I SA/Po 237/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ Maria Skwierzyńska Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. M., reprezentowanego przez doradcę podatkowego, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] października 2009 r. określającą stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł z tytułu odpłatnego zbycia w dniu [...] maja 2007 r. udziału w nieruchomości. W związku ze złożeniem powyższej skargi, strona wniosła w dniu [...] marca 2010 r. do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, załączając do niego informację o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2009 rok – PIT 11 – z którego wynika, że skarżący osiągnął za 2009 rok dochód w wysokości [...] zł, a ponadto bilans "Firmy M.", z którego wynika, że dochód z tytułu prowadzenia tej firmy po stronie skarżącego w 2009 r. wyniósł [...] zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się wynajmem powierzchni w budynku własnym, który został wyremontowany za pieniądze pochodzące z kredytu bankowego, który spłaca. Zdaniem strony, natychmiastowa wykonalność decyzji uniemożliwi jej prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej, w tym m. in. regulowanie zobowiązań finansowych związanych z wynajmowaną nieruchomością, co w konsekwencji doprowadzi do rezygnacji najemców i będzie skutkowało również niemożnością spłaty zaciągniętego kredytu bankowego. W ocenie skarżącego, argumenty te oraz przedłożone Sądowi dokumenty uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi. Jednocześnie jednak strona wskazała, iż powołane źródła przychodów dają jej możliwość, na wypadek niekorzystnego orzeczenia sądów administracyjnych, zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie definiuje przy tym pojęć zawartych w tych dwóch podstawach udzielenia ochrony tymczasowej, jednak należy przyjąć, iż – po pierwsze - o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (vide: postanowienie NSA z 11 września 2008 r., I OZ 675/08), zaś – po drugie - trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r., II GZ 2/09). W świetle powyższych okoliczności, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do momentu wydania orzeczenia w pierwszej instancji. Z przedstawionego przez stronę wniosku oraz załączonych dokumentów nie wynika bowiem bieżący brak możliwości poniesienia przez skarżącego ciężaru określonego przez organ podatkowy podatku, albowiem z uwagi na przedstawienie przez stronę – na podstawie przedłożonych dwóch dokumentów - wyłącznie zdawkowych informacji na temat jej aktualnych dochodów, a także nieujawnienie Sądowi jej stanu majątku – w tym nieruchomości – co zasługuje na szczególne podkreślenie ze względu na zakres działalności skarżącego, a ponadto ze względu na niewskazanie aktualnych obrotów strony osiąganych w ramach prowadzonej przezeń firmy – Sąd nie mógł ex officio przyjąć, że strona nie dysponuje żadnymi środkami, których wartość odpowiadałaby wysokości zobowiązania podatkowego określonego w decyzji organu. Powyższa konstatacja jest tym bardziej uzasadniona, iż skarżący podniósł w treści wniosku, iż wskazane przez niego źródła przychodów dają możliwość, na wypadek niekorzystnego orzeczenia sądów administracyjnych, zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (k. 5 akt). W tej sytuacji oraz w świetle zasady obowiązującej w postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z którą to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09) – należało uznać, iż skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia po jego stronie jednego z zagrożeń, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm ustawy – P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska