I SA/Po 1674/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...]; II. umarza postępowanie podatkowe; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. określił T. Sp. z o.o. z siedzibą w X. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...] zł oraz określił wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za wskazany okres na kwotę [...] zł. Na skutek odwołania spółki od wskazanej powyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], uchyliło wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego wyjaśnienia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skoro organ podatkowy I instancji kwestionuje zadeklarowaną przez spółkę w deklaracji korygującej kwotę podatku, to organ ten winien w pierwszej kolejności wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości i określić wysokość tego zobowiązania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ podatkowy I instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. w wysokości [...] zł. Na skutek odwołania skarżącej od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r. przekazując sprawę do ponownego wyjaśnienia. W ocenie Kolegium w sprawie niezbędne było powołanie biegłego celem dokonania wizji nieruchomości położonej przy ul. M. i ul. W. w K. oraz zbadania całości dokumentacji technicznej dotyczącej budowli. W ocenie SKO sporządzenie przez biegłego opinii było niezbędne również z uwagi na konieczność ustalenia istnienia pasa drogowego, oraz obiektów budowlanych, które służyć miały zabezpieczeniu czy też obsłudze ruchu drogowego na drogach wewnętrznych oraz rozstrzygnięcia kwestii usytuowania ww. obiektów w pasie drogowym. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. na kwotę [...] zł. Od powyżej decyzji wniesione zostało odwołanie w wyniku, którego to rozpoznania SKO w K. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję SKO w K. z dnia [...] lipca 2013 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który to wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1285/13 uchylił wskazaną decyzję Kolegium wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W powołanym wyroku zobowiązano organy podatkowe do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem jednoznacznego ustalenia istnienia lub też nie, w 2006 r. dróg wewnętrznych oraz infrastruktury oświetleniowej placów i terenów jezdnych – jako obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta K. ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. na kwotę [...] zł. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że N. Sp. z o.o w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. przejęła cały majątek – H. Sp. z o.o. Następnie również w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. dokonano połączenia N. Sp. z o.o. ze skarżącą, poprzez przeniesienie całego majątku na rzecz skarżącej. Następnie w dniu [...] lutego 2011 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2006 r. składając równocześnie korektę deklaracji na podatek od nieruchomości. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nadpłaty skarżąca wskazała, że w okresie od [...] grudnia 2003 r. do [...] grudnia 2006 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe (rozumiane jako fragmenty gruntu) wraz ze zlokalizowanymi na nich budowlami drogowymi, tj. powierzchniami jezdnymi stanowiącymi sieć dróg wewnętrznych, służącymi poruszaniu się i postojowi pojazdów na terenach jezdnych wokół sklepu skarżącej. W ocenie spółki we wskazanym powyżej okresie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegała ponadto infrastruktura oświetleniowa placów i terenów jezdnych, która to w opinii spółki powinna być zaliczona do niepodlegających opodatkowaniu obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że w korekcie deklaracji podatkowej dołączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty wyłączono z opodatkowania budowle o wartości [...] zł oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2. W ocenie Prezydenta Miasta K. z opodatkowania niezasadnie wyłączono: - parking położony przy ul. M. o wartości [...] zł - parking stacja paliw przy ul. M. o wartości [...] zł - ulice, place i parkingi położone przy ul. W. o wartości [...] zł, - latarnie przy ul. W. o wartości [...] zł, - a także, grunty o łącznej powierzchni [...] m2 (K. M. - [...] m2, K. W. - [...] m2, stacja paliw K. – [...] m2). W kontekście powyższego organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu nie podlegały pasy drogowe oraz zlokalizowane na nich drogi rozumiane także jako drogi wewnętrzne oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Zaznaczono przy tym, że organ podatkowy I instancji podziela sformułowany w orzecznictwie pogląd, że w związku z wykreśleniem z treści powołanego przepisu słowa "publiczne" niewątpliwe jest rozszerzenie zakresu wyłączenia z opodatkowania i objęcie nim nie tylko dróg publicznych, ale i wszelkich innych, a więc i dróg wewnętrznych. Prezydent Miasta K. wyjaśnił przy tym, że pojęcia "pas drogowy" i "droga" należy rozumieć zgodnie z definicjami legalnymi, zawartymi w ustawie o drogach publicznych. Wyjaśniono przy tym, że kształt art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. stanowi wynik nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.). Na mocy wskazanej nowelizacji zdefiniowano równocześnie pojęcia "pasa drogowego" i "drogi". Stosownie zaś do postanowień art. 4 