I SA/Po 1940/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w[...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2007r. postanawia odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] września 2015 r. XA wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w[...] . Skarga ta była obarczona brakiem formalnym w postaci braku podpisu skarżącego oraz nieuiszczeniu wymaganej opłaty od skargi. Mając na uwadze powyższe braki zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2015 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez jej podpisanie bądź też nadesłanie jej podpisanego odpisu. Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł. Odpisy obu wyżej wymienionych zarządzeń wraz z odpowiedzią na skargę doręczono skarżącemu w dniu [...] października 2015 r. (k. 19 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi mijał zatem z dniem [...] października 2015 r. Pismem nadanym dnia 06 listopada 2015 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniając wniosek wskazano, że wnioskodawca nie uzupełnili braków nie ze swojej winy. Zaznaczono przy tym, że wnioskodawca odebrał wezwanie do usunięcia braków tego samego dnia co jego córka XB (I SA/Po 1941/15). Wnioskodawca uznał, że otrzymał takiej samej treści pismo co jego córka. Dopiero dnia [...].10.2015 r. udzielając pełnomocnictwa Kancelarii wnioskodawca i przekazując dokumenty powziął informację o tym, iż jego sprawa nie jest tym samym postępowaniem co sprawa jego córki. Mimo, iż dotyczy tej samej skargi na tą samą decyzję mają odrębne sygnatury. Podniesiono również, że wnioskodawca (osoba starsza i schorowana, mająca kłopoty z pamięcią - prawie 80 letnia) nie zorientował się, że jego wezwanie ma inną sygnaturę. Oba pisma tj. zarówno to skierowane do niego jak i do jego córki XB były jednakowej treści, jednakże jego sprawa została zarejestrowana pod numerem I SA/Po 1940/15, a jego córki za numerem I SA/Po 1941/15, czego nie dostrzegł. Ponadto skarżący podniósł, że wskazane przez niego okoliczności powinny być obiektywnie zestawione z indywidualnymi cechami wnioskodawcy, by ocenić ich wpływ na procesy decyzyjne i w konsekwencji ocenić istnienie lub nieistnienie winy w uchybieniu terminu. W ocenie wnioskodawcy warunek braku winy w uchybieniu terminu należy analizować przy uwzględnieniu z jednej strony subiektywnej zdolności wnioskodawcy do oceny rzeczywistego stanu rzeczy, mierzonej zwłaszcza poziomem wykształcenia, skalą posiadanej wiedzy prawniczej i życiowego doświadczenia, z drugiej zaś - zobiektywizowanego stopnia staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono podpisany egzemplarz skargi, dowód uiszczenia wpisu od skargi oraz pełnomocnictwo wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do postanowień art. 87 § 1 p.p.s.a. - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z kolei z brzmieniem § 2 wyżej wskazanego artykułu – w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika zatem z treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem zgodnego z żądaniem skarżącego rozstrzygnięcia jego wniosku jest ustalenie, że skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne [tak: postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 104/15, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie [tak: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy skarżącego nie może stanowić wiek, ani gołosłowne powołanie się na stan zdrowia. Co więcej podnoszone przez skarżącego okoliczności stanu zdrowia i kłopoty z pamięcią nie zostały przez niego w żaden sposób uprawdopodobnione. Odnosząc się natomiast do wywodu wnioskodawcy mającego na celu wykazanie, że dokonując oceny braku winy w uchybieniu terminu należy uwzględniać indywidualne cechy wnioskodawcy, w tym poziom wykształcenia, skalę wiedzy prawniczej oraz doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że jak wskazano powyżej przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa [por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 921/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Ponadto skarżący jako osoba starsza i schorowana wiedząc, że wniósł skargę do Sądu oraz dbając należycie o swoje interesy – mógł się zabezpieczyć i poprosić osobę trzecią o zapoznanie się z treścią skierowanego do niego wezwania oraz o ewentualne wyręczenie go w terminowym uzupełnieniu braków formalnych skargi. Mając na uwadze powyższe wymogi stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się strona skarżąca nie mogą - zdaniem Sądu stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.