I SA/Po 2112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016r. sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt I SA/Po 2112/15 dotyczącego sprawy ze skargi PS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]., o sygn. I SA/Po 2112/15; II. oddala skargę; III. zasądza od skarżącego PS na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. ustalił P. S. ( strona, podatnik, skarżący )wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie [...]zł za lokal niemieszkalny - halę garażową z miejscami postojowymi zlokalizowany w budynku przy ul. [...]/[...] w P.. Wymiaru podatku dokonano w oparciu o dane znajdujące się w księdze wieczystej obejmującej przedmiot zaskarżonej decyzji (nr [...]). Wymiaru podatku w łącznej kwocie [...]dokonano w następujący sposób: - podatek w kwocie [...]zł obliczony dla [...] m2 powierzchni pozostałych budynków powyżej 2,20 m, - podatek w kwocie [...]zł obliczony dla [...] m2 powierzchni gruntów pozostałych. P. S., reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 187, art. 191, art. 210 § 4, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony organ naruszył powyższe przepisy poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywiście sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, c) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji nie dokonał praktycznie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego. Podatnik wskazał, że poprzez uchylenie się od działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ w sposób oczywisty naruszył przepisy postępowania. W ocenie podatnika nie można bowiem uznać, że organ I instancji rozpoznając sprawę zgromadził wystarczający materiał dowodowy, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, ograniczyło się do jednego zdania uzasadnienia. W związku z powyższym odwołujący się wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność określenia wykorzystywania wskazanej nieruchomości. Podatnik podniósł, że już tylko z faktu powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, gdyż dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wymagane jest przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Uchybienie to należy, zdaniem podatnika, wytknąć, ponieważ staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia i wymogiem sformułowanym w art. 210 § 4 k.p.a., w którym jako element uzasadnienia prawnego decyzji został zawarty wymóg "wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia". Odwołujący się wskazał, że wyjaśnienia takiego zaskarżona decyzja nie zawiera. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji, że sporny lokal - hala garażowa z miejscami postojowymi winien zostać, dla celów podatkowych, zaszeregowany do kategorii - budynek pozostały (niemieszkalny). Garaż jest samodzielnym lokalem w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), ma założoną odrębną księgę wieczystą. Zdaniem SKO garaż będący częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, niepodlegającą opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. W ocenie organu spór w sprawie, sprowadzić można jedynie do kwestii, czy może on być uznany za część budynku mieszkalnego. Odnośnie sposobu i zakresu opodatkowania omawianej hali garażowej, organ stwierdził, że pomimo bycia przez nią kondygnacją w budynku wielomieszkaniowym i jednocześnie przedmiotem współwłasności ułamkowej, nie można jednak w żaden sposób uznać, że jest to część budynku mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Nie jest to część obiektu budowlanego przeznaczonego na cele mieszkaniowe. Jako przedmiot odrębnej własności hala garażowa może stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Nadto SKO stwierdziło, że przy ustalaniu zobowiązania pieniężnego na 2009 rok organ pierwszej instancji przyjął prawidłowe dane, bowiem potwierdza je stan istniejący w rejestrze gruntów i budynków, który to rejestr ma walor dokumentu urzędowego. Ponieważ z ewidencji gruntów i budynków wynika, że P. S. jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, zaskarżona decyzja słusznie została w stosunku do niego skierowana. Zatem zarzut podatnika o niedokonaniu praktycznie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i braku zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego nie może się ostać, skoro ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji okazały się właściwe. W konsekwencji przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność określenia wykorzystywania wskazanej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia, bowiem charakter lokalu został już określony w rejestrze gruntów i budynków. Zdaniem organu trudno przyjąć, że hala garażowa mogłaby być wykorzystywana w inny sposób niż do parkowania pojazdu (pojazdów), a gdyby nawet służyła innemu celowi, to nie zmieniałoby to jej kwalifikacji jako lokalu niemieszkalnego. W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że zaskarża decyzję w całości i zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej: "O.p."), z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja zawiera istotne braki w uzasadnieniu prawnym oraz faktycznym; - art. 188 O.p., poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez stronę; - art. 191 O.p., poprzez błędy w ocenie materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów; - art. 187 O.p., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 180 i art. 187 O.p., poprzez złamanie zasady bezpośredniości; - art. 121, art. 122 i art. 124 O.p., poprzez złamanie podstawowych zasad postępowania określonych we wskazanych przepisach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia: - prawa materialnego, tj.: art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l., art. 210 § 2 O.p., art. 68 § 2 pkt 2 O.p. i art. 70 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a P.