I SA/Po 358/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Roman Wiatrowski Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lipca 2011r. sprawy ze skargi P. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...), określił podatnikowi P. S., udziałowcowi w (...) % w "A" spółka jawna, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości (...) zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że została ona wydana po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w spółce jawnej "A", w zakresie rzetelności wykazanego przez wspólników dochodu spółki za 2006 rok W toku kontroli stwierdzono w spółce zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na skutek: - ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków w kwocie (...) zł (netto) poniesionych na zakup zestawu mebli, - ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie (...) zł, wynikających z faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych oraz wystawionych przez podmiot nieistniejący. Organ podatkowy uznał, że wydatek na zakup zestawu mebli "(...) " w wysokości (...) zł nie powinien być ujęty w kategorii kosztów uzyskania przychodów, lecz wobec przekroczenia wartości [...] zł oraz okresu użytkowania powyżej jednego roku, jako środek trwały i poddany amortyzacji. Organ ponadto przyjął ustalenie, że podatnik otrzymał od PUPH "B" z siedzibą w K., (...) faktury obejmujące sprzedaż (...) mb materiału obiciowego, które jednakże nie dokumentowały faktycznych czynności, jako że ich nabywca nigdy nie był dysponentem materiału obiciowego. Natomiast faktury zakupu wystawione przez firmę "D" z O. pochodzą od podmiotu nieistniejącego. Podatnik w odwołaniu domagał się uchylenia i usunięcia z obrotu prawnego powyższej decyzji z powodu naruszenia zasad postępowania dowodowego. Podatnik decyzji zarzucił: - bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zestawu mebli "(...) ", - bezpodstawne zakwestionowanie faktu dokonywania zakupów w firmie PPHU "B", - bezpodstawne uznanie, iż faktury zakupu wystawione przez firmę "D" z O. pochodzą od podmiotu nieistniejącego. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia (...) lutego 2010r. nr (...) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), po rozpatrzeniu odwołania podatnika, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, co następuje. Spółka jawna "A" zakupiła w 2006r. zestaw mebli - "zabudowa wg projektu (...) " za kwotę (...) zł netto, co udokumentowano fakturą VAT z dnia (...) 12.2006r. nr (...). Poniesiony wydatek w całości zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Podatnik w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego złożył pisemne oświadczenie stwierdzając, iż powyższa faktura została błędnie zaliczona jednorazowo w koszty podatkowe. Ponieważ meble były używane w prowadzonej przez podatnika działalności dłużej niż rok, organ podatkowy uznał, iż stanowią one środek trwały, którego wartość należy odnieść w koszty podatkowe, ale poprzez odpisy amortyzacyjne. W odwołaniu podatnik bezzasadnie w świetle art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm., dalej: updof) twierdzi, iż wydatek został prawidłowo zakwalifikowany w koszty podatkowe jako "wydatek jednorazowy". Przy kwalifikacji podatkowej zakupu mebli bierze się pod uwagę wartość jednostkową pojedynczej sztuki kompletnego i zdatnego do używania nabytego składnika majątku. Zatem w przypadku mebli poszczególne elementy mogą stanowić odrębny środek trwały pod warunkiem, że jest możliwe ustalenie wartości poszczególnych elementów zestawu. W przeciwnym razie zarówno, jeżeli meble tworzą jeden połączony zestaw, którego elementy nie są kompletne i zdatne do użytku - traktuje się je jako jeden środek trwały jak również w sytuacji, gdy na fakturze brak jest wyszczególnienia poszczególnych elementów zestawu zakupiony komplet powinien być potraktowany jako jeden środek trwały. W przedmiotowej sprawie, w momencie przyjęcia do używania - zestaw mebli "zabudowa wg projektu (...) " był kompletny, tzn. wszystkie części składowe szafki wiszące, stojące oraz inne elementy zestawu były w dyspozycji podatnika - a zestaw nie zawierał braków, a cena stanowiła kwotę (...) zł (netto), a zatem przekraczała kwotę umożliwiającą zaliczenie wydatku bezpośrednio w koszty podatkowe. Na przedmiotowej fakturze nie wyszczególniono elementów składowych, ani też ich wartości. Dlatego meble stanowiły jeden środek trwały, którego wartość przekroczyła kwotę (...) zł. Transakcje z PUPH "B" na sprzedaż (...) metrów bieżących materiałów obiciowych, na łączną kwotę (...) zł regulowane były w formie gotówkowej. Podatnik w dniu (...) lipca 2008r. zeznał, że firma R. K. w badanym roku była pośrednikiem w zakresie sprzedaży materiałów obiciowych dla spółki jawnej "A". Podatnik zakupów materiałów obiciowych dokonywał w firmie "F" – J. Z., jak i w firmie "C" – J. Z. Faktury za towar wystawiał tylko J. Z., jak również otrzymywał należności za dostarczony towar. Podatnik nie znał źródła pochodzenia nabywanego towaru. Natomiast przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w K. R. K. zeznał, że nie posiada wiedzy na temat współpracy z firmą "A". Natomiast świadek P. K. (pełnomocnik firmy PUPH "B") zeznał, że nawiązał współpracę ze spółką jawną "A" za pośrednictwem J. Z. (że był to "starszy z tych Panów"). Firma R. K. zajmowała się tylko wystawianiem dokumentów sprzedaży na rzecz spółki jawnej "A", nie dokonując faktycznej sprzedaży wymienionych na fakturach materiałów obiciowych. Powyższe znalazło potwierdzenie również w pozyskanych z Sądu Rejonowy II Wydział Karny w K., wyjaśnieniach podejrzanego P. K. złożonych w toku rozprawy głównej. Zeznając w dniu (...) 