wykonania żądania. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 O.p. kara porządkowa. Środek ten ma na celu zdyscyplinowanie strony, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego i stosowany jest aby wyegzekwować powinne zachowanie podatnika. Organy podatkowe zostały zatem wyposażone w instrument umożliwiający uzyskiwanie informacji od osób mających wiedzę na temat okoliczności danej sprawy. Wezwanie z dnia [...] grudnia 2014 r. wystosowane właśnie na podstawie art. 155 O.p. zawierało zobowiązanie pełnomocnika strony do przedłożenia wymienionych w piśmie dokumentów dotyczących kontrolowanego, reprezentowanego przez skarżącego. Zgodnie z art. 136 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania". Przy czym działanie przez pełnomocnika nie jest możliwe, gdy charakter dokonywanych czynności wymaga osobistego działania strony. Z kolei obowiązek osobistego działania strony może wynikać z przepisów prawa, z postanowienia organu prowadzącego postępowanie albo z charakteru czynności procesowych. Niekiedy z nazwy i charakteru pewnych czynności postępowania podatkowego wynika na pozór, że powinny być one składane osobiście. Tak jest np. w przypadku zeznań i deklaracji podatkowych składanych w toku postępowania (niebędących samoobliczeniem podatku). Jednak tylko na pozór mają one charakter czynności o charakterze wyłącznie osobistym. Nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby zeznanie złożył w toku postępowania pełnomocnik. Nie oznacza to jednak, że wynikające z prawa materialnego obowiązki przeniesione są w ten sposób na pełnomocnika (Por.: wyrok NSA z dnia 10 listopada 1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 102). Działa on w takim wypadku w imieniu i na rachunek podatnika. Z taką sytuacją mamy do czynienia także w niniejszej sprawie. Czynności jakich dokonania żądał od pełnomocnika organ w zakresie przedstawienia rejestrów (ewidencji) sprzedaży i zakupów prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od [...].11.2011 r. do [...].12.2012 r. oraz dokumentów źródłowych w postaci oryginałów faktur sprzedaży i zakupu towarów i usług, wystawionych i zaewidencjonowanych w rejestrach sprzedaży/zakupu w ww. okresie nie należą do czynności, które wymagają osobistego działania strony. Skarżący jako profesjonalny pełnomocnik w ramach umocowania mógł udać się do siedziby przedsiębiorstwa kontrolowanego i dokumenty te przygotować. Mógł też w okresie jaki upłynął od wezwania do wydania spornego postanowienia o ukaraniu zwrócić się do swego mandanta o przekazanie dokumentów organowi. Pełnomocnik mógł też wystąpić do organu I instancji o wyznaczenie dodatkowego terminu dogodnego do przedstawienia żądanych dokumentów i wyjaśnień, tak jak uczynił to w imieniu kontrolowanego pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym poinformował o przekazaniu żądanych dokumentów w terminie 7 dni od powrotu kontrolowanego z urlopu, tj. do dnia [...] września 2014 r. Należy mieć na uwadze, iż w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania, winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98, Temida (CD), Sopot 2002). Z tych też względów za chybiony sąd uznał zarzut naruszenia art. 262 § 1 O.p. Sąd uznał też, że nałożona na pełnomocnika kara w wysokości [...] zł jest adekwatna do stopnia przewinienia, albowiem w uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszoinstancyjny opisując stan faktyczny, wskazał, że pełnomocnik nie zastosował się do przesłanego wezwania oraz informacji udzielonej telefonicznie, nie złożył również wyjaśnień w tym zakresie. Jak wskazał organ, a także jak podnosi się w doktrynie, kara porządkowa jest środkiem dyscyplinującym uczestników postępowania i nie ma charakteru normy prawa karnego. Jest sankcją administracyjną (H. Dzwonkowski (w:) H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa, Warszawa 2011, s. 1424). Organ podatkowy ma prawo nałożenia kary porządkowej tylko w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym (dział IV Ordynacji podatkowej) lub kontrolnym (dział VI - art. 292 ww. ustawy). Celem tego unormowania jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu dla postanowień organów podatkowych. Równocześnie ma on zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydawania rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie. Zakres podmiotowy stosowania kar porządkowych w omawianym przepisie obejmuje wszystkich uczestników postępowania z wyjątkiem określonym w art. 262 § 4 O.p., a zakres przedmiotowy stosowania tej kary został szczegółowo uregulowany w art. 262 § 1 pkt 1-3 O.p., przy czym jest to wyliczenie wyczerpujące. Obejmuje ono m.in. obowiązek złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności (art. 262 § 1 pkt 2 O.p.). Warunkiem prawidłowego zastosowania tego przepisu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie tylko, co do przesłanek wyraźnie wymienionych w tym przepisie (podmiot, prawidłowość wezwania, brak uzasadnionej przyczyny niewykonania wezwania), lecz także rodzaju i stopnia zawinienia oraz ewentualnych skutków, jakie pociąga w konkretnym przypadku uchybienie wezwaniu. Zwrócić jednakże uwagę należy, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary porządkowej ustawodawca przewidział dwa odrębne środki "odwoławcze", tj. wniosek o uchylenie kary porządkowej (art. 262 § 6 tej ustawy) oraz tryb zażaleniowy (wspomniany już art. 262 § 5 O.p.), z którego skorzystał skarżący. Zażalenie na postanowienie nakładające taką karę uruchamia postępowania mające zweryfikować zasadność samego ukarania. Stąd w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym zasadności nałożenia kary porządkowej nie mają znaczenia i nie mogą zostać rozpoznane okoliczności usprawiedliwiające niewykonanie nałożonego przez organ podatkowy obowiązku (por. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 125/13, LEX nr 1327956 i z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 132/13, LEX nr 1400838). Z podanych wyżej powodów sąd uznał, że organ podatkowy w sposób uprawniony i zgodny z prawem wezwał pełnomocnika do przedłożenia dokumentów, których nie otrzymał. Zdaniem sądu bezczynność skarżącego w przedmiotowej sprawie wyczerpała dyspozycję art. 262 § 1 pkt 2 O.p., była bowiem bezzasadną odmową złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów. Jak już wskazano wyżej – informacji, których domagał się organ, mógł udzielić pełnomocnik kontrolowanego przynajmniej w zakresie dostarczenia dokumentów, zaś w przypadku uznania, że są trudności co do uzyskania pozostałych informacji, przy zachowaniu należytej staranności jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika, winien o tym powiadomić organ. Tymczasem skarżący nie tylko nie przekazał dokumentów we wskazanym przez siebie terminie, ale również na prawidłowe wezwanie organu. Pełnomocnik, podejmując się reprezentacji podmiotu przed organem kontroli skarbowej winien zdawać sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia. Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami procesowymi. Wyrażone w postanowieniu stanowisko organu odwoławczego zostało właściwie uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.