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Kluczowe dla prawidłowej interpretacji przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia sformułowania "podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione". W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę oczywiste usprawiedliwienie podstaw skargi kasacyjnej zachodzi w przypadku, gdy jasnym jest, że zarzuty te zasługują na uwzględnienie. Podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione w sytuacji, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por.: postanowienie NSA z dnia 06 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1173/09, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Rację ma SKO w P. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l., art. 210 § 2 O.p., art. 68 §2 pkt 2 O.p. i art. 70 § 1 O. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W związku z tym podstawy skargi kasacyjne są oczywiście usprawiedliwione. W przedmiotowej sprawie nie mają bowiem zastosowania przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązania w podatku wynikającego z decyzji określającej, albowiem wobec podatnika organ I instancji wydał decyzję ustalającą. W związku z tym zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstało dopiero z chwilą doręczenia podatnikowi decyzji organu I instancji ustalającej wysokość tego podatku. W przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 68 § 1 O.p., ponieważ podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. W stosunku do podatnika zastosowanie znalazł przepis art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Skoro decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. została doręczona skarżącemu przed upływem 2014 r., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstało w roku 2014, a zatem do jego przedawnienia dojdzie dopiero z upływem roku 2019. W związku z powyższym Sąd był uprawniony do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe uznały, że sporny lokal - hala garażowa z miejscami postojowymi, powinien zostać, dla celów podatkowych, zaszeregowany do kategorii - budynek pozostały (niemieszkalny). Garaż jest bowiem samodzielnym lokalem w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, ma założoną odrębną księgę wieczystą o numerze [...] Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela to stanowisko, albowiem garaż będący częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, niepodlegającą opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. Dla poparcia powyższego, można przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Po 768/09), gdzie Sąd opierając się na art. 5 ust. 1 pkt 2 a i e u.p.o.l., zwraca uwagę, że mówi ona o budynkach mieszkalnych i pozostałych lub ich częściach, wyróżniając w obu kategoriach przedmiotów opodatkowania zarówno same budynki, jak i ich części. Garaż z oczywistych przyczyn nie jest budynkiem mieszkalnym, chociaż znajduje się w budynku mieszkalnym, zawierającym lokale do zamieszkania. Tak więc spór w niniejszej sprawie sprowadzić można jedynie do kwestii, czy może on być uznany za część budynku mieszkalnego. Jeśli natomiast chodzi o sposób i zakres opodatkowania hali garażowej, stwierdzić należy, że pomimo bycia przez nią kondygnacją w budynku wielomieszkaniowym i jednocześnie przedmiotem współwłasności ułamkowej, nie można jednak w żaden sposób uznać, że jest to część budynku mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Nie jest to część obiektu budowlanego przeznaczonego na cele mieszkaniowe - czego zresztą nie kwestionował nawet podatnik w swoim odwołaniu. Jako przedmiot odrębnej własności hala garażowa może stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Z tego więc względu, uznać należy, że garaż umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości - budynku mieszkalnym - nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju. W kwestii opodatkowania garaży w budynkach wielorodzinnych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 4/11. W rezultacie NSA wyprowadził wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. Tak więc w pierwszej z tych sytuacji - jak wyjaśnił - nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Za przyjęciem stanowiska, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość opodatkowany jest stawką wyższą, niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego, przemawia również wykładnia systemowa zewnętrzna. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że problem opodatkowania garaży, a w szczególności miejsc postojowych w halach garażowych występował również na gruncie podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą o VAT), stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, tj. 8% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z ugruntowanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlega jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego dla samochodu osobowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W tym przypadku nie ma możliwości nabycia (a zatem i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlega jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku). Z kolei sprzedaż oddzielnie lokalu mieszkalnego oraz lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość - garażu, podlega opodatkowaniu zróżnicowanymi stawkami - preferencyjną dla lokalu mieszkalnego oraz podstawową dla garażu stanowiącego odrębny przedmiot własności. Za przyjęciem stanowiska, że garaż (lokal) stanowiący odrębną własność podlega innemu (wyższemu) opodatkowaniu, niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego, przemawiają także względy wykładni celowościowej. W praktyce zdarza się, że właścicielami lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość w postaci garażu są osoby fizyczne, które nie są właścicielami samodzielnych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W takiej sytuacji