11.2008r. w obecności podatnika, świadek J. Z. podał, że nie współpracował z firmą R. K., ani nie zna właściciela tej firmy. Ponadto świadek ten zeznał, że w 2006r. firma "C" dokonywała sprzedaży tkanin spółce jawnej "A", nie dokonywała natomiast sprzedaży tkanin innym podmiotom. Prokuratura Rejonowa w K. w dniu (...) stycznia 2008r. przekazała organowi podatkowemu I instancji notatkę urzędową z dnia (...) stycznia 2008 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...]., z wykonania analizy zakupów materiałów obiciowych w PUPH "B" za 2006r. Opierając się na tej notatce organ ten stwierdził, że materiały obiciowe będące w posiadaniu firmy R. K. pochodziły z firmy "C" z W., której właścicielem jest J. Z. Organ I instancji ustalił również, że w roku 2006 firma "C" wystawiła faktury na sprzedaż firmie R. K. jedynie (...) mb. materiałów obiciowych w łącznej kwocie netto (...) zł. Na udokumentowanie tych transakcji dokonano zabezpieczenia (...) szt. faktur VAT, wystawionych w okresie od (...) lutego 2006r. do (...) grudnia 2006r. W dokumentacji firmy R. K. znaleziono faktury sprzedaży (...) mb. materiałów obiciowych dla dwóch firm: spółki jawnej "A" na (...) metrów bieżących, firmy "F" J. Z. na (...) metrów bieżących. Firma R. K. wystawiając faktury na sprzedaż towaru nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających zakup materiałów, wskazane bowiem powyżej faktury zakupu wystawione przez firmę "C" z W., wystawione zostały na prośbę podatnika, w trakcie kontroli prowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w [...] Świadek J. Z. zeznał dnia (...) listopada 2008r. przed Naczelnikiem (...) Urzędu Skarbowego w [...], że w 2006r. jego firma nie dokonywała sprzedaży materiałów obiciowych firmie R. K. Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w K. w II Wydziale Karnym, sygn. akt (...) - oskarżony J. Z. wyjaśnił, iż prowadzona przez niego firma "C" z W. zajmowała się usługami budowlanymi jak również, że w 2006 r. handlował on materiałami obiciowymi, że materiały obiciowe kupował od P. K., a sprzedawał je firmie "A" oraz że byto to w marcu do lipca 2006 r. Wyjaśniając w tym procesie P. K. podał, że miał być tylko firmą pośredniczącą, że miał wystawiać faktury podatnikowi na towar, który istniał w zapewnieniach J. Z., natomiast potem okazało się, że fizycznie ten towar do odbiorcy nie dojechał. W dalszej części wyjaśnił, że wszystkie dane dotyczące ilości materiału, cen, kwot, odbiorców i sposobu płatności otrzymywał od J. Z. lub za pośrednictwem K. P., co ocenił jako zamówienie faktur. Wystawca J. Z. dzielił (...) % wartości każdej faktury, a ten oskarżony otrzymywał (...) % wartości netto faktury, z czego część pobierał K. P. za pośrednictwo. Oskarżony P. K. ocenił, iż wszystkie strony wiedziały, że tego towaru w rzeczywistości nie ma, że podatnik także wiedział, że dostaw towaru nie ma i nie będzie. Powyższe potwierdza jednoznacznie, że P. K. pośredniczył w transakcjach, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Wystawiał bowiem puste faktury, które ich odbiorcom pozwalały na osiągnięcie korzyści majątkowej poprzez zaliczenie w ciężar kosztów kwot netto wynikających z tych faktur. Nie ma znaczenia w sprawie wskazany w odwołaniu cytat z wypowiedzi P. K. pełnomocnika podatnika pochodzący z protokołu czynności sprawdzających z dnia (...) listopada 2007r. sporządzonego przez pracownika Urzędu Skarbowego w [...]., że zeznając w charakterze świadka - wyjaśnił, iż "posiadał już przy sobie faktury sprzedaży tego towaru, gdyż uprzednio uzgodniono z Z., jaka będzie dostawa" i jego interpretacja cytatu, że słowo "dostawa" dotyczy towaru i nie może się odnosić do dostawy faktury, gdyż całe zdanie byłoby nie logiczne. Zarzut braku logiki nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Zeznając P. K. (pełnomocnik PUPH "B"), przedstawił okoliczności w jakich wystawiał faktury sprzedaży materiałów obiciowych na rzecz firmy "A", ale nie wspomniał jednakże, aby dostarczał fizycznie materiały odbiorcy. Zwrot użyty przez P. K., który jego zdaniem, ma potwierdzać fakt dostaw towarów który: "przy wielokrotnej obecności przy dostawie towaru do firmy "A" nie wiedział skąd jedzie towar, czy jest to jego towar, czy Z.". Powyższa wypowiedź potwierdza fakt, że towaru tak naprawdę nie było. Nie można dać wiary twierdzeniu, że podmiot sprzedający towar nie ma pojęcia czyj on jest i jak wszedł w jego posiadanie. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, czy dostawcą powyższych materiałów było PUPH "B". W zgromadzonym zaś materiale dowodowym, poza zakwestionowanymi fakturami nie ma dowodów wskazujących na dostawy materiałów obiciowych przez tę firmę. Nie potwierdzają tego również zeznania P. K. Zawiadomienia z dnia (...) października 2007r. złożone przez P. K. do Prokuratury Okręgowej w K., zawierające informację, iż był w transakcjach pośrednikiem, a J. Z. zobowiązał się do dostarczenia materiałów obiciowych odbiorcom finalnym (między innymi "A" s.j.), jak również do przedłożenia dokumentów zakupu materiałów celem ich zaksięgowania, a zwłaszcza zawarty w nim zwrot, "nadmieniam, iż w 2006r. tego typu działania skutkowały dostarczeniem towaru do firmy "A" - wymaga rozpatrzenia w kontekście całego zawiadomienia oraz oświadczenia z dnia (...) września 2007r. P. K. w którym twierdzi, iż podatnika P. S. interesowało tylko, czy dostał zamówiony towar. Treści zawarte w tych pismach, nie są sprzeczne z wyjaśnieniami P. K., które złożył w charakterze oskarżonego (protokół z dnia (...) października 2008r., podczas rozprawy w Sądzie Rejonowym w K. w II Wydziale Karnym w sprawie sygn. akt (...) "ja miałem być tylko firmą pośredniczącą. Ja miałem wystawiać faktury P. S. na towar, który słownie istniał w zapewnieniach J. Z., natomiast potem okazało się, że fizycznie ten towar do odbiorcy nie dojechał". Bez znaczenia natomiast dla oceny rzetelności faktur, jest uznanie dokumentów zakupu wystawionych przez inne firmy, z którymi współpracowała spółka jawna "A". Przedmiotem postępowania kontrolnego były także faktury dokumentujące zakup od innych podmiotów między innymi: "E" z O., "F" z K. i " K" ze Ś. - a wyjaśnienia tych podmiotów w zakresie transakcji zostały przyjęte, w przeciwieństwie do wyjaśnień składanych P. K. Zgromadzony w sprawie i opisany powyżej materiał dowodowy daje podstawę do zakwestionowania faktur wystawionych przez firmę P. K. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut, iż PUPH "B" mogło dysponować towarem zakupionym w 2005 r. Ustalono, że firma ta dysponowała fakturami zakupu wyłącznie od firmy"C" we W., za okres od (...) lutego 2006r. do (...) grudnia 2006r. Ze złożonych przez P. K. zeznań wynika, że w dokumentacji firmy PUPH "B" nie ma żadnych innych faktur, które mogłyby dokumentować zakup materiałów obiciowych. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku analizy, otrzymywanych przez P. K. prowizji od wystawionych faktur, stwierdzić należy, iż kwoty prowizji nie stanowiły podstawy określania zobowiązania podatkowego w postępowaniu w pierwszej instancji. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku żądania ustalenia, czy (...) faktury sprzedaży zostały rozliczone w składanych przez R. K. deklaracjach VAT-7K za poszczególne kwartały 2006r. W czasie przeprowadzonych czynności sprawdzających w dniu (...) listopada 2007r. ustalono, że kwoty wykazane w deklaracjach VAT-7K nie odzwierciedlają rzeczywistych kwot podstaw opodatkowania. Prawidłowość powyższych ustaleń została potwierdzona w drugiej instancji, decyzją z dnia (...) listopada 2009r. Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr (...). Nie można zgodzić się z tezą podatnika, jakoby uchybienia w płatnościach gotówkowych w rozpatrywanej sprawie, skutkowały pozbawieniem podatnika prawa do ujęcia kwot netto w kosztach uzyskania przychodów. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy: - stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz - jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość [...] euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłoszonego przez NBP ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że PUPH "B" w 2006r. wystawiło dla "A" sp. jawna (...) faktury na łączną kwotę netto (...) zł. W miesiącu listopadzie 2006r. wystawiono (...) faktur na łączną kwotę netto (...) zł. Faktury w listopadzie 2006r. wystawiono w kolejno następujących po sobie dniach, np. od (...) listopada 2006 r. do (...) listopada 2006r. Podatnik P. S. w dniu (...) października 2007r. złożył pisemne oświadczenie, z którego wynika, że w celu uniknięcia dokonywania zapłaty za towar w formie przelewów bankowych - należności za towar rozpisywane były na fakturach wystawianych dzień po dniu. Argument, iż dokonano zapłaty za towar, ponieważ nie było procesów o zapłatę jest nie do przyjęcia. Skoro bowiem nie było towaru, wobec czego nie było także za ten towar zapłaty i co w tej sytuacji oczywiste - procesów o brak zapłaty. Analiza sposobu wystawiania faktur VAT, które mają dokumentować transakcje zawarte pomiędzy PUPH "B", a spółką jawną "A" wskazuje, że operacje gospodarcze są ze sobą powiązane, a wykazywanie na fakturach należności nieprzekraczających równowartości [...] euro w przeliczeniu na złote polskie miało na celu uniknięcie obowiązku dokonywania płatności za pośrednictwem banku, wymagałoby bowiem dokonania faktycznych przelewów należnych kwot na rzecz kontrahenta. PW "D" wystawiło dla "A" spółka jawna faktury VAT na zakup (...) mb. tkanin, na łączną kwotę (...) zł. Zapłaty za towar dokonano gotówką. Podmiot o takiej nazwie nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie podlegającym właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] Pod wskazanym adresem firmy zamieszkuje A. M. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie mechaniki pojazdowej, który oświadczył, iż na terenie jego nieruchomości nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej firma o nazwie "D". Zeznając w dniu (...) maja 2008r. na Komendzie Powiatowej Policji w [...] w sprawie postępowania w sprawie posługiwania się podrobionymi lub wystawionymi nierzetelnie fakturami VAT, podatnik P. S. zeznał, że właścicielem firmy "E" jest J. S. i to on jednocześnie reprezentował PW "D" z/s O., a towar był każdym razem dostarczany transportem firmy "E" przez tego samego kierowcę. Rozliczając się za dostarczony towar z firmą "D" płacił należności gotówką kierowcy z firmy "E" i zamówienia od tego podmiotu uzgadniał telefonicznie z J. S. lub jego kierowcą imieniem P., którego, nazwiska obecnie nie pamięta. Zeznając w dniu (...) lipca 2008r. podatnik P. S. podał, że w 2006r. dokonywał zakupu materiałów obiciowych od PW "D", a transakcje dokonywane były za pośrednictwem P. M., że nigdy nie był w firmie "D", nie znał również właścicieli ani osób reprezentujących te firmę, że dostarczaniem towaru i faktur VAT oraz odbiorem należności wynikających z faktur VAT zajmował się P. M. Świadek P. M. zeznał w dniu 11 marca 2009r., że nie zna właścicieli ani osób reprezentujących PW "D", nie współpracował z tą firmą, że w 2006r. reprezentując swoją firmę o nazwie PPHU "J" dokonywał sprzedaży towaru spółce jawnej "A" oraz, że nie posiada dowodu zakupu towarów, które nabywał za pośrednictwem internetu i ogłoszeń umieszczanych w prasie. Obecny podczas przesłuchania podatnik P. S. oświadczył, że P. M. nie wystawiał spółce "A" faktur, gdzie jako wystawca figuruje firma "J". Dowody będące w posiadaniu podatnika (faktury), na których uwidocznione są nazwy sprzedającego podmiotu, tj. PHUP "B" i PW "D" nie obrazują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. Pomiędzy firmami a podatnikiem nie doszło do transakcji kupna - sprzedaży materiałów. Fakt posiadania towarów handlowych nie daje podstawy do przyjęcia, że podatnik rzeczywiście dokonał ich zakupu od firm wskazanych na zakwestionowanych fakturach. Podatnik nie przedstawił dowodów na rzeczywiste poniesienie wydatków na nabycie materiałów. Nie udowodnił, a nawet nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że faktycznie poniósł wydatki na zakup towarów od wyżej wymienionych firm. Nie przedstawił, oprócz nierzetelnych faktur, żadnych innych dokumentów potwierdzających odbiór towaru lub dokonanie płatności. W myśl przepisu art. 22 ust. 1 updof, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Jednym z warunków uzależniających zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest właściwe udokumentowanie wydatku oraz jego definitywny charakter - jego rzeczywiste poniesienie przez podatnika. Zebrany materiał dowodowy wskazuje zaś, że zakupione przez spółkę jawną "A" w 2006 r. towary pochodziły z innych nieznanych źródeł, a nie od powyższych firm. Ustalenie, że P. M. w imieniu PW "D" wystawiał faktury, które mają stanowić potwierdzenie poniesionych wydatków przez "A" sp. jawna - nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ z pisma z dnia (...) października 2007 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wynika, iż taka firma nie figuruje w bazie danych tego urzędu, a na posesji w O. przy ul. B. (...) nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza przez taką firmę. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, w zakresie badań daktyloskopijnych i grafologicznych faktur wystawionych przez PW "D" nie mógł być uwzględniony i organ podatkowy postanowieniem z dnia (...) września 2009 r. wniosek ten oddalił uznając, iż wynik przeprowadzonego dowodu nie będzie miał wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem podatnika ustalenie, że na fakturach znajdują się odciski palców P. M., i że faktury zostały przez P. M. wypisane - oznaczać będzie, że to on dostarczał towar i wystawiał faktury nie prowadząc zarejestrowanej działalności gospodarczej. "A" sp. jawna prowadziła ewidencję księgową w oparciu o ustawę z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j: Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm., dalej: ustawa o rachunkowości), której art. 20 i art. 21 ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. Wynika z nich, że faktura będąca podstawą zaewidencjonowania w księgach rachunkowych musi potwierdzać rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, zarówno pod względem tożsamości towaru lub usługi, którą odzwierciedla, jak również stron transakcji. Podatnik ewidencjonował zakupy towarów na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. na podstawie dowodów nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzw. "puste" faktury). Nabyty przez podatnika towar nie pochodził od firmy PW "D" wskazanej na fakturach, a z innego nieustalonego źródła. W związku z powyższym, wydatki w nich wykazane nie mogą być podstawą do uznania za koszt uzyskania przychodów. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego, oparł wydane rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym. Dokładnie wyjaśniono okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 O.p.), a po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego dokonano jego oceny (art. 191 O.p.). W skardze podatnik domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej wraz z decyzją pierwszej instancji, zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także przeprowadzenia dowodów uzupełniających z załączonych uwierzytelnionych kserokopii dokumentów. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 122 O.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i na skutek tego wyciągnięcia nieprawidłowych wniosków z tak zgromadzonego materiału dowodowego, - art. 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia wszystkich dowodów, a w rezultacie niewyczerpania materiału dowodowego tj. naruszenie art. 187 O.p. Uzasadniając skargę podatnik stwierdził, co następuje: Spór na tle kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup zestawu mebli "(...) " związany jest z brakiem przypisania odrębnym elementom składowym składającym się na zestaw mebli (...) kwoty jednostkowej, które po zsumowaniu przynoszą wynik netto określony w fakturze. Ze zdjęć wynika wyraźnie, że nie tworzą one takiej całości, której użytkowanie musi być łączne. Każdy z mebli może być użytkowany oddzielnie. Podatnik prezentuje pogląd, że ciężar wykazania, iż cena netto jakiegokolwiek z wielu elementów składowych przekracza kwotę [...] zł, przy odmiennym twierdzeniu strony, winien być wykazany przez organ podatkowy przy pomocy dostępnych środków dowodowych. Nie można bowiem przyjąć z góry takiego założenia, że każdy z wielu elementów składowych zestawu, nawet wieszak czy kosz na śmieci, przenosi wartość [...] złotych. Organy podatkowe przyjmując, że otrzymane od firmy R. K. (...) faktury obejmujące sprzedaż (...) mb, nie dokumentowały faktycznych czynności, powołano się m.in. na dowody uzyskane w ramach postępowania innego niż podatkowe tj. analizę zebranego materiału dowodowego sporządzoną w dniu (...) stycznia 2008r. przez aspiranta sztabowego J. K. - pracownika Komendy Powiatowej Policji w [...] Z analizy tej dokumentacji wynika, że R. K. wystawił faktury VAT na sprzedaż materiałów obiciowych w ilościach ponad trzykrotnie przewyższających posiadane faktury zakupu tych materiałów. Zakupy towarów były dokonywane od firmy J. Z. z W. w okresie od (...) lutego 2006r. do (...) grudnia 2006r. Skoro z analizy wynika zakup przez firmę R. K. (...) mb, to brak podstaw do wywodu organu, że nie było żadnego zakupu. Nie wiadomo dlaczego organ podatkowy przyjął, że z zakupionych (...) mb przez firmę R. K. żadna dostawa towaru nie objęła spółki jawnej "A", a wyłącznie firmę "F" J. Z. Autor opracowania nie wskazał żadnych dowodów na taką właśnie okoliczność, jak nie podał żadnych powodów, dla których żadnej ze wskazanych wyżej osób nie można przypisać zakupu materiałów obiciowych. Decyzje organów podatkowych opierają się o zeznania świadka P. K., syna i zarazem pełnomocnika właściciela R. K., który odmówił składania zeznań. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał za wiarygodne zeznania i wyjaśnienia P. K. Należy jednak pamiętać, że trudno przypisać walor wiarygodności osobie, która najpierw złożyła zawiadomienie dnia (...) października 2007 w Prokuraturze Rejonowej, z którego jednoznacznie wynika, że dostawy towarów do firmy "A" miały miejsce w 2006 r. Ponadto sporządziła własnoręcznie dokument zatytułowany Oświadczenie z dnia (...) września 2007 r., z którego wynika, że spółka jawna "A" sprawdzała faktury z dostawą towaru. Natomiast odmiennie zeznawał przed Sądem Rejonowym w K. i w trakcie przesłuchania w Urzędzie Skarbowym w [...] Z aktu oskarżenia złożonego w Sądzie Rejonowym w K. przeciwko m.in. P. K. wynika, że jest osobą karaną sądownie za przestępstwa z art. 270 § 1 kk, 286 § 1 kk, i 284 § 1 kk, oraz za przestępstwa skarbowe. Ponadto w akcie oskarżenia pod jego adresem zawarto szereg nowych zarzutów związanych także z przestępstwem oszustwa na szkodę J. C. Organy za podstawę wiarygodności R. K. i częściowo wiarygodności podatnika P. S. - udziałowca strony niniejszego postępowania – uznały opinię biegłego R. D., który weryfikował twierdzenia P. K., iż dziewięć faktur VAT dokumentujących sprzedaż (...) mb materiałów na kwotę brutto (...) zł zostały nakreślone przez J. Z. czemu ten z kolei stanowczo zaprzeczał. W sprawie tego dowodu wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w [...] na stronie (...) decyzji ostatecznej z dnia (...) listopada 2009 r. sygn. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., przy tym powołując się w niej na str. (...) decyzji pierwszoinstancyjnej z zawartą na niej tabelką. Sąd Rejonowy w K., wobec powzięcia wątpliwości, co do badanej opinii, powołał innego biegłego sądowego z zakresu grafologii. Dnia (...) października 2009 r. została sporządzona na zlecenie sądu opinia grafologiczna, której konkluzja jest taka, że faktury prawdopodobnie nie zostały nakreślone przez J. Z. Ponieważ organ podatkowy II instancji nie znał tej opinii, to uzasadniony jest wniosek strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z powyższych dokumentów, które potwierdzają wiarygodność podatnika, bowiem nie potwierdził wersji P. K. Uchybienie w zakresie regulowania należności pieniężnych w formie gotówkowej, przy obowiązku bezgotówkowego rozliczania, nie