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnia, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1); natomiast droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (pkt 2). Z powyższej regulacji w ocenie organu I instancji wynika, że droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym budowla ta jest zlokalizowana. Stwierdzono przy tym, że z uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wynika, że skarżąca jest właścicielem obiektów budowlanych oraz gruntów, zlokalizowanych na terenie miasta K., w skład których wchodzą m.in.: budowle drogowe tj. powierzchnie jezdne stanowiące sieć dróg wewnętrznych służących poruszaniu się i postojowi pojazdów przed sklepami spółki oraz na należącej do skarżącej stacji paliw, budowle oświetleniowe powierzchni jezdnych oraz pasy drogowe tj. grunty na których zlokalizowane są budowle drogowe. W toku postępowania skarżąca na żądanie organu I instancji wyjaśniła, że powierzchnia dróg podlegających opodatkowaniu została określona na podstawie dokumentacji projektowej, której kopie zostały przekazane Prezydentowi Miasta K.. W trakcie postępowania powołano ponadto biegłego, który stwierdził brak istnienia pasów drogowych i dróg usytuowanych w pasach drogowych wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącymi całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W trakcie oględzin biegły nie stwierdził ponadto istnienia obiektów budowlanych, które służyłyby prowadzeniu, zabezpieczeniu czy obsłudze ruchu drogowego na drogach wewnętrznych. Wykluczono ponadto usytuowanie jakichkolwiek obiektów w pasie drogowym. Z opinii biegłego wynika przy tym, że grunty położone przy ul. M. i ul. W. – wykorzystywane przez spółkę do ruchu wewnętrznego, dojść pieszych i parkingów – są częścią nieruchomości, a nie gruntem wydzielonym z tej części nieruchomości liniami granicznymi tzn. odrębną działką w rozumieniu przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego, oznaczonej jako droga. Z opinii biegłego wynika, że parkingi skarżącej należy uznać za budowlę, która jest częścią zagospodarowania terenu i jako taka jest związana z układem komunikacji wewnętrznej obsługującej obiekty budowlane posadowione na nieruchomości. Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu organ podatkowy I instancji zwrócił się do biegłego o uzupełnienie opinii. Biegły podtrzymał przy tym swoje stanowisko zgodnie z którym to na terenach skarżącej brak jest dróg publicznych i dróg wewnętrznych oraz budowli związanych z utrzymaniem tych dróg. W ocenie Prezydenta Miasta K. budowla może być uznana za drogę wewnętrzną jedynie wówczas, gdy przeznaczona ona jest do ruchu drogowego (rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg), a nie służy tylko przedsiębiorcy do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości. Zdaniem organu I instancji pojęcie "drogi" oraz "obiektów budowlanych" powiązane zostało z elementem funkcjonalnym, tj. ruchem drogowym i obsługą (zabezpieczeniem) tego ruchu. Regulacja ta nie obejmuje jednak swoim zakresem obiektów o innych funkcjach, w tym takich kategorii, jak parkingi oraz inne obiekty, które nie są bezpośrednio związane z ruchem drogowym i nie służą bezpośrednio obsłudze (zabezpieczeniu) tego ruchu, a np. zapewnieniu miejsc postojowych przed centrami handlowymi, stacjami paliw itp. Zaznaczono przy tym również, że żadna z działek skarżącej nie jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako droga (dr), a grunty oznaczone są jako inne tereny zabudowane (Bi). Zaznaczono przy tym jednak, że dane wynikające z ewidencji nie mają decydującego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając powyższe na uwadze, dokonując określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej nie uwzględniono korekty deklaracji na podatek od nieruchomości w zakresie zmniejszenia wartości budowli o kwotę [...] zł oraz umniejszenia powierzchni gruntów o [...] m2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie zaś o uchylenie decyzji organu I instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. zarzucono naruszenie: – art. 70 § 1 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2006 r. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, – art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do stwierdzenia, iż drogi wewnętrzne należące do spółki nie korzystały z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2006 r. W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, że zarówno decyzja organu I jak też II instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego muszą zapaść przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wyjaśniono przy tym, że zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku od nieruchomości za 2006 r. uległo przedawnieniu z końcem 2011 r. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych stwierdzono, że wykładnia zawartego w powołanym przepisie sformułowania "droga" powinna prowadzić do wniosku, że wskazanie przez ustawodawcę w definicji omawianego pojęcia funkcji drogi, jaką jest prowadzenie ruchu drogowego, miało na celu sprecyzowanie, iż droga to budowla umożliwiająca poruszanie się przechodniów i pojazdów. W kontekście powyższego stwierdzono, że zlokalizowany na terenie centrum handlowego należącego do spółki układ komunikacyjny umożliwia korzystanie z terenu centrum handlowego spółki przez nieograniczoną liczbę osób, co przemawia za uznaniem, że prowadzony na tym terenie jest ruch drogowy. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2015 r. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie przeprowadzono dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego, w której to opinii stwierdzono, brak istnienia pasów drogowych i dróg usytuowanych w tych pasach wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącymi całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Wykonując ponadto zalecenia WSA w Poznaniu ustalono, że na terenach skarżącej brak jest dróg publicznych i dróg wewnętrznych oraz budowli związanych z utrzymaniem tych dróg. Organ II instancji podtrzymał przy tym argumentację prawną organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia SKO w K. wskazało, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania wymiarowego, mimo upływu terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na fakt, że instytucja nadpłaty podatku jest samoistną instytucją prawa podatkowego, do której nie mają zastosowania przepisy o przedawnieniu zobowiązań podatkowych. Zaznaczono przy tym, że również WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 marca 2014 r. o sygn. akt III SA/Po 1285/13 nie stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 70 § 1 w zw. z art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wyżej wymieniona ostateczna decyzja podatkowa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. stanowi przedmiot skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze spółka reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie: 1) art. 70 § 1 oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2006 r. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; 2) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne w zakresie ustalenia, czy na nieruchomościach należących do skarżącej znajdują się pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu; 3) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do stwierdzenia, iż drogi wewnętrzne należące do skarżącej nie korzystały z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2006 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze sformułowany w skardze zarzut przedawnienia należy wskazać, że zaskarżoną decyzją określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. Stosownie do postanowień art. 70 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. - Dz. U. z 2005 nr 8 poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. - Dz. U. z 2006 nr 121 poz. 844 ze zm.) osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Oznacza to, że w razie ustalenia, iż w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem lub też przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przyjąć należy, że zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku od nieruchomości za 2006 r., którego to wysokość określono decyzją będącą przedmiotem skargi uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. W kontekście powyższego należy dostrzec, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. będąca przedmiotem rozpoznawanej skargi została wydana w dniu [...] czerwca 2015 r. Z akt sprawy nie wynika, by zaistniały jakiekolwiek okoliczności skutkujące zawieszeniem czy też przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W szczególności na okoliczności tego rodzaju nie wskazał organ odwoławczy orzekając po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na marginesie należy wskazać, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego, w wyniku której został wydany wyrok z dnia 26 marca 2014 r., III SA/Po 1285/13 nastąpiło już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., a więc okoliczność ta nie może wywierać wpływu na bieg tego terminu. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Norma wynikająca z powyższego przepisu nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przytoczony przepis w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu I instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku [tak: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1017/14, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. W świetle wyżej przytoczonego przepisu procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania podatkowego, które musi zakończyć się decyzją orzekającą o umorzeniu postępowania. Jak wskazano w uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13 (dostępnej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W przytoczonej powyżej uchwale podzielono pogląd wyrażony przez NSA we wcześniej z jego uchwał, mianowicie w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12. W tym miejscu warto wskazać, że stosownie do brzmienia art. 269 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej w skrócie "p.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Jak podnosi się w orzecznictwie przytoczony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego [por.: postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 1518/14 oraz wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I GSK 199/12, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Oznacza to zatem, że dokonana przez NSA wykładnia art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej jest dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wiążąca. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 145 § 3 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r. nr 270), jak w sentencji wyroku.