I SA/Po 604/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. na podstawie art. 59 § 3 i 4 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm. - dalej: "u.p.e.a.") odmówił [...] Spółka jawna z siedzibą w [...] umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przedstawiając przebieg postępowania organ wyjaśnił, że prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wielu wierzycieli, w tym własnych tytułów podatkowych o numerach: [...] z [...] maja 2018 r., [...] z [...] maja 2018 r., [...] z [...] lipca 2018 r., [...] z [...] sierpnia 2018 r., [...] z [...] października 2018 r., [...] z [...] października 2018 r., [...] z [...] listopada 2018 r. W celu wyegzekwowania zaległości wynikających ze wskazanych tytułów wykonawczych Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] działając jako administracyjny organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] S.A. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały doręczone zobowiązanej Spółce w dniu [...] stycznia 2019 r. Bank odebrał skierowane zawiadomienie [...] grudnia 2018 r. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Ponadto organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u trzeciodłużnika - [...] Sp. z o.o. Sp. k. Zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do uzyskania żadnych sum. Pismem z [...] stycznia 2019 r. Spółka złożyła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, a także wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak środków finansowych. Skarżąca podniosła zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wskazując na zasadność złożonych zarzutów spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a. oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. z uwagi na brak wystarczających środków finansowych. Uzasadniając stanowisko organ egzekucyjny wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie dokonano jeszcze stwierdzenia stanu bezskuteczności egzekucji, który przejawiałby się jej całkowitą nieefektywnością. Organ podniósł przy tym, że prowadzi postępowanie wyjaśniające, którego przedmiotem jest badanie stanu majątkowego Spółki. Ponadto organ zaznaczył, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. dokonywane jest na podstawie uznania administracyjnego wyłącznie w oparciu o przesłankę fakultatywną. W zażaleniu z [...] kwietnia 2019 r. Spółka wniosła o uchylenie postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego zostało zainicjowane na skutek wniosku zobowiązanej Spółki, która wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki przewidzianej w art. 59 § 2 u.p.e.a. i polegającej na bezskuteczności egzekucji (przewagi wydatków egzekucyjnych nad sumami możliwymi do uzyskania). W treści zażalenia natomiast Spółka wskazała, że organ egzekucyjny nie przeprowadził kalkulacji potencjalnych wydatków egzekucyjnych, a także nie opisał w sposób wyczerpujący sytuacji majątkowej zobowiązanej. W pierwszej kolejności organ zaznaczył, że złożony przez Spółkę wniosek zawierający żądanie wyrażone w art. 59 § 2 u.p.e.a. należało uznać za przedwczesny, a tym samym nieuzasadniony. Twierdzenie takie jest oparte na całościowej analizie stanu sprawy, z którego wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi egzekucję administracyjną wobec [...] Spółka jawna, gdzie łączna suma dochodzonych należności na [...] kwietnia 2019 r. wynosiła [...] zł (zarówno wynikających z własnych, jak obcych tytułów wykonawczych - łącznie 211 egzemplarzy). Przedstawiony stan faktyczny w sposób jednoznaczny wskazał, że egzekucja prowadzona wobec Spółki cechuje się najwyższym stopniem zawiłości. Konkluzja taka wynika po pierwsze z ogólnej sumy dochodzonych należności, a po drugie z różnorodności obowiązków poddanych egzekucji (zaległości budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych). W tym stanie rzeczy organ egzekucyjny był zobligowany do zachowania najwyższej staranności i podejmowania w tym celu szeregu działań zmierzających do ustalenia składników majątkowych zobowiązanej Spółki. Działania takie wymagają znacznego nakładu pracy, a do ich realizacji potrzebny jest stosownie długi okres czasu. Organ zaznaczył, że wiadomości o majątku zobowiązanego organ egzekucyjny pozyskiwał na podstawie informacji znanych z urzędu, odpowiedzi dłużników zajętych wierzytelności na kierowane do nich zawiadomienia o zajęciu, a także w związku z występowaniem do innych podmiotów i uczestników postępowania z zapytaniami w trybie art. 36 u.p.e.a. Ponadto badanie akt sprawy wykazało zaistnienie zbiegu egzekucji sądowej oraz administracyjnej do wierzytelności pieniężnej zajętej u trzeciodłużnika [...] Sp. z o.o. Sp. k. oraz do wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] S.A. Zgodnie z art. 62 § 1 u.p.e.a. dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie zbiegu przypada na rzecz organu egzekucyjnego, który jako pierwszy dokonał zajęcia określonego składnika majątkowego. W realiach rozpoznawanej sprawy tym organem jest Komornik Sądowy, który kontynuuje egzekucję w trybie dla siebie właściwym. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne objęte zbiegiem nie może zostać zakończone do momentu wydania orzeczenia w tym przedmiocie przez sądowy organ egzekucyjny. Na zawiłość sprawy wpływa również okoliczność związana z przedmiotowym zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Analiza odpisu z Rejestru Przedsiębiorców pobrana za pośrednictwem Centralnej Informacji [...] Rejestru Sądowego wskazuje, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów i usług sklasyfikowanym w 50 rodzajach kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Organ stanął na stanowisku, że przytoczona przez Spółkę argumentacja, która została podniesiona w treści uzasadnienia dotyczy kalkulacji dokonywanej przez organ egzekucyjny w sytuacji wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Organ egzekucyjny winien w takim przypadku w sposób jasny i precyzyjny obliczyć przychody możliwe do uzyskania w trakcie dalszej egzekucji, a także potencjalne wydatki poniesione w toku dalszego postępowania. Sporządzona przez organ egzekucyjny kalkulacja bez względu czy zamieszczona w treści uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, czy też dołączona do akt sprawy pozwala wierzycielowi na obiektywną ocenę zasadności rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego. Wskazano też, że zgodnie z dyspozycją zawartą w treści art. 59 § 2 u.p.e.a. stan określany w praktyce postępowania egzekucyjnego jako bezskuteczność występuje wyłącznie w przypadku, gdy w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że w przypadku procedowania nad umorzeniem postępowania egzekucyjnego, w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny dysponuje uznaniem, co oznacza, że przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może on umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może też odmówić jego umorzenia. W skardze z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 59 § 2 u.p.e.a., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego, 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: "K.p.a."), w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczową kwestią sporną jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w kwestii odmowy umorzenia prowadzonego względem skarżącej spółki postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Celem tej instytucji jest zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Zaznaczyć także należy, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi jego dalsze prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku musi się ziścić którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przesłanki do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały natomiast określone w art. 59 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W przypadkach, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 3 u.p.e.a.). Celem egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do zastosowania wszelkich środków przewidzianych w ustawie, by ten cel zrealizować. Zasadniczo nie jest też w tym zakresie ograniczony terminem. Oznacza to, że zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Umorzenie możliwe jest zatem wówczas, gdy w ogóle nie można ustalić jakiegokolwiek majątku zobowiązanego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 169/10 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi. Organ egzekucyjny ma zatem prawo umorzenia postępowania, gdy zaistnieje opisana wyżej przesłanka. Jednocześnie należy jednak podkreślić, że nie ciąży na nim w tym zakresie żaden obowiązek. Co więcej, umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy ustalono, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania pozostaje zatem zależne od uznania organu egzekucyjnego. Ustalenie, że zobowiązany nie posiada majątku, w stosunku do którego możliwa byłaby egzekucja, powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Rozwiązanie to chroni wierzyciela przed ponoszeniem kosztów egzekucyjnych, jeżeli nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Uznaniowy charakter omawianego przepisu oznacza, że organ egzekucyjny przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może i też odmówić jego umorzenia. Działanie to leży bowiem w granicach swobody wyboru organu zakreślonego przesłanką ustaloną w art. 59 § 2 u.p.e.a. Możliwość działania organu na podstawie upoważnienia udzielonego mu przez ustawodawcę, nakłada na organ szczególny obowiązek dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności indywidualnych każdej sprawy w celu jej prawidłowego rozwiązania, wyboru optymalnego rozstrzygnięcia, poprzedzonego szczególnie dokładną analizą i oceną faktów w świetle obowiązującego prawa, których logiczną