I SA/Po 280/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 10 stycznia 2024 roku nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławcze na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z 2 grudnia 2023 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zatytułowanym "Zarzut/Skarga" A. S. (dalej: strona, skarżąca) zarzuciła nielegalną blokadę konta bankowego, podnosząc, że nie otrzymała żadnego pisma z informacją o możliwej blokadzie konta bankowego. W związku z tym strona wniosła o uchylenie blokady kont bankowych, uchylenie egzekucji skarbowej i wyznaczenie 7 dni na zapłatę nakazu płatniczego z 20 listopada 2023 r. Strona wyjaśniła ponadto, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] nakazem z 20 listopada 2023 r. zmienił pierwotną kwotę podatku od nieruchomości, po czym niezwłocznie przystąpił do egzekucji, chociaż skarżącej przysługiwało prawo do odwołania się od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] oddalił zarzut strony w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 24 listopada 2023 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 31 maja 2023 r. ustalił skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. W związku z nieuregulowaniem przez skarżącą wymaganej kwoty wynikającej z ww. decyzji przesłane zostało do skarżącej upomnienie z dnia 29 września 2023 r. wzywające do uregulowania zaległości podatkowych. Z uwagi na brak uregulowania przez skarżącą zobowiązania Burmistrz Miasta i Gminy wystawił 23 listopada 2023 r. tytuł wykonawczy na kwotę [...]z terminem płatności 15 czerwca 2023 r. plus należne odsetki oraz koszty upomnienia, który przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] W ocenie Burmistrza zarzuty skarżącej należało oddalić, ponieważ decyzja z 31 maja 2023 r., na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, w związku z decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2023 r. stała się decyzją ostateczną. W myśl art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023, poz. 2383 ze zm. – dalej: "o.p.") decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła, że nakazem płatniczym z 20 listopada 2023 r. Urząd Gminy zmienił w części własną decyzją z 31 maja 2023 r. z dniem 01 września 2023 r. i przemyca postanowienie na które zapadła już decyzja ostateczna wydana przez SKO w dniu 14 września 2023 r. W ocenie strony jest to nielegalne, a ona powinna mieć przynajmniej 7 dni na uprawomocnienie się nakazu płatniczego z 20 listopada 2023 r., tym bardziej, że ma ponownie 14 dni na odwołanie się od niego. Strona zauważyła, że w upomnieniu z dnia 29 września 2023 r. kwota rocznego podatku jest inna, a zgodnie z ordynacją podatkową, gdy zachodzą zmiany co do opodatkowania to pobór podatku powinien być wstrzymany do aktualizacji danych i wyjaśnienia sprawy w postępowaniu. Zdaniem strony również blokada konta bankowego przez okres 7 dni bez wydania uprzednio postanowień jest złamaniem przepisu ordynacji podatkowej w szczególności art. 119zv, art. 119zn. Postanowieniem z 21 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza. Kolegium zarzuty skarżącej uznało za nieuzasadnione i nie mające wpływu na rozstrzygnięcie. Kolegium wyjaśniło, że decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 20 listopada 2023 r. odpisano podatek rolny w kwocie [...]zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł za okres od września do grudnia 2023 r. Decyzja została wydana w związku z zawartą umową darowizny i nie miała wpływu na kwotę egzekwowaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, ponieważ pierwsza rata łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości [...] zł płatna do 15 czerwca 2023 r. wynika z ostatecznej decyzji z dnia 31 maja 2023 r. Decyzja z 20 listopada 2023 r. dotyczy korekty wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości w związku z ww. umową darowizny za okres od 1 września 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Organ wyjaśnił ponadto, że tytułem pierwszej raty wynikającej z ostatecznej decyzji z dnia 31 maja 2023 r. wystawiono tytuł wykonawczy na zaległość podatkową z terminem płatności do 15 czerwca 2023 r. Upomnienie zostało wysłane w dniu 20 września 2023 r. i obejmowało pierwszą ratę z terminem płatności 15 czerwca 2023 r. (14 dni od doręczenia decyzji) i drugą ratę z terminem płatności 15 września 2023 r. Na dzień wystawienia upomnienia obie raty stanowiły już zaległość podatkową. Co do argumentu związanego z blokadą konta bankowego Kolegium stwierdziło, że wierzyciel tj. w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym i nie ma on wpływu na zastosowane środki egzekucyjne. Pismem z 1 kwietnia 2024 r. skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając: 1. błędną interpretację postanowienia z dnia 20 listopada 2023 r., 2. brak odniesienia się czy w dniu 27 listopada 2023 r. mógł być wydany tytuł wykonawczy, 3. zrzucanie odpowiedzialności na Urząd Skarbowy, 4. brak odniesień do cofniętych dat w postanowieniu, 5. nie przestrzeganie ordynacji podatkowej i wydanie tytułu