I SA/Po 465/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazano, iż wniosek wydaje jest zasadny, z uwagi na istotny zakres uchybień zarówno, w postępowaniu prowadzonym przez organ I, jak i II instancji. Zdaniem strony skarżącej organy w toku postępowań tego typu dokonują porównania dochodów uzyskiwanych przez okres aktywności zawodowej podatników z wydatkami. Raczej nie odmawiają uwzględnienia dochodów z działalności, w tym rolnej, gdy jednocześnie same przyznają, że dają wiarę w istnienie tego źródła przychodów. W przedmiotowej sprawie dano wiarę w istnienie źródła znacznych rozmiarów, ale bezpodstawnie odmówiono uznania, że podatniczka mogła dysponować na dzień 01 stycznia 2005 r. jakimikolwiek oszczędnościami. Oparto się przy tym na nieracjonalnych przesłankach, wnioskach lub zgoła sprzecznych z przepisami KRO i KC poglądach. Jak wskazała strona skarżąca, na nieruchomościach podatniczki prowadzone jest gospodarstwo rolne, które korzysta z dotacji unijnych - rodzi to duże ryzyko, że w razie wszczęcia egzekucji może dojść do wyrządzenia istotnych szkód. Istnieje bowiem realne ryzyko wstrzymania wypłaty dotacji przez dysponenta środków unijnych (k. 22 akt sąd. – str. 19 skargi) Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu poinformował, iż postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji z dnia 06 marca 2012 r. (k. 43 akt sąd.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację, czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek, szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy strona skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). W przedmiotowej sprawie wniosek złożony przez skarżącą nie zawiera twierdzeń dotyczących zasadności wstrzymania. W szczególności nie podano nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody, czy też nie wskazano jakie, trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek sprowadza się głównie go ogólnych zarzutów przeciwko wydanym decyzjom. Sąd wyjaśnia również, że obawy skarżącej dotyczące skutków ewentualnej egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednakże ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 przewiduje, że dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Na marginesie Sąd zauważa, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem wpadkowym, a merytoryczne zarzuty podniesione przez skarżącą wobec zaskarżonej decyzji zostaną rozpatrzone przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.