konsekwencją jest podjęte postanowienie. W kontekście poczynionych wyżej rozważań i ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Sąd stwierdza, że wywiedziona przez Spółkę skarga jest bezzasadna. Na gruncie badanej sprawy prowadzona jest egzekucję administracyjną wobec skarżącej Spółki, gdzie łączna suma dochodzonych należności na dzień [...] kwietnia 2019 r. wynosiła [...] zł (zarówno wynikających z własnych, jak obcych tytułów wykonawczych - łącznie 211 egzemplarzy). Przedstawiony stan faktyczny, w sposób jednoznaczny wskazał, iż egzekucja prowadzona wobec skarżącej cechuje się najwyższym stopniem zawiłości. Konkluzja taka wynika, po pierwsze z ogólnej sumy dochodzonych należności, a po drugie z różnorodności obowiązków poddanych egzekucji (zaległości budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych). W tym stanie rzeczy organ egzekucyjny był zobligowany do zachowania najwyższej staranności i podejmowania w tym celu szeregu działań zmierzających do ustalenia składników majątkowych zobowiązanej Spółki. Działania takie wymagają znacznego nakładu pracy, a do ich realizacji potrzebny jest stosownie długi okres czasu. Trzeba zaznaczyć, że wiadomości o majątku skarżącej organ egzekucyjny pozyskiwał na podstawie informacji znanych z urzędu, odpowiedzi dłużników zajętych wierzytelności na kierowane do nich zawiadomienia o zajęciu, a także w związku z występowaniem do innych podmiotów i uczestników postępowania, z zapytaniami w trybie art. 36 u.p.e.a. Ponadto, badanie akt sprawy wykazało zaistnienie zbiegu egzekucji sądowej oraz administracyjnej do wierzytelności pieniężnej zajętej u trzeciodłużnika [...] Sp. z o.o. Sp. k. oraz do wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] S.A. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 62 § 1 u.p.e.a. dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie zbiegu przypada na rzecz organu egzekucyjnego, który jako pierwszy dokonał zajęcia określonego składnika majątkowego. W realiach rozpoznawanej sprawy tym organem jest Komornik Sądowy, który kontynuuje egzekucję w trybie dla siebie właściwym. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne objęte zbiegiem nie może zostać zakończone do momentu wydania orzeczenia w tym przedmiocie przez sądowy organ egzekucyjny. Na zawiłość sprawy wpływa również okoliczność związana z przedmiotowym zakresem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Analiza odpisu z Rejestru Przedsiębiorców pobrana za pośrednictwem Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego wskazuje, iż [...] Spółka jawna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów i usług sklasyfikowanych w 50 rodzajach kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Podkreślić należy, że orzeczenie w przedmiocie ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. ma charakter fakultatywny, co oznacza, że zastosowanie tej instytucji jest możliwe dopiero w sytuacji, gdy zaistnieją przesłanki, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. W przedmiotowej sprawie przesłanki takie jednak nie wystąpiły, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje bowiem tylko wówczas, gdy w jego toku zaistniały przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe i niecelowe. Fakt, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie była zgodna z oczekiwaniami skarżącej, nie świadczył o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zasad prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Tym samym brak było podstaw do wyeliminowania omawianego orzeczenia z obrotu prawnego. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że skarżąca Spółka posiada majątek w postaci nieruchomości (okoliczność bezsporna, która znajduje potwierdzenie w treści skargi), z którego można skutecznie przeprowadzić egzekucję. Już tylko z tego powodu należy uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem zbycie w drodze egzekucji wskazanego powyżej majątku skarżącej z całą pewnością przyczyni się do zaspokojenia (w pewnej części) dochodzonej przez organ egzekucyjny należności. W ocenie Sądu organ egzekucyjny podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpoznał materiał dowodowy. Organ egzekucyjny dokonał obiektywnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. Nie można było zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zatem zarzut skarżącej dotyczący braku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanki bezskuteczności egzekucji, nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem nie jest to tego rodzaju naruszenie prawa, które w istotny sposób wpływa na wynik sprawy. Dokonując oceny zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., I GSK 363/12, LEX 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań za bezzasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłoby lub miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji.