I SA/Po 254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 01 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2010r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [..] stycznia 2016r. XA wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wskazaną w sentencji. W petitum skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że zobowiązanie podatkowe jest dla skarżącej niespodziewaną powinnością, co przy znacznej wysokości zobowiązania grozi utratą płynności finansowej, mogącą skutkować negatywnymi konsekwencjami dla aktywności zawodowej oraz życia rodzinnego skarżącej. Skarżąca wniosła majątek o określonej wartości ekonomicznej i uzyskała w zamian (objęła) inny składnik majątkowy o tożsamej wartości ekonomicznej. Innymi słowy, skarżąca nie uzyskała przysporzenia majątkowego i w dniu [...] lipca 2010 r. nie zdawała sobie sprawy z tego, iż objęcie udziałów w spółce kapitałowej w zamian za wkład niepieniężny nie jest zdarzeniem neutralnym na gruncie u.p.d.o.f. Wnioskodawca powołując treść art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniła, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej (wizerunkowej) poprzez czasową utratę płynności finansowej. Spowoduje to konieczność pozyskania dodatkowego finansowania, albo czasowego wstrzymania się z innymi płatnościami, co może negatywnie wpłynąć zwłaszcza na wizerunek skarżącej w zakresie solidnego dłużnika. W przyszłości utrata statusu solidnego dłużnika skutkować może gorszymi warunkami finansowania kapitałem obcym, a w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej finansowanie kapitałem obcym prowadzonych przedsięwzięć jest stałym elementem aktywności zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa bowiem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., o sygn. akt I OZ 116/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia bowiem wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżąca nie uczyniła. Sąd zauważa, że skarżąca jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej (wizerunkowej) poprzez czasową utratę płynności finansowej. Przy czym strona nie opisała i nie wykazała żadnymi dokumentami swojego stanu majątkowego (dochodów i wydatków), czy rodzinnego. W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd podkreśla, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku szkody. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącej nie sposób przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak stosownych i konkretnych danych uniemożliwia w istocie Sądowi dokonanie oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.