wykonawczego bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie podnosząc te same argumenty, co w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy W. S. A. w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest to dopuszczalne, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarga okazała się zasadna, jednak zasadniczo z innych przyczyn niż podnoszone w skardze. Sąd z urzędu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną stwierdził naruszenia przepisów, które uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I Instancji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny stanowiska organów w zakresie zgłoszonego przez skarżącą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 24 listopada 2023 r. Skarżąca zarzuciła, że tytuł wykonawczy wystawiono na podstawie decyzji z 31 maja 2023 r., która nie była prawomocna. Ponadto została ona zmieniona decyzją z 20 listopada 2023 r. W ocenie Burmistrza decyzja z 31 maja 2023 r., w związku z decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2023 r. stała się decyzją ostateczną i podlega wykonaniu. Zdaniem Sądu sprawa nie została dostatecznie wnikliwie rozpatrzona zarówno przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przystępując do analizy sprawy wskazać należy, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 33 § 1 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. W świetle art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Przedstawione enumeratywnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki wniesienia zarzutów stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanej z poddania jej egzekucji administracyjnej. Badaniu więc podlega tylko to, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. sygn. akt II FSK 304/18). Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie ma bowiem charakteru środka konkurencyjnego wobec skargi na czynność egzekucyjną, czy też wniosku o wyłączenie z egzekucji lub też o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Każdy z wniosków ma swój odrębny przedmiot i zakres rozstrzygania (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 1217/23). Organy mogą zatem rozpatrywać w postępowaniu egzekucyjnym tylko zarzuty oparte na powyższych podstawach, co wymaga jednoznacznego zakwalifikowania zarzutu do konkretnej podstawy wskazanej w powyższym katalogu. Z akt sprawy wynika, że organ nie przeprowadził analizy pisma skarżącej z dnia 2 grudnia 2023 r. zatytułowanego "zarzut/skarga". W piśmie tym skarżąca podnosiła nielegalną w jej ocenie blokadę konta bankowego i egzekucję skarbową. Wyjaśniła w nim, że kilka dni wcześniej otrzymała nakaz płatniczy z 20 listopada 2023 r. i zaraz zaczęto egzekucję, mimo, że skarżąca miała prawo do odwołania. Według skarżącej zanim przystąpiono do egzekucji, powinna otrzymać pismo z informacją o możliwej blokadzie. Dlatego skarżąca wniosła o uchylenie blokady jej kont bankowych oraz egzekucji skarbowej oraz wyznaczenie jej 7 dni na zapłatę nakazu płatniczego za 2023 r. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie (jak również organ I instancji) stwierdził, że podniesione przez skarżącą zarzuty są niezasadne, opierając się na treści art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w myśl którego (po przekazaniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej) wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W postanowieniu organu I instancji, bez jakiejkolwiek konsultacji ze stroną, przyjęto, że pismo skarżącej należy zakwalifikować jako zarzut egzekucyjny. Tymczasem zwrócenie się do skarżącej celem sprecyzowania złożonego żądania byłoby ze wszech miar celowe, gdyż występuje ona bez wsparcia profesjonalnego pełnomocnika. Organ jednak nie dopytał jej o szczegóły żądania i zakwalifikował pismo samodzielnie. Niemniej jednak w postanowieniu nie sposób odnaleźć jak konkretnie (stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a.) organ zakwalifikował zarzut egzekucyjny strony. Organ I instancji bowiem w treści postanowienia nigdzie nie dokonał kwalifikacji prawnej zgłoszonego zarzutu i nie odwołał się do katalogu zarzutów z art. 33 § 2 u.p.e.a. Z kolei zaskarżone do Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w uzasadnieniu również nie wyjaśnia jaki rodzaj zarzutu z katalogu art. 33 § 2 u.p.e.a. jest przedmiotem rozpatrzenia. Zatem skoro organy obu instancji jednoznacznie nie ustaliły jaki w istocie zarzut egzekucyjny, z katalogu wymienionego w art. 33 § 2 u.p.e.a., czy inny środek podnosiła w istocie skarżąca to już na tym etapie nie można zdaniem Sądu uznać, że organy dokonały gruntownego zbadania całokształtu rozpoznawanej sprawy. Prowadziły bowiem postępowanie bez podjęcia jakiejkolwiek próby uzyskania informacji bezpośrednio od wnioskodawcy, co do charakteru składanego pisma. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że w postępowaniu egzekucyjnym z mocy art. 18 u.p.e.