brak jest uzasadnienia, aby podatek od nieruchomości w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych był uiszczany przez osoby będące wyłącznie właścicielami samego garażu, który nie pełni funkcji mieszkalnej. Podatek od nieruchomości zalicza się do podatków o charakterze majątkowym. W polskiej regulacji opodatkowania posiadania majątku, wysokość stawek dla budynków lub ich części zróżnicowano w zależności od sposobu ich wykorzystania, przy czym preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W ocenie NSA, zastosowanie do garaży stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania (odrębna własność lokali), jako części budynków mieszkalnych preferencyjnej stawki podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a u.p.o.l., stanowiłoby wyłom w stosowaniu najniższej stawki podatkowej dla lokali ściśle spełniających kryterium lokali mieszkalnych. Wskazać należy, za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (wyrok z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 509/11), że w Polsce nie obowiązuje system podatku od nieruchomości, który w przypadku opodatkowania budynków lub ich części uzależnia wysokość podatku od ich wartości. W związku z tym pomimo, że podatek od nieruchomości zalicza się do grupy podatków od posiadania majątku, to jego wysokość nie jest uzależniona, w omawianym przypadku, bezpośrednio od jego wartości, a od wykorzystywania go na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził także, aby zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego, stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Mając na uwadze przepisy art. 3 ust. 4 u.p.o.l. i art. 4 O.p., stwierdzić należy, że podatek określa się ogólnie od całości nieruchomości. Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 198/14 wynika, że " istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że ciąży on na wszystkich współwłaścicielach, którzy mogą zostać zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Z faktu solidarności obowiązku podatkowego ujętego w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., wywieść należy uprawnienie organu podatkowego do konkretyzacji normy prawno - podatkowej poprzez określenie zobowiązania podatkowego zgodnie z istotą solidarności ujętą w przepisie art. 366 § 1 k.c., tj. w stosunku do wszystkich obowiązanych łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Organ podatkowy ustalając zatem na podstawie art. 92 § 1 pkt 2 O.p. zobowiązanie podatkowe w stosunku do niektórych tylko współwłaścicieli nieruchomości, korzysta jedynie z ustawowego uprawnienia wierzyciela podatkowego, zgodnie z zawartym w przedmiotowym akcie prawnym odesłaniem do zasady solidarności zobowiązań ujętej w Kodeksie Cywilnym. Organ ma wobec tego prawo ustalić zobowiązanie podatkowe, tj. skonkretyzować ciążący na wszystkich współwłaścicielach obowiązek podatkowy - w stosunku do wszystkich, lub niektórych tylko współwłaścicieli." Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przy ustalaniu zobowiązania pieniężnego na 2009 rok organy podatkowe przyjęły prawidłowe dane. Potwierdza je stan istniejący w rejestrze gruntów i budynków, który to rejestr ma walor dokumentu urzędowego i zgodnie z przepisem art. 194 O.p. stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone, w związku z czym organ ma obowiązek uwzględniać go w postępowaniu podatkowym. Ponieważ z ewidencji gruntów i budynków wynika, że P. S. jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, zaskarżona decyzja słusznie została w stosunku do niego skierowana. W świetle powyższego, zarzuty podatnika wskazane w skardze, nie znajdują uzasadnienia. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że organy nie dokonały praktycznie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i braku zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego, albowiem ustalenia poczynione przez organy okazały się właściwe. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, stwierdzić należy, że poza wskazaniem konkretnych przepisów, nie precyzują one na czym właściwie miałoby polegać ich naruszenie. Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w zażaleniu, stwierdzić należy, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność określenia wykorzystywania wskazanej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia, albowiem charakter lokalu został określony w rejestrze gruntów i budynków. Nadto trudno przyjąć, że hala garażowa mogłaby być wykorzystywana w inny sposób niż do parkowania pojazdu (pojazdów) - a gdyby nawet służyła innemu celowi, to nie zmieniałoby to jej kwalifikacji jako lokalu niemieszkalnego. Sąd podziela twierdzenie podatnika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wymagane jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, na okoliczność ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Takie postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone, gdyż organy ustalając zobowiązanie pieniężne przyjęły prawidłowe dane będące podstawą opodatkowania, co pozwoliło na ustalenie właściwej wysokości zobowiązania. Odnosząc się natomiast do zarzutu związanego z uzasadnieniem decyzji organu I instancji, przyznać należy, że w istocie jest ono krótkie, jednakże odnosi się do prawidłowych danych i słusznych ustaleń organu w zakresie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. W związku z tym, nawet ewentualne braki w tym zakresie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, stąd też nie powodują nieważności decyzji ani też nie mogą być przyczyną uwzględnienia skargi. Zauważyć bowiem należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji obszernie wskazało argumentację potwierdzającą słuszność ustaleń dokonanych przez organ I instancji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 179a P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2.P.p.s.a.