I SA/Po 480/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 października 2021 r. sprawy ze skargi D.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 2017 I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 2.047zł (dwa tysiące czterdzieści siedem złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. sprawy ze skargi D.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 2017 III. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], określił D. G. (dalej jako: "podatnik" lub "skarżący") wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł. Decyzja ta, na skutek braku jej zaskarżenia, stała się ostateczna. Wnioskiem z [...] maja 2018 r. D. G. wystąpił do Burmistrza Miasta [...] o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p.") w sprawie zakończonej powołaną powyżej decyzją ostateczną. W argumentacji wniosku podatnik wskazał, że środki transportu, których dotyczyła decyzja, tj. ciągnik siodłowy i naczepę sprzedał odpowiednio w 2005 r. firmie A Sp. z o.o. i w 2008 r. S. C.. Do wniosku dołączył kopię faktury VAT z [...] lipca 2005 r., oświadczenie nabywcy pojazdu w sprawie ubezpieczenia oraz wniósł o przesłuchanie przedstawicieli nabywcy - "A" sp. z o.o. i świadka S. C.. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia opisanej na wstępie własnej decyzji z [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Na skutek rozpoznania skargi wywiedzionej przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...], uchylił powyższe decyzje organów obu instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], określił D. G. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania wznowieniowego i stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu dokonał sanacji wszystkich poprzednio popełnionych błędów. Organ stwierdził, że postępowanie dowodowe dało analogiczne wyniki, jak w poprzednio ustalonym stanie faktycznym, co w konsekwencji prowadzi do konieczności wydania decyzji o treści analogicznej do decyzji z [...] lipca 2017 r. W szczególności organ I instancji wskazał, że postępując zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...], w dniu [...] grudnia 2019 r. wystosował do spółki "A" oraz do S. C. wezwania do stawiennictwa w siedzibie organu w celu złożenia wyjaśnień w sprawie oraz okazania niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów. Dodatkowe wezwanie skierowano także do prezesa spółki "A" – B. E.. Ponadto organ wystąpił do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o udostępnienie danych dot. pojazdów marki x. o nr rej. [...] oraz marki y. o nr rej. [...], celem ustalenia czy D. G. jest (lub do kiedy był) ich właścicielem. Burmistrz Miasta [...] stwierdził, że uzupełniony w sprawie materiał dowodowy, tj. zeznania świadka S. G., karta informacyjna pojazdu o nr rej. [...] oraz karta informacyjna pojazdu o nr rej. [...], wskazuje, że oba pojazdy zarejestrowane są na D. G.. W konsekwencji powyższych ustaleń organ stwierdził, że D. G. jest ujawniony jako właściciel pojazdów o nr rej. [...] oraz o nr rej. [...] W związku z tym organ, na podstawie art. 8 pkt 3 oraz pkt 6, art. 9 ust 1 oraz art. 10 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – w skrócie: "u.p.o.l.") oraz uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w sprawie podatku od środków transportowych, ustalił obowiązek zapłaty przez D. G. kwoty [...]zł. tytułem podatku od środków transportowych. W odwołaniu z [...] sierpnia 2020 r. podatnik zarzucił, że decyzja organu I instancji nie posiada uzasadnienia faktycznego, co powoduje, że strona postępowania jest pozbawiona obrony swoich interesów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że organ I instancji zebrał w sprawie materiał dowodowy uzasadniający wydanie decyzji w jej zaskarżonym brzmieniu. SKO podkreśliło, że to na podatniku ciążył obowiązek podatkowy z tytułu środków transportu za 2017 r. od pojazdów marki x. o nr rej. [...] oraz marki y. o nr rej. [...], gdyż pojazdy te były na podatnika zarejestrowane. W skardze z [...] kwietnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 210 § 4 o.p. poprzez brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że zarówno decyzja organu I, jak i II instancji w zasadzie nie zawierają jakiejkolwiek oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena, czy w sprawie ziściły się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., na które powołał się skarżący we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe, które uzasadniałyby uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2017 r., nr [...], określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł. Z uwagi na istotne odrębności, którymi charakteryzuje się postępowanie wznowieniowe, w odniesieniu do uprzednio toczącego się postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, Sąd zwraca uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 128 o.p zasada trwałości decyzji ostatecznych stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W judykaturze podkreśla się, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 o.p. (por. wyrok NSA z 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że art. 240 § 1 o.p. zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nie przewidzianej w tym przepisie, ale również brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1723/08). Akcentowana na wstępie trwałość decyzji administracyjnej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych w zupełnie wyjątkowych i ściśle określonych sytuacjach. Ponadto w orzecznictwie zwraca się uwagę, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W orzecznictwie podkreśla się także, że postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, aczkolwiek prowadzone w trybie nadzwyczajnym, podlega tym samym regułom co każde postępowanie podatkowe. W pełni zatem znajdują w nim zastosowanie reguły nakazujące organowi podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 1/13, i powołane tam orzecznictwo). Zgodnie z art. art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, tj.: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które to okoliczności lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy - mogące mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi (por. wyrok NSA z 21 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1179/15). W judykaturze podkreśla się ponadto, że nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej dotyczącej strony. Odnośnie natomiast "nowych okoliczności" o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 o.p., to utrwalił się pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1356/16 i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 931/15). Mając to na uwadze Sąd zwraca uwagę, że prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga uprzedniej analizy postępowania podatkowego zwykłego zakończonego decyzją ostateczną, w tym ustalonej tam podstawy faktycznej i dowodów, w których znajduje ona oparcie. Inaczej nie da się ocenić, czy wskazany w ramach podstawy wznowienia postępowania nowy dowód czy nowa okoliczność, istotnie mają cechę "nowości" i czy uzasadnia to wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podatkowy wskazuje podstawę wznowienia (w niniejszej sprawie nowe okoliczności), co zakreśla ramy tego postępowania. Jest to konieczne, skoro - co wskazano już wyżej - celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. W realiach niniejszej sprawy należy mieć także na względzie, że organy podatkowe już raz procedowały nad wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania (Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji z [...] lipca 2017 r., a SKO w [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji), a wydane w toku tego postępowania decyzje zostały uchylone przez Sąd wyrokiem z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...]. W wyroku tym Sąd wytknął organom liczne uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz dał precyzyjne wytyczne, co organy powinny zrobić w toku ponownego rozpoznania sprawy, aby w sposób prawidłowy wyjaśnić kluczowe dla rozstrzygnięcia okoliczności. W szczególności Sąd wskazał, że "organy odwoływały się jedynie do wniosku skarżącego, nie prowadząc jakiejkolwiek analizy wskazywanych w nim okoliczności i dowodów pod kątem ich istotności czy nowości. Z wniosku skarżącego wynika, że nową okolicznością, na którą się powołuje jest zbycie obu pojazdów w latach 2005 i 2008, a nowymi dowodami są przedłożone kserokopie faktury i oświadczenia oraz zeznania świadków. Z uzasadnień obu decyzji można domniemywać, że organy uznały zgłoszoną okoliczność, jak i dowody za nowe i istotne, z czym – mimo braków w tym zakresie w uzasadnieniach obu decyzji – należy się zgodzić. Jednakże wadliwie, zdaniem Sądu, przeprowadziły postępowanie w zakresie badania tej okoliczności, a w szczególności w zakresie przeprowadzenia zgłoszonych dowodów, czym naruszyły przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 159, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zaś naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.". Uwzględniając powyższe, a także art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, stwierdzić należy, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organy obu instancji powinny przeprowadzić postępowanie ściśle według wytycznych zawartych w ww. wyroku z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...], a następnie, co jest najistotniejsze w niniejszej sprawie, poczynione ustalenia organy powinny ocenić w kontekście przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., na które powołał się skarżący we wniosku z [...] maja 2018 r. Mając powyższe na uwadze przede wszystkim należy podkreślić, że wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzje (powołane w nich podstawy prawne, sentencje i uzasadnienia) jednoznacznie wskazują, że są to decyzje określające skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2017 r., a zatem decyzje wydane w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Organy, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie miały jednak uzasadnionych podstaw do wydania takich decyzji, albowiem decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2017 r. funkcjonuje już w obrocie prawnym – jest to prawomocna decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2017 r., nr [...], - i to właśnie z zamiarem uchylenia tej decyzji wystąpił skarżący wnioskiem z [...] maja 2018 r. Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, że wydając na skutek ponownego rozpoznania sprawy decyzje określającemu skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł (decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...]) organy obu instancji naruszyły w szczególności przepisy art. 153 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...], art. 128 o.p. (zasadę trwałości decyzji ostatecznych) i art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Mając na względzie, że w obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczna decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2017 r., nr [...], określająca skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł należało uchylić decyzję decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], oraz utrzymującą ją w mocy decyzję SKO w [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...]. W kontekście powyższych rozważań za w pełni zasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p., albowiem uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie odnosi się do ustaleń oraz podstaw prawnych zastosowanych w postępowaniu wznowieniowym. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy podatkowe uwzględnią przedstawione powyżej stanowisko Sądu co do wykładni i zastosowania art. 153 p.p.s.a. oraz art. 128 i art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ponadto organy będą zobowiązane wziąć pod uwagę ocenę prawną, jak i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z wyroku z [...] lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...]. Następnie organy rozważą, które z rozstrzygnięć wymienionych w art. 245 § 1 i 2 o.p, należy wydać w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).