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej: "K.p.a."), o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w K.p.a., przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6), prawdy obiektywnej (art. 7), zaufania (art. 8), udzielania informacji (art. 9), przekonywania (art. 11), szybkości i prostoty postępowania (art. 12) i sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 K.p.a.). Należy mieć ponadto na uwadze, że organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, to jest do ponownego jej załatwienia. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i nie może też sprowadzać się do kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażona w art. 15 K.p.a., tworzy obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwukrotność rozstrzygnięcia oznacza także konieczność pokrywania się postępowań w obu instancjach. Skutki naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania są doniosłe. Wydanie decyzji (postanowienia) z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności, obowiązującej w postępowaniu podatkowym, godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (postanowienia). Sąd jeszcze raz podkreśla, że dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze (zażaleniowe), którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji (postanowienia), a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Podkreślić w tym miejscu należy, że w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji lakonicznie przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz bardzo lapidarnie i wybiórczo odniosło się do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Z treści zażalenia wynika, że skarżąca ma wątpliwości, co do legalności postępowania organów. Jej zdaniem Burmistrz nie mógł decyzją z 20 listopada 2023 r., zmienić w części własnej decyzji z 31 maja 2023 r. i jednocześnie wskazać jako datę płatności pierwszej raty datę wskazaną pierwotnie tj. 15 czerwca 2023 r. Zwłaszcza, że decyzja z 31 maja 2023 r., została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze 14 września 2023 r., a skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z 20 listopada 2023 r. SKO odpowiadając na powyższy zarzut stwierdziło jedynie, że decyzja z 20 listopada 2023 r. dotyczy korekty wysokości zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości i nie ma żadnego wpływu na wysokość i termin zobowiązania pierwszej raty wynikającej z ostatecznej decyzji z 31 maja 2023 r. Natomiast co do drugiego z podnoszonych argumentów, stwierdziło, że wierzyciel tj. w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym i nie ma on wpływu na zastosowane środki egzekucyjne. Z powyższego wynika, że SKO w sposób niewystarczający odniosło się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów. Jak wynika z treści art. 124 § 2 K.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 k.p.a. (art. 126 k.p.a.). Zgodnie z art. 107 § 3 uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. stanowi jednocześnie realizację zasady przekonywania, która została określona w art. 11 K.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji (postanowienia) w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania o argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organu w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnego orzeczenia. Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd administracyjny, stwierdzając naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (wyrok NSA z 30 marca 2004 r., FSK 169/04, POP 2005/3, s. 59). Rozpoznając sprawę ponownie Burmistrz Miasta i Gminy [...] winien wziąć pod uwagę wszystkie wskazane i omówione zastrzeżenia. W pierwszej kolejności powinien zwrócić się do skarżącej o sprecyzowanie żądania wskazanego w piśmie z 2 grudnia 2023 r. Na marginesie Sąd zauważa, że podstawą prawną obowiązku jest decyzja lub postanowienie ostateczne tj. wydane przez organ odwoławczy. Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że wskazanie orzeczenia pierwszoinstancyjnego (utrzymanego w mocy) jest uchybieniem, jednak nieistotnym (przykładowo wyroki NSA w wyrokach: z 7 października 2011 r., II OSK 1419/10; z 3 lipca 2013 r., II FSK 2229/11; z 4 marca 2008 r., I FSK 356/07 wraz z powołanym w nich orzecznictwem oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 30 grudnia 2013 r., I SA/Bd 880/13). W postępowaniu administracyjnym sprawę rozstrzyga bowiem orzeczenie ostateczne, w przypadku orzekania przez organ odwoławczy jest to orzeczenie tego organu (art. 15 k.p.a., art. 127 o.p. - por. też wyrok WSA we Wrocławiu z 16 października 2013 r., II SA/Wr 558/14). W tym miejscu należy dodać, że W. S. A. wyrokiem z 14 maja 2024 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 września 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 31 maja 2023 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd - dostrzegając potrzebę uzupełnienia argumentacji zarówno przez organ odwoławczy jak i organ I instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 10 stycznia 2024 r. (punkt I. sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt II. sentencji wyroku), przy czym na kwotę zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł.