I SA/Po 576/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do maja 2015 r. oddala skargę W dniu [...]. P. G. złożył do [...] z siedzibą w K. wniosek o umorzenie należności wraz z odsetkami za zwłokę w regulowaniu płatności za gospodarowanie odpadami komunalnymi w łącznej kwocie [...]zł. We wniosku podał, że jest jedynym żywicielem 8-osobowej rodziny. Mieszka wraz z żoną oraz szóstką dzieci w wieku od 20 do 5 lat w lokalu o powierzchni 48 m2. Jego żona nie pracuje. Jego zarobki wynoszą [...] – [...] zł, nie stać go na poniesienie ww. należności ani kosztów postępowania egzekucyjnego. Dodał, ze w związku z zajęciem egzekucyjnym jego wynagrodzenie zmniejszyło się o połowę, z uwagi na co nie jest w stanie utrzymać rodziny. W dniu [...] [...] wydał decyzję odmawiającą umorzenia ww. zaległości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]., uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...], decyzją z dnia [...] ponownie odmówił umorzenia ww. zaległości. W uzasadnieniu organ wskazał, że gospodarstwo domowe P. G. zamieszkuje łącznie 9 osób (3 osoby dorosłe oraz 6 dzieci). Żona wnioskodawcy oraz najstarszy syn nie pracują, pozostali domownicy uczą się. Dochód wnioskodawcy stanowi wynagrodzenie za wykonywaną pracę w kwocie [...]- [...] zł miesięcznie, do tego dochodzą świadczenia rodzinne w wysokości [...] zł miesięcznie oraz świadczenie wychowawcze rodzina [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Średnio miesięczne wydatki wnioskodawcy wynikające z dostarczonych rachunków oraz informacji kształtują się na poziomie [...] zł. Organ podkreślił, że mimo dostarczanych upomnień i ciążącego na wnioskodawcy obowiązku, nie dokonywał on opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W celu uzyskania należności Związek wystawił tytuły wykonawcze i skierował sprawę do Urzędu Skarbowego w K., który w dniu [...]., zajął rachunek bankowy wnioskodawcy, a następnie w dniu [...] przelał na rachunek bankowy Związku kwotę w wysokości [...] zł, która pokryła zobowiązanie za okres od lipca do listopada 2013 r. i część grudnia 2013 r. oraz koszty upomnień i odsetki. Zdaniem organu fakt, że organ egzekucyjny z taką łatwością wyegzekwował część należności wskazuje na to, że sytuacja wnioskodawcy nie jest tak nadzwyczajna, a wnioskodawca był w stanie dokonywać co miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W toku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że u wnioskodawcy nie wystąpiła sytuacja, na którą nie miał wpływu (pożar, powódź, nagła choroba) i która spowodowałaby, że nie będzie on w stanie uregulować zaległości w kwocie [...]zł. Organ podkreślił, że wszystkie media wnioskodawca opłaca regularnie. Zaznaczył też, że krótko po złożeniu wniosku o umorzenie (tj. w dniu 5 listopada 2015 r.) wnioskodawca zakupił telewizor za kwotę [...]zł, w konsekwencji organ uznał, że sytuacja finansowa nie jest aż tak ciężka jak przedstawia ją wnioskodawca. Organ stwierdził ponadto, że powodem niezłożenia deklaracji w wyznaczonym terminie nie może być nieobecność wnioskodawcy w kraju, bowiem mógł on ustanowić w tym celu pełnomocnika i upoważnić np. swoją małżonkę do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ nie dał także wiary wnioskodawcy i jego argumentom, że jakoby nie produkował odpadów. Wskazał, przy tym, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w przypadku gmin członkowskich Związku od każdej osoby zamieszkującej na nieruchomości. Mając na uwadze pogląd na inne rodziny wielodzietne czy wielopokoleniowe z terenu Związku, niemożliwym w jego ocenie jest, aby przy takiej ilości osób zamieszkałych na nieruchomości, przez kilkanaście miesięcy nie były wytwarzane odpady komunalne. Ponadto organ wskazał, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.) nie wiąże obowiązku uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z faktem wytwarzania lub powstawania odpadów komunalnych na danej nieruchomości oraz ich ilością, lecz jedynie faktem zamieszkiwania na danej nieruchomości. Ustawodawca zdecydował bowiem, że sam fakt zamieszkiwania na danej nieruchomości potencjalnie wiąże się z powstawaniem odpadów w gospodarstwach domowych, a gminy mają obowiązek zapewnienia ich odbierania od mieszkańców, za co na ich rzecz należy uiszczać opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, chociażby faktycznie nie były nawet wytwarzane na danej zamieszkiwanej nieruchomości, albo ich ilość była nieznaczna. Zdaniem organu w przypadku złożenia deklaracji w terminie przez wnioskodawcę, jego małżonkę bądź inną upoważnioną osobę, możnaby domniemywać, że należności byłyby od lipca 2013 r. spłacane regularnie w ratach miesięcznych. W ocenie organu o wiele łatwiej w budżecie domowym byłoby wtedy zarezerwować kwotę w wysokości [...] zł miesięcznie (do marca 2016 r.), niż po kilkunastu miesiącach zapłacić całą zaległość. Organ podkreślił także, że wnioskodawca ma stałe dochody w postaci wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] - [...] zł miesięcznie plus świadczenia rodzinne z [...] w Z. w wysokości [...] zł miesięcznie. Są to regularne, miesięczne dochody, zasadniczo nieróżniące się od dochodów innych osób w terminie opłacających należności podatkowe. Organ zauważył, że dwie dorosłe osoby w tej rodzinie są w wieku produkcyjnym, które nie utraciły możliwości zarobkowania, a w chwili wydawania decyzji nie pracują. P. G. żyje skromnie, ale zaspokaja swoje bieżące potrzeby i opłaca inne media typu woda, prąd, gaz, czynsz mieszkaniowy, ścieki i internet. Zdaniem organu przerzucenie odpowiedzialności za swoje zaległości podatkowe, na płacących regularnie podatki, w sytuacji gdzie możliwe jest ich uiszczenie bez uszczerbku w zaspokajaniu bieżących potrzeb wnioskodawcy, byłoby niezgodne z konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa. Zaznaczył też, że jednorazowa kwota, którą P. G. otrzymał jako wyrównanie z programu [...] stanowi prawie dwukrotność obecnej zaległości. Rozpoznając wniosek wnioskodawcy pod kątem zaistnienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, organ I instancji przyznał, że rozumie sytuację i roszczenia wnioskodawcy, jednakże nie znajduje na gruncie prawa podstaw do uwzględnienia żądania wnioskodawcy. Jego zdaniem umorzenie zaległości, stanowiłoby podważenie zasady równości wobec prawa. Zauważył, że otrzymywane miesięczne dochody w gospodarstwie wnioskodawcy oscylują w kwocie [...]zł- [...] zł, co daje w przeliczeniu na 1 członka rodziny kwotę ok. [...] zł. Dodatkowo jedno z dzieci wnioskodawcy znajduje się w wieku produkcyjnym, jest pełnoletnie, co sprawia, że w momencie podjęcia pracy zwiększy się dochód rodziny, bądź osoba ta będzie się sama utrzymywać, co odciąży budżet rodziny. Podkreślił, że na terenie Związku znajdują się rodziny w trudniejszej sytuacji materialno-bytowej, z mniejszymi dochodami na 1 członka rodziny niż w przypadku rodziny wnioskodawcy, a które to starają się regularnie uiszczać opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rodziny te, w przypadku problemów z płatnościami, starają się w pierwszej kolejności o rozłożenie należności na raty. W związku z powyższym umorzenie zaległości byłoby krzywdzące w stosunku do takich osób i mogłoby być odebrane jako niesprawiedliwość społeczna, w której została zaburzona proporcja obciążeń i korzyści wśród mieszkańców Związku. W odwołaniu skarżący wskazał, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, albowiem ma na utrzymaniu siedmioosobową rodzinę, a dodatkowo spodziewa się kolejnego siódmego dziecka. Podkreślił, że dochód jaki otrzymuje nie jest wystarczający dla 8 osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaakcentował, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b O.p. organ podatkowy może m.in. umorzyć zaległości podatkowe w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Przy czym organ podatkowy obowiązany jest nie tylko do ustalania, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 67a § 1 O.p., lecz także obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego". Jakkolwiek uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organy podatkowe mogą, ale nie muszą, umorzyć zaległość podatkową, to jednak decyzje wydane w tym trybie nie mogą być dowolne. Wymagają uzasadnienia odpowiadającego rygorom art. 210 § 4 O.p. Negatywne rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia zaległości podatkowych powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zdaniem Kolegium uzasadnienie wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia wskazuje w dostateczny sposób na brak ważnego interesu podatnika jak i brak interesu publicznego. Organ przyznał, że dochód faktyczny gospodarstwa domowego w przeliczeniu na jednego członka rodziny nie jest znaczny, ale rodzina wnioskodawcy nie znajduje się w wyjątkowo niekorzystnej sytuacji bytowej. Świadczyć o tym może chociażby to, że małżonka skarżącego jak i ponad 20-stoletni syn nie pracują i tym samym nie przysparzają rodzinie środków finansowych. Dzisiejsza sytuacja na rynku pracy nie jest zła i bez wątpienia poszukiwania zajęcia zarobkowego przyniosłyby efekty. Z okoliczności tych organ wywiódł, że osoby te nie poszukują zatrudnienia co wynikać może z braku potrzeby. Tym samym uznał, że umorzenie należności nie byłoby podyktowane ważnym interesem podatnika. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że dłużnik w pierwszej kolejności powinien dążyć do uregulowania zadłużenia choćby poprzez podjęcie starań o rozłożenie kwoty zadłużenia na raty. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego decyzja SKO jest rażąco niesprawiedliwa. Zarzucił, że [...] samowolnie naliczył maksymalną stawkę w kwocie [...]zł miesięcznie, mimo, że skarżący nie podpisywał deklaracji na wywóz śmieci. Naliczona kwota należności wynosi w sumie [...] zł plus odsetki. Według skarżącego orzecznictwo podane w uzasadnieniu decyzji SKO jest teorią niemającą zastosowania do sprawy. Zdaniem skarżącego należy przeliczyć jaką należność ma on do zapłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: W oparciu o art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j.Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. zwana dalej ustawą ppsa). W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Zakres kontroli wyznacza art.134 ustawy ppsa stanowiący, że sąd w orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (§1). Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się trafne. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie wskazanego powyżej przepisu, mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to użyty przez ustawodawcę zwrot "może". Organ podatkowy może więc, ale nie musi, umorzyć zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę. Uznanie to ograniczone jest kierunkowymi dyrektywami wyboru, czyli takimi jakimi są użyte w treści powołanego przepisu zwroty: ważny interes podatnika oraz interes publiczny. W doktrynie, jak i w orzecznictwie, przyjął się pogląd, że przy interpretacji przepisów prawa, które w swojej treści zawierają kierunkowe dyrektywy wyboru, stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi, prowadzić do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy dla wnioskodawcy. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona więc została swobodnemu uznaniu organu podatkowego i od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji. Oznacza to, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego, sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania, nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Za utrwalone należy uznać stanowisko judykatury, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (por. m.in. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. II FSK 1652/10). Tak więc sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, czy odsetki za zwłokę, winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Jednakże decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia, gdyż jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 marca 2012 r., (sygn. akt II FSK 1717/10), nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", organ podatkowy nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych, ale także w wyniku sytuacji ekonomicznej podatnika (Wyrok NSA z dnia 2 września 1999r.SA/Sz 1753/98 Lex Polonica nr 3444942), nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przyjmuje się przy tym, że należy brać pod uwagę sytuację w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie. Podkreślić należy, że kryterium ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, musi być w każdym wypadku indywidualnie ustalane przez organ w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Z kolei przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powinien on być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, że nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności podatków, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku (C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości, przeanalizował on dokładnie wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację bytową i życiową osoby wnioskującej. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 O.p.). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania, organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny, który następnie ocenił i nie znajdując przesłanek ważnego interesu oraz interesu publicznego, odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowej. Zauważyć należy, iż rozpatrując wniosek Skarżącego, organ odwoławczy nie podzielił argumentów dotyczących nadzwyczajnego charakteru trudnej sytuacji życiowej Skarżącego, a tym samym nie uznał, iż okoliczności podnoszone przez niego wyczerpują przesłankę ważnego interesu podatnika. Organy podatkowe, odwołując się do analizy sytuacji osobistej, finansowej i majątkowej Skarżącego, wskazały, że pomimo, że dochód przypadający na jednego członka rodziny nie jest znaczny, to jak wskazuje materiał dowodowy, nie znajduje się on i rodzina skarżącego w niekorzystnej sytuacji finansowej. Interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 O.p. winien być ważny w sensie obiektywnym. Nie może być on wyprowadzany tylko z własnego odczucia podatnika i jego subiektywnego przekonania o słuszności wniosku. Nie zawsze subiektywne postrzeganie sprawy przez stronę jest tożsame ze znaczeniem interesu podatnika postrzeganym obiektywnie. Bowiem jak wskazano powyżej, zasadą jest terminowe płacenie podatków i wywiązywanie się przez podatników z ich obowiązków podatkowych. Odstąpienie od tej zasady i przyznanie ulgi, z uwagi na to, że odbywa się kosztem środków należnych budżetowi państwa, następuje incydentalnie, w sytuacjach wystąpienia szczególnych, niezależnych od działań podatnika okoliczności. Natomiast okoliczności, na które powołuje się skarżący, tj. że egzekwowana kwota jest "drakońska", a skarżący ma na kogo pracować bo ma dziewięcioosobową rodzinę, nie mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki "ważnego interesu podatnika" i nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ulgi, w sytuacji, gdy powstałe zaległości są także wynikiem określonych decyzji podejmowanych przez stronę. Takich jak niezłożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, brak odwołania się od decyzji określającą jej wysokość, nie regulowanie należności i nie reagowanie na upomnienia. Tym samym nastąpiło skumulowanie zaległości . W tak przedstawionym stanie faktycznym, dla prawidłowej oceny sytuacji skarżącego w kontekście art. 67a § 1 pkt 3 O.p., nie bez znaczenia pozostają okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej (por. wyrok NSAz 30 października 2009 r., II FSK 805/08). Ww. stwierdzenie jest uprawnione choćby z tego względu, co nie może budzić wątpliwości, że to, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek czynników od niego niezależnych, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 O.p. Tak więc, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że organy trafnie w swojej ocenie odniosły się do genezy zadłużenia, stwierdzając, że sytuacja w jakiej znajdują się skarżący, jest wynikiem obciążeń finansowych, na których powstanie skarżący bez wątpienia miał wpływ. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Jak już wyżej wykazano, Organ przy ocenie, czy owa przesłanka wystąpiła, nie ograniczył się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych, pomijając przy tym normalną sytuację ekonomiczną skarżącego. Jak wynika bowiem z decyzji organu odwoławczego, wzięto pod uwagę sytuację rodzinną skarżącego, warunki mieszkaniowe, stałe miesięczne wydatki i dochody, a także sytuację ekonomiczną. Wyprowadzone z tej analizy wnioski, są zdaniem Sądu jak najbardziej uprawnione. Prawidłowo także organy przeanalizowały sytuację skarżącego pod kątem wystąpienia przesłanki "interesu publicznego", dochodząc do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie również ta przesłanka nie została spełniona, ponieważ przerzucanie skutków niepłacenia zaległości podatkowych, nawet jeżeli w ocenie skarżącego są drakońsko wysokie, na płacących regularnie podatki, nie leży w interesie społecznym. W niniejszej sprawie, przyczyną powstania rozpatrywanych zaległości nie była niewiedza skarżącego, ani błędy w działalności organów podatkowych, lecz postępowanie skarżącego. Trudno odmówić racji organom obu instancji, że nie wystąpiły przesłanki do umorzenia przedmiotowej zaległości. Natomiast nie przesądza to, że nie występują w sprawie okoliczności do rozłożenia należności na dogodne dla skarżącego raty, co sugerowały organy obu instancji, a co pozwoliłoby to podatnikowi na uregulowanie przedmiotowych zaległości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151p.p.s.a ,Sąd oddalił skargę