I SA/Po 222/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku JS o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] w sprawie ze skargi JS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za rok 2006 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...]. Skarżący JS pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za rok 2006. Równocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], którą określono wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości położonej w P, przy ul. D [...] na [...] na kwotę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy w z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Art. 61 § 3 zdanie 3 P.p.s.a. stanowi, iż skarżący może wnosić o wstrzymanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykładnia językowa powyższego zapisu jednoznacznie wskazuje, że Sąd może postanowić o wstrzymaniu aktu, który został wydany bądź podjęty w granicach tej sprawy, w której wszczęte zostało postępowanie sądowe ze skargi wnioskodawcy. Zatem skarżący może wystąpić o wstrzymanie wykonania tych aktów, które zostały podjęte w ramach postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym do sądu rozstrzygnięciem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 2218/06, publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To samo dotyczy również instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...]. Sąd posiada kompetencje do zbadania i oceny nie tylko tego aktu, ale również i innych, które zostały podjęte w toku postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem. Treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą również akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1114/14, publ. www.rzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu Sąd zbadał zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], mimo, że skarga została złożona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] ale dotyczyła odmowy uchylenia decyzji ostatecznej SKO z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za rok [...]. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 rr., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 roku, II OZ 412/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 roku, I GZ 145/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, I GSK 454/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżący jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił jednak, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w przedmiotowej sprawie w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Wobec powyższego, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego. Pokreślić również należy, że w związku z obowiązywaniem w niniejszym postępowaniu zasady dyspozytywności, na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w kwestii podania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, uprawdopodobnienia wniosku, jak i zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 339/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.