I SA/Po 640/03

Dnia 22 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska Asesor sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant: ref. staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006r. sprawy ze skargi Spółki A. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A. w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/M. Bejgerowska /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska T.M.d W dniu 30.01.1998 r. Agencja Celna B. - działająca z upoważnienia Spółki A. w S. - zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu nabyte od Firmy C. (RFN) tłuszcz roślinny o nazwie Palmarin, który zakwalifikowała do kodu taryfy celnej 1518 00 99 0. Do zgłoszenia celnego [...] załączono faktury zakupu, deklarację wartości celnej, i świadectwo pochodzenia EUR-1. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie dotyczące prawidłowości powyższego zgłoszenia celnego. Podstawą wszczęcia postępowania była kontrola przeprowadzona w siedzibie Spółki, w której wyniku ujawniono orzeczenia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, uznającego sprowadzone produkty za tłuszcze spożywcze stosowane w piekarnictwie i cukiernictwie, które powinny być objęte kodem PCN 1517 10 90 0. Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 1, art. 23§ 1, art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 1 do 3, art. 222 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (DZ. U. Nr 153, poz. 1047) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczenia (Dz. U. Nr 143, poz. 958) uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru, klasyfikując towar o nazwie Palmarin do kodu 1516 20 98 0 oraz określił na nowo kwotę długu celnego, ustalając niedobór cła. Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i podnosząc w uzasadnieniu, iż jest to tłuszcz należący do grupy tłuszczów nazywanych: spożywczymi mieszaninami i przetworami z tłuszczów, jednakże nie są margarynami. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 85§ 1 Kodeks celny oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (DZ. U. Nr 153, poz. 1047) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowania, ponadto uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i zamiast art. 207 §1 Ordynacji podatkowej wskazał art. 254 § 1 pkt 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w pozostałej części utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że kwalifikacja spornego towaru jest zgodna ze stanem faktycznym towaru w dacie dokonania odprawy celnej oraz z zasadami klasyfikacji taryfowej. Sporny towar stosowany jest bowiem w przemyśle spożywczym i nie może być wobec tego klasyfikowany do pozycji PCN 1518, przewidzianej dla tłuszczów niejadalnych i nienadających się do celów spożywczych. Spółka w skardze na powyższą decyzję domagała się jej uchylenia w całości, jako wydanej z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 197 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 192, art. 199 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego a także zasad pobierania próbek do badań laboratoryjnych. Uzasadniając skargę spółka stwierdziła, że organy celne nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zasadność dokonanej zmiany taryfikacji towaru nie została przez organy celne udowodniona w sposób określony normami proceduralnymi. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 4.12. 2002 r. (sygn. akt I SA/Po 2705/00) uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że przed jej wydaniem organy celne winny ustalić w sposób nie budzący wątpliwości , czy charakter, skład chemiczny i zastosowanie towaru sprowadzonego przez skarżącą w dniu 30.01.1998 r. r. były identyczne z właściwościami towarów sprowadzonych w dniu 30.06.1999 r., z których pobierano próbki podlegające badaniu. Wskazał również na konieczność powołania dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy istotnie importowane towary są niejadalnymi mieszaninami i przetworami z tłuszczów ( jak twierdzi Spółka), a nie są margarynami. Zwrócono ponadto uwagę na konieczność ustalenia, czy klasyfikacja zastosowana przez niemieckiego producenta ma poparcie w Wiążącej Informacji Taryfowej. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 169, poz. 1368), art. 4 ust 1 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne ( t.j. Dz. U. Nr 71, poz. 312 z 1994r.), art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 1996 roku w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy (Dz. U. Nr 145, poz. 670) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowania, ponadto uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i zamiast art. 207 §1 Ordynacji podatkowej wskazał art. 254 § 1 pkt 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w pozostałej części utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wykonując wskazania powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące kwestii ustalenia jadalności przedmiotowego produktu zwrócił się m. in. do krajowych kontrahentów Spółki o udzielenie odpowiedzi, czy w okresie od stycznia 1998 r. kupowali określone towary pochodzenia niemieckiego oraz czy były one używane do produkcji wyrobów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi. Firmy te stwierdziły, iż kupowane towary były przez nie używane do produkcji spożywczej jako półfabrykaty, bądź też odsprzedawane cukiernikom i piekarzom. Produkty występowały przy tym zawsze pod tą samą nazwą. Zwrócił się również do Kierownika Zakładu Analizy i Oceny Jakości Żywności Politechniki G., dr hab. inż. A. S. prof. nadzw. Politechniki G. z wnioskiem by jako biegły wydał opinię na okoliczność czy m. in. tłuszcze o nazwie handlowej: Backstabil, Plunderblock, Ziehlblock, są tłuszczami jadalnymi, a także, czy na podstawie przesłanych dokumentów producenta i analiz można stwierdzić, jakim procesom modyfikacji struktury były one poddawane. Organ II instancji wystąpił także do niemieckiej administracji celnej o podanie, czy w stosunku do eksportowanych przez producenta niemieckiego towarów, wydane zostały Wiążące Informacje Taryfowe, uzyskując odpowiedź negatywną (pismo nr III B 5- ZT 0270 - III - 7/02 z dnia 5.11.2002 r.). Na podstawie oświadczeń kontrahentów (wraz z fakturami sprzedaży i dowodami przyjęcia zakupu), powyższej opinii A.S., wcześniej ujawnionych orzeczeń Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, etykiet towarów, treści pozycji Systematycznego Wykazu Wyrobów uzyskanej od Urzędu Statystycznego w Z.G. oraz badań Instytutu Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego organ odwoławczy stwierdził, iż importowane tłuszcze są - wbrew twierdzeniom Spółki - stosowane do produkcji spożywczej, co przesądza o konieczności zakwalifikowania ich do kodu 1516. W skardze na powyższą decyzję spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 120, art. 122, art. 197 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 190 § 1 i 2, art. 199 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, a także przepisu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Uzasadniając skargę spółka wskazała, że organ celny nie wydał postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego prof. A.S. (art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej), strona nie została powiadomiona o terminie i sposobie przeprowadzenia tego dowodu, opinię zlecono Politechnice G., a nie osobie fizycznej, opinia nie wyjaśnia kwestii jadalności produktów, a jedynie nieprawidłowo - wbrew wykładni językowej utożsamia ich przeznaczenie do celów spożywczych z jadalnością. Bezprawnie, zdaniem strony, przyjęto domniemanie faktyczne, co do tego, że skoro towary, z których pobrano próbki w dniu 30.06.1999 r. nie miały takich parametrów, jakie zadeklarowano w SAD-ach ich dotyczących, to także dotyczy to towarów sprowadzonych w 1998 r. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie okolicznością sporną między stronami jest klasyfikacja taryfowa sprowadzonych przez Spółkę A. owar o nazwie handlowej Palmarin Skarżąca Spółka zaklasyfikowała importowany produkt do kodu PCN 1518 00 99 0 Taryfy Celnej, a organy celne uznały za prawidłową klasyfikację towaru do kodu 1516 20 98 0, albowiem według nich jest to towar używany w przemyśle spożywczym. Zgodnie natomiast z treścią pozycji 1516 obejmuje ona tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne i ich frakcje, częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane wewnętrznie, reestryfikowane lub elaidynizowane, rafinowane lub ni, ale dalej nie przetworzone. Natomiast pozycja 15 17 obejmuje wyłącznie tłuszcze i oleje zwierzęce i ich frakcje, gotowane, utlenione, odwodnione, siarkowane, dmuchane, polimeryzowane przez ogrzewanie w próżni lub w gazie obojętnym, lub inaczej modyfikowane chemicznie, z wyłączeniem objętych pozycją nr 1516 oraz niejadalne mieszaniny lub przetwory z tłuszczów lub olejów zwierzęcych czy roślinnych albo frakcji różnych tłuszczów lub olejów z niniejszego działu. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie kwestii, czy sporny towar jest spożywczą niejadalną mieszaniną lub przetworami z tłuszczów, czy też można go uznać za margarynę ( przypisane w Taryfie celnej do pozycji 1516 ), miało znaczenie decydujące dla prawidłowej klasyfikacji i ustalenia właściwego kodu, a w konsekwencji określenia należnego cła i kwoty długu celnego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w wyroku z dnia 4.12.2002 r. (sygn. akt I SA/ Po 2705/00)- uchylając decyzję organu II instancji - wskazał określone czynności, które powinny zostać dokonane przez niego przy powtórnym rozpoznaniu sprawy w celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości. Miał on przede wszystkim ustalić w sposób jednoznaczny, czy charakter, skład chemiczny i zastosowanie towaru sprowadzonego przez skarżącą w dniu 30.01.1998 r. były identyczne z właściwościami towarów sprowadzonych w dniu 30.06.1999 r., z których pobierano próbki podlegające badaniu. Pomocne miało być przy tym m. in. przesłuchanie prezesa skarżącej Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również na konieczność powołania dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy istnieją podstawy do uznania importowanych towarów za niejadalne mieszaniny czy przetwory z tłuszczów. Organ odwoławczy miał ponadto ustalić, czy klasyfikacja zastosowana przez niemieckiego producenta ma poparcie w Wiążącej Informacji Taryfowej. Według art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie natomiast z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym i doktrynie niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym wydaniu decyzji do konkretnej oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza powyższą zasadę związania organu oceną prawną i powoduje wadliwość decyzji , oznaczającą konieczność jej uchylenia (zob. m. in.: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 475; post. NSA z 16.02.1998r., IV SA 975/97, LEX nr 43847, wyrok NSA z 22.03.1999r., IV SA 527/97, LEX nr 47275 oraz wyrok NSA 21.10.1999r., IV SA 1681/97, LEX nr 47848 ). W ocenie Sądu nie było podstaw do uznania, że Dyrektor Izby Celnej, przy powtórnym rozpoznaniu niniejszej sprawy, uwzględnił wytyczne zawarte w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wystarczającym stopniu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż organ odwoławczy nie wykazał praktycznie w jakikolwiek sposób - wbrew kategorycznym zaleceniom Sądu , iż sporny towar sprowadzony przez skarżącą Spółkę w dniu 30.01.1998 r. w ramach konkretnego zgłoszenia celnego SAD [...] est tożsamy z produktami sprowadzonymi w dniu 30.06.1999r., z których pobrano próbki do badań laboratoryjnych, mających określić charakter, skład chemiczny i zastosowanie przedmiotowych produktów. Badania przeprowadzone przez Instytut Przemysłu Mięsnego i Tłuszczowego w Warszawie (opinia z 12.07.1999 r.) wykazały bowiem, że jest to mieszanina tłuszczów (palmowego i rzepakowego częściowo uwodornionego spełniającego odpowiednio wymagania pozycji 1516. Dla przyjęcia, iż produkt zadeklarowany przez Spółkę w dniu 30.01.1998 r. ma dokładnie takie właściwości chemiczne jak towary o tych samych nazwach handlowych, sprowadzone w dniu 30.06.1999 r., należało zatem ustalić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że jest to produkt tożsamy, a więc identyczny, niczym się nie różniący, a nie tylko podobny (zob. m. in. Słownik języka polskiego. Tom III, Warszawa 1993, s. 519). Organ II instancji poprzestał tymczasem praktycznie na ogólnikowym stwierdzeniu, że jest to towar o tych samych nazwach handlowych, sprowadzany od dłuższego czasu przez skarżącą Spółkę od jednego producenta niemieckiego, wobec czego można było przyjąć, iż chodzi o produkt tego samego rodzaju, a zatem posiadający identyczne właściwości. Nie przesłuchano przy tym w charakterze strony prezesa przedmiotowej Spółki na okoliczność dostaw towarów od ich niemieckiego producenta - firmy C, chociaż wnosiła o to sama skarżąca w trakcie postępowania celnego ( pismem z dnia 10.11.1999r. - k. 169 wspólnych akt administracyjnych ) i dokonanie tej czynności zalecił Naczelny Sąd Administracyjny. Zakup partii towaru sprowadzonego do Polski w dniu 30.01.1998 r. w związku ze zgłoszeniem celnym SAD [...] był udokumentowany konkretną fakturą i świadectwem pochodzenia EUR-1. Prezes spółki mógłby zatem udzielić obszernych wyjaśnień - wspartych dokumentacją pochodzącą od samego producenta - dotyczących charakteru dokonywanego indywidualnego zakupu, a przede wszystkim przedstawić argumentację na rzecz podnoszonej przez skarżącą tezy