są ustawową przesłanką pozbawiającą stronę do zaliczenia poniesionych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów. To, że R. K. wraz z synem nie prowadzili rzetelnie swojej księgowości, wprowadzali do niej faktury, których wystawienia nie potwierdza ich rzekomy wystawca, nie stwarza podstaw do pozbawienia strony prawa do pomniejszenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych o kwoty netto zakupów towaru. Przyczyną rzekomej prawdomówności świadka P. K. jest chęć uniknięcia obowiązku zapłaty przez jego ojca R. K. podatku od towarów i usług uwidocznionego na fakturach przez niego wystawionych, podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006. Organ podatkowy II instancji nie ustalił, czy mimo wystawienia faktur z uwidocznioną na nich kwotą podatku należnego, organ podatkowy wydał wobec R. K. decyzje określające zobowiązanie w tym podatku za analogiczny okres czy w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006. Dlaczego organ podatkowy nie rozważył kwestii oceny odmowy zeznań R. K., który w sprawie bezpośrednio go dotyczącej w istocie "schował się" za zeznaniami syna. Nie ma racji organ, gdy dowodzi, że aby była podstawa do odliczenia, to firma PUPH "B" musiała go fizycznie posiadać w swoich magazynach. Istnieje sprzedaż w tzw. tranzycie, który to sposób sprzedawania towarów zaliczany jest do pośrednictwa handlowego. W tej sprawie mamy do czynienia z tranzytem organizowanym, jakkolwiek żadna ze stron tak tego nie określiła. To, że stronę nie interesowało kto fizycznie realizował zamówienie, nie dowodzi, iż dostawy nie było. O tranzycie świadczyć może mała prowizja otrzymywana przez R. K., przy czym zachodzą niewielkie różnice w określeniu przez niego jej wysokości. Tę kwestię podatnik wskazywał szczegółowo w treści odwołania (tam wskazanie dowodów), które w pełni podtrzymuje. Także świadczą o tym zeznania tegoż świadka R. K. odnośnie dostaw towaru od Z., przy czym faktury posiadał ten świadek; zeznawał także, że przy wielokrotnej obecności przy dostawie towaru do strony nie wiedział skąd jedzie towar, przyjmował, że dostawy towaru pochodzą od Z., jakkolwiek w trakcie innych zeznań nie był tego pewny. Tę kwestię podatnik wskazywał szczegółowo w treści odwołania (tam wskazanie dowodów), które w pełni podtrzymuje. Odnośnie kwestii inwentaryzacji za rok 2005r. firmy K., to organ stwierdził, że brak jest dokumentu źródłowego dotyczącego inwentaryzacji materiałów obiciowych. Jednakże organ podatkowy z K. nie zażądał od organu podatkowego z K. takich materiałów, a zatem nie można twierdzić, że takich materiałów nie ma. Nie ma w aktach niniejszej sprawy, a to nie jest to samo, co brak materiałów. Organ podatkowy, mimo wniosku dowodowego podatnika z dnia (...) czerwca 2009 r., aby dokonał porównania inwentaryzacji za rok 2005, powiększył go o metry materiałów obiciowych wynikające z wielkości zakupów, pomniejszył o sprzedaż i porównał osiągnięty wynik z inwentaryzacją za rok 2006, nie rozważył zasadności wniosku. Jak to jest możliwe, że dla rozliczenia podatkowego roku 2006r. organ kwestionuje możliwość nabycia towaru przez podatnika od K., a nie kwestionuje rozliczenia roku 2005, w której to sprawie nawet nie wszczął postępowania podatkowego. Organ podatkowy nie rozważył, że w przypadku wielu innych kontrahentów kontrola krzyżowa potwierdziła istnienie dostaw. Przy sprzecznych zeznaniach niewiarygodnego świadka P. K., wobec potwierdzenia przez organ podatkowy, że podatnik posiadała towary handlowe w rozmiarach umożliwiających jej sprzedaż, wobec wątpliwości pierwszeństwo należy przyznać zasadzie in dubio pro tributario. W kwestii dostaw towaru od firmy "D" organ podatkowy, mimo ponawianych wniosków strony z dnia (...) sierpnia 2008 r., (...) czerwca 2009r., nie przeprowadził zawnioskowanych dowodów z opinii biegłych z zakresu grafologii i daktyloskopii. Organ podatkowy nie jest zainteresowany ustaleniem osoby, która wprowadza do obrotu gospodarczego faktury z nieprawdziwym NIP-em i wygląda na to, że bardziej od organu podatkowego, to stronie zależy na wyjaśnieniu sprawy. W razie ustalenia, iż to P. M. był jedyna osobą, której ślady papilarne zostały odciśnięte na fakturach, bądź której pismem zostały one sporządzone, to stronie będzie przysługiwać prawo do odliczenia. NSA skierował 14 lipca 2009 r. do ETS-u pytanie prawne dotyczące zgodności z dyrektywą polskich przepisów art. 88 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT - sygn. I FSK 748/08. Organ podatkowy nie rozwiązał sprzeczności wynikającej z tego, że w przypadku wyeliminowania faktur dokumentujących dostaw towaru od firmy "D", to brakowałoby towaru zbytego nabywcom od "A", a przecież organ podatkowy nie zakwestionował rozmiaru sprzedaży. Reasumując odmowa przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów naruszyła zasadę neutralności podatkowej tak w podatku od towarów i usług, jak i obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wynikający z ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w szczególności art. 122, art. 187 i 188 O.p. Zgodnie z powołanymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Na podstawie art. 187 § 1 ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Natomiast według art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu, w ocenie niniejszego składu orzekającego, organ podatkowy przeprowadził prawidłowo czynności dowodowe, zgromadził bogaty materiał dowodowy a także ustalił wyczerpująco stan faktyczny sprawy. Oceny dowodów dokonał zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego a przeprowadzone czynności i dokonane ustalenia przedstawił w treści uzasadnienia decyzji w sposób, bardzo obszerny, ale logiczny i spójny. Przeprowadził także niewadliwą subsumpcję ustalonego stanu faktycznego pod powołane przez siebie przepisy prawa. Zgodnie z art. 180 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - a zatem organ był uprawniony do korzystania z materiałów dostarczonych przez organy Policji. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować dokonane przez organ podatkowy ustalenia, iż pochodzące od PUPH R. K. (...) faktury obejmujące sprzedaż materiału obiciowego, nie odzwierciedlały faktycznie dokonanych czynności - obrotu gospodarczego mającego miejsce pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi - były to tzw. "faktury puste". Transakcje sprzedaży materiałów obiciowych nie miały miejsca, ponieważ firma R. K. nie zakupywała żadnych materiałów obiciowych, a zatem nie dysponując towarem, nie mogła dokonywać jego sprzedaży. Bezpodstawne są twierdzenia skargi, iż chodziło tu o tzw. sprzedaż w tranzycie albowiem nie znajduje ona poparcia w materiale dowodowym, nadto zgodzić się należy z organem, iż w takiej sytuacji obecność dodatkowego pośrednika nie znajdowałaby żadnego uzasadnienia ekonomicznego. Sąd podziela ustalenia, iż R. K., był wprawdzie pośrednikiem pomiędzy firmą J. Z. a firmą "A", lecz jego rola sprowadzała się do wystawienia, zgodnie ze zleceniem J. Z., dokumentów sprzedaży na rzecz firmy "A" – pośredniczył on zatem jedynie w wystawianiu dokumentów, nie w obrocie towarem. Faktury dokumentują transakcje, które nie miały miejsca a R. K. trzymywał ok. (...) % od wartości wystawionych faktur netto. Sąd zgadza się także z organem, iż okoliczności sprawy - fakt, iż faktury dostarczane były niezależnie od rzekomo dostarczanego towaru, towar miała dostarczać inna osoba niż ta figurująca na fakturach, rozliczenia wykonywane były gotówkowo bez przelewów bankowych i bez potwierdzeń zapłaty a także brak umów, świadczą o tym, że rzekome transakcje były wykorzystywane do uzyskania korzyści podatkowej. W ocenie Sądu organ podatkowy słusznie oparł się także przy ustalaniu stanu faktycznego na zeznaniach P. K. - albowiem prezentują one cały mechanizm w sposób zrozumiały i logiczny, w przeciwieństwie do wersji przedstawionych przez stronę skarżącą - co czyni zarzuty skargi w tej kwestii bezzasadnymi. Podobnie jak powyższe, fikcyjne były także transakcje dokonane przez firmę "A" z PW "D". Zgodnie z niewadliwymi ustaleniami organu, które Sąd akceptuje, PW "D" nigdy nie istniało, nie uczestniczyło w obrocie gospodarczym, nie było podmiotem zarejestrowanym w urzędzie skarbowym jako podatnik VAT. Świadczy o tym m.in. brak jakiegokolwiek dokumentu administracyjnego NIP, REGON, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Brak jest też innych dokumentów, które potwierdzałyby fakt przeprowadzenia transakcji handlowych w tym dokumentów księgowych WZ, umów czy przelewów bankowych. Bez znaczenia byłyby w niniejszej sprawie wyniki badać grafologicznych czy daktyloskopijnych, o których przeprowadzenie wnioskowała strona skarżąca, albowiem kluczowe znaczenie w sprawie ma ustalenie, że same transakcje były fikcyjne i w rzeczywistości nie miały miejsca a nie kto konkretnie nakreślał podpisy na fakturach. Zadaniem organu podatkowego nie jest ustalanie kto dokonywał ewentualnego fałszerstwa albowiem leży to w gestii właściwych organów ściągania. Organ nie naruszył zatem w tej kwestii art. 187 i art. 188 O.p. Sądowi z urzędu wiadomo z akt sprawy I SA/Po 60/10, z treści uzasadnienia wyroku z dnia 24 lutego 2011r. Sądu Okręgowego w K. sygn. akt (...), iż w postępowaniu karnym, na które powołuje się Strona w skardze, przeprowadzono dwie, a nie jedną opinię grafologiczne a ich wyniki nie są jednoznaczne - jedna potwierdza autorstwo podpisów J. Z. druga raczej go wyklucza. Podkreślenia także wymaga, iż postępowanie podatkowe jest postępowaniem odrębnym, samodzielnym od postępowania karnego a ustalenia dowodowe tego ostatniego nie są wiążące w innych postępowaniach. W ocenie Sądu organ podatkowy na podstawie dokonanych ustaleń prawidłowo zastosował w sprawie art. 22 ust.1 updof. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Z kolei w myśl przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 oraz wolne od błędów rachunkowych. Wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż w przypadku gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane lub wystawcą faktur jest podmiot nieistniejący, faktury te nie stanowią podstawy do uznania wskazanych w nich wydatków za koszty uzyskania przychodu. Aby faktura mogła stanowić taką podstawę powinna odzwierciedlać rzeczywiste nabycie towarów lub usług - winna dokumentować faktyczne wykonanie czynności. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę dokonaną wykładnię powołanych przepisów, jako słuszny należy uznać wniosek organu podatkowego, iż w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy faktury odnosiły się do czynności fikcyjnych (w przypadku PUPH "B") albo pochodziły od podmiotu nieistniejącego (PW "D"), brak jest po stronie skarżącej możliwości takiego uznania. Wskazany wniosek znajduje poparcie w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 22 kwietnia 2009r. sygn. akt I FSK 282/08 - dotyczącym podatku VAT - NSA wskazał, iż podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa UE. Powołane przez skarżącego postanowienie NSA dotyczy pytania prejudycjalnego skierowane do TSUE, w kwestii prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT, wynikającego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany w ewidencji podatników podatku od towarów i usług - a więc w przedmiocie, który nie ma bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd jako bezzasadny uznał także zarzut w kwestii wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zestawu mebli "(...) ". Zgodnie art. 22a ust. 1 updof amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Z kolei art. 22d ust. 1 updof przewiduje, iż podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza [...] zł, wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Zdaniem Sądu analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż w przypadku, gdy przewidywany okres używania przedmiotowych składników przekracza 1 rok stanowią one środek trwały i podlegają amortyzacji, jeżeli okres ten jest krótszy - wydatki na nabycie danego składnika majątku mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, gdy wartość owego składnika jest równa lub niższa od [...] zł pomimo, iż był on używany dłużej niż 1 rok nie ma obowiązku dokonywania żadnych korekt. Wynika to z faktu, iż przepisy pozawalają na niezaliczanie do środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przedmiotów o wartości [...] zł. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż w przypadku mebli poszczególne elementy mogą stanowić odrębny środek trwały pod warunkiem, że jest możliwe ustalenie wartości poszczególnych elementów zestawu. W przeciwnym razie, jeżeli meble tworzą jeden połączony zestaw, którego elementy nie są kompletne i zdatne do użytku - traktuje się je jako jeden środek trwały. Także w sytuacji, gdy na fakturze brak jest wyszczególnienia poszczególnych elementów składowych zakupiony komplet powinien być potraktowany jako jeden środek trwały. W niniejszej sprawie, w momencie przyjęcia do używania – przedmiotowy zestaw mebli był kompletny, tzn. wszystkie części składowe były w dyspozycji podatnika a na fakturze nie wyszczególniono poszczególnych elementów składowych. Także cena zestawu, udokumentowana fakturą VAT na kwotę (...) zł netto, przekraczała sumę umożliwiającą zaliczenie wydatku bezpośrednio w koszty podatkowe. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący braku analizy, otrzymywanych przez P. K. prowizji od wystawionych faktur, albowiem rację ma organ podatkowy, wskazując w odpowiedzi na skargę, iż kwoty ww. prowizji nie stanowiły podstawy określania zobowiązania podatkowego w postępowania w pierwszej instancji. Sąd w niniejszej sprawie początkowo zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. pod sygn. akt (...), gdzie toczyła się rozprawa apelacyjna P. S., który jest oskarżony o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk, popełnione w ten sposób, iż wspólnie z P. K. i J. Z., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poświadczał nieprawdę w dokumentach. Czynów miał dokonywać w ten sposób, że jako wspólnik firmy "A" Spółka Jawna w K., uprawniony do odbioru dokumentów w postaci faktur VAT dotyczących zakupu towaru, odbierał i potwierdzał fikcyjne dokumenty sprzedaży materiałów obiciowych, które podpisał jako odbiorca, wiedząc o tym, że dokumenty te nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych i są fikcyjne, przez co przysporzył firmie "A" Spółka Jawna korzyść majątkową w postaci zaniżenia podatku od towarów i usług. Sądowi wiadomo, iż wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r. Sąd Okręgowy w K. uchylił zaskarżony wyrok m.in. wobec oskarżonego P. S. i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie składu sądzącego niniejsza sprawa mogła zostać rozstrzygnięta wyrokiem bez oczekiwania na prawomocny wyrok karny. Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) dopiero ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Oznacza to, że sąd rozpoznający sprawę z zakresu postępowania administracyjnego musi przyjąć, iż skazany tym wyrokiem popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym. Brak takiego wyroku oznacza, iż może samodzielnie dokonać oceny wszelkich okoliczności sprawy. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 210 § 4 O.p. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie nie stanowi tylko opisu przebiegu podejmowanych w ramach postępowania podatkowego czynności, a powołuje przede wszystkim okoliczności faktyczne i prawne, wraz z ich oceną, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.