o odmiennym charakterze produktów importowanych do Polski w tym dniu, pomimo tego, że posiadały one takie same nazwy handlowe jak towary sprowadzane przez Spółkę w innych terminach (w tym również w dniu 30.01.1998 r.). Dowód taki nie został jednak przeprowadzony w trakcie powtórnego rozpoznania niniejszej sprawy. Niezależnie od przesłuchania prezesa firmy, organ celny mógł też wystąpić bezpośrednio do samego producenta o zidentyfikowanie na podstawie numeru faktury (dołączonej do przedmiotowego zgłoszenia celnego) partii towaru sprzedanej skarżącej spółce i importowanej w dniu 30.01.1998 r. oraz przedłożenie dokumentów dotyczących jego składu chemicznego i przeznaczenia. Nie można było również uznać, iż tożsamość spornego produktu została wystarczająco udowodniona za pomocą dokumentów powołanych przez organ II instancji w uzasadnieniu jego decyzji, takich jak: orzeczenia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, nazwa i kod Systematycznego Wykazu Wyrobów na fakturze sprzedaży dla kontrahentów krajowych, oświadczenia kontrahentów krajowych Spółki, atest zakładowy importera, etykiety produktów ujawnione w siedzibie skarżącej oraz pismo niemieckiego Urzędu Nadzoru Weterynaryjnego i Żywności sporządzone dla eksportera. Z dokumentów tych wynika bowiem tylko tyle, że opisywanych w nich produktów nie można uznać za niejadalne, a tym samym przypisać do kodu 1518. Nie można jednak na ich podstawie konstruować tezy o identyczności tych produktów z partią towaru sprowadzonego w dniu 30.01.1998 r. I tak w przypadku orzeczeń Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydawanych na wniosek eksportera, organ odwoławczy winien mieć na względzie, że orzeczenie tego organu o braku zastrzeżeń co do jakości zdrowotnej importowanych środków spożywczych powinno być wydawane odrębnie w odniesieniu do każdego rodzaju importowanego tłuszczu przed dopuszczeniem go do sprzedaży (zob. m. in. k. 590 akt adm.). W aktach administracyjnych sprawy brak jest tymczasem odpowiedniego orzeczenia WIS odnośnie konkretnego produktu sprowadzonego właśnie w dniu 30.01. 1998 r. r. w ramach zgłoszenia celnego SAD [...] za wyjątkiem towaru o nazwie Plunder. Poza tym jak wynika z samego protokołu kontroli przeprowadzonej w firmie A. przez Urząd Celny orzeczenia WIS oraz faktury sprzedaży zostały pobrane wyrywkowo ( k. 154 ), co świadczy o zbyt arbitralnym przyjęciu przez organ celny, iż wszystkie dostawy tłuszczów w 1998 r. (dostawa w niniejszej sprawie miała miejsce w 1998 roku) i okresie późniejszym - do dnia 30.01.1998 . - musiały dotyczyć tego samego rodzaju produktu. Biorąc jednak pod uwagę powyżej przytoczone okoliczności organ odwoławczy niezasadnie przyjął w ocenie Sądu, że pomimo tego, iż nie dysponował on konkretnymi orzeczeniami WIS odnośnie spornego tłuszczu sprowadzonego w dniu 30.01. 1998 r., mógł uznać orzeczenia WIS wydane w związku z dostawami dokonanymi w innych terminach za orzeczenia dotyczące dokładnie tego samego rodzaju produktów. Sąd zauważył ponadto, że sam sposób badania tłuszczy przed wydaniem orzeczenia o dopuszczeniu ich do obrotu na terenie kraju - sprowadzający się praktycznie do oględzin towaru, musi budzić wiele wątpliwości, jako metoda absolutnie niewystarczająca do jednoznacznego i dokładnego ustalenia właściwości fizykochemicznych tych towarów. Podobne zarzuty odnieść należy do pozostałych dokumentów, uznanych za dowody w niniejszej sprawie, a w szczególności do opinii kontrahentów skarżącej Spółki. Nie mogą mieć one bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia omawianej kwestii tożsamości przedmiotowych towarów, gdyż dotyczą ogólnie kwestii kupowania w dłuższym przedziale czasowym od skarżącej produktów występujących pod określonymi nazwami handlowymi. Wynika z nich jedynie fakt dokonywania zakupów takich surowców, występujących przy tym stale pod jedną nazwą. Nie sposób zatem na podstawie tych oświadczeń ustalić w jakikolwiek sposób, czy firmy te zakupiły od skarżącej Spółki również partię produktu sprowadzonego właśnie w dniu 30.01.1998 r., a tym bardziej czy był to tłuszcz identyczny z nabywanymi wcześniej. Uwagi te należy odnieść analogicznie także wobec danych ujawnionych na fakturach sprzedaży dla kontrahentów krajowych, atestów zakładowych importera, etykiet produktów czy też pisma niemieckiego Urzędu Nadzoru Weterynaryjnego i Żywności, albowiem nie wynika z nich, że dotyczą one tłuszczy importowanych w ramach konkretnego zgłoszenia celnego SAD [...]. Ze względu na te okoliczności również opinie Kierownika Zakładu Analizy i Oceny Jakości Żywności Politechniki G., dr hab. inż. A. S. prof. nadzw. Politechniki G. (k. 660 - 676 akt adm.) nie mogły zostać uznane za przydatne w niniejszej sprawie. Zadaniem biegłego było bowiem ustalenie czy tłuszcz o nazwie handlowej: Palmarin tłuszczem należącym do kodu 1516 oraz, czy na podstawie przesłanych dokumentów producenta i analiz można stwierdzić, jakim procesom modyfikacji struktury były one poddawane. Badaniu poddane zostały jednak próbki tłuszczy pobranych z konkretnej partii tego towaru - także importowanej w dniu 30.06.1999 r. w ramach zgłoszenia celnego SAD [...]. Również na postawie wyników tych badań nie można było zatem rozstrzygnąć jednoznacznie o właściwościach chemicznych przedmiotowego produktu, albowiem nie została ustalona - jak wskazano powyżej -jego tożsamość z tłuszczami badanymi przez biegłego. Należy przy tym zwrócić uwagę na stwierdzenie samego biegłego, zawarte w piśmie z dnia 30.11.2002 r. , iż wyniki analiz tych samych produktów o takich samych lub bardzo zbliżonych nazwach wykonywanych dla różnych zleceniodawców bardzo istotnie różniły się między sobą ( k. 676 akt ). Ze względu na przytoczone powyżej okoliczności Sąd uznał, że organ celny II instancji nie wykazał w toku prowadzonego przez siebie postępowania głównej tezy, która dawałaby mu podstawę do ustalenia właściwości chemicznych spornych tłuszczy za pomocą powołanych przez siebie dowodów (takich jak: opinia biegłego, orzeczenia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, nazwa i kod Systematycznego Wykazu Wyrobów na fakturze sprzedaży dla kontrahentów krajowych, oświadczenia kontrahentów krajowych Spółki, atest zakładowy importera, etykiety produktów ujawnione w siedzibie skarżącej czy pismo niemieckiego Urzędu Nadzoru Weterynaryjnego i Żywności). Nadal bowiem pozostaje nie rozstrzygnięta kluczowa kwestia odnośnie tego, czy przedmiotowy tłuszcz sprowadzony w dniu 30.01.1998 r. jest identyczny z tymi produktami, których dotyczyły dokumenty zebrane w sprawie przez organy celne. Wyrażając takie stanowisko Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie odstępuje od poglądu wyrażonego w wyrokach w sprawach o sygn. 3/I SA/Po 479/03, 3/I SA/Po 481/03, 3/I SA/Po 482/03, 3/I SA/Po 501/03, 3/I SA/Po 502/03 oraz 3/I SA/Po 503/03 mimo, że skargi kasacyjne na rozstrzygnięcia w nich zawarte zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. I GSK 14/05, I GSK 15/05 i I GSK 16/05, I GSK 19/05, I GSK 17/05 i I GSK 18/05) . Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargi kasacyjne w powyższych sprawach podkreślił bowiem, że w związku z brakiem w skardze kasacyjnej zasadnych i skutecznych prawnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany był ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Wskazał, że w postępowaniu kasacyjnym nie podlega badaniu trafność ustaleń faktycznych jeżeli nie został sformułowany uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji oznaczało to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaleniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że sprowadzone tłuszcze były jadalne. Tak ustalony stan spornego towaru uzasadniał natomiast przyporządkowanie go do pozycji 1517 Taryfy celnej. Przytoczona ocena wyżej wymienionych wcześniejszych rozstrzygnięć tutejszego Sądu pozwala na ponowną, odmienną od wcześniejszych ocenę decyzji organów celnych dokonującą klasyfikacji taryfowej omawianych tłuszczy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu celnego będzie uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności i wydanie decyzji po dokonaniu uzupełniających ustaleń w oparciu o wskazane środki dowodowe (w tym przesłuchanie prezesa skarżącej Spółki oraz informacje o towarach uzyskane bezpośrednio u producenta) oraz przy uwzględnieniu zmiany stanu prawnego wprowadzonej przepisami ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623). Dopiero wówczas możliwa będzie prawidłowa klasyfikacja taryfowa spornego tłuszczu i pełna ocena, czy są one tożsame z tłuszczami sprowadzonymi przez Spółkę w innym terminie, a w konsekwencji, czy zaklasyfikowanie ich do kodu PCN 1516 20 98 0 było słuszne. Opisane naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy i z tego powodu winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c), art. 200 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmian.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/M. Bejgerowska /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska T.M.d