I SA/Po 659/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi X.A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2015r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu [...] kwietnia 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga X.A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w[...] z dnia [...] grudnia 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Do skargi załączony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że koperta, w której została nadana skarga była błędnie zaadresowana, w związku z powyższym korespondencja została zwrócona nadawcy. Przesłanie na adres Dyrektora [...] był wynikiem jedynie oczywistej omyłki pisarskiej dotyczącej adresu dla doręczeń, jednak termin do sporządzenia skargi został zachowany i powinien liczyć się od dnia nadania w placówce pocztowej. Ponadto Dyrektor[....], zgodnie z art. 65 §1 k.p.a., powinien wstępnie zbadać niniejsze pismo i jako organ zaufania publicznego, korzystając z obowiązujących przepisów prawa, przekazać do organu właściwego, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w[...]. Do niniejszego pisma skarżący dołączył błędnie zaadresowaną kopertę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności zauważyć należy, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 834/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wypada przy tym wskazać, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 136/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując uzasadnienie rozpatrywanego wniosku pod kątem przytoczonych wyżej przepisów należy zauważyć, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi w rozpatrywanej sprawie jest błędne oznaczenie adresu organu na kopercie. W konsekwencji, operator pocztowy nie doręczył ww. przesyłki, zwracając ją do nadawcy z uwagi na fakt, że pod wskazanym adresem (ul. [...] w [...] ) swojej siedziby nie miał adresat tej przesyłki (Dyrektor Izby Skarbowej w[...]). W związku z powyższym za bezzasadne należy uznać argumenty strony skarżącej o konieczności wstępnego badania podania wpływającego do organu i przekazania sprawy właściwemu organowi, jeżeli korespondencja nie wypłynęła do Dyrektora[...], tylko została od razu zwrócona do nadawcy, co potwierdza załączona do wniosku błędnie zaadresowana koperta. W ocenie Sądu działania skarżącego wskazują, że nie dochował on należytej staranności i nie mogą uzasadniać przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 września 2014r. (II OZ 848/14 – LEX nr 1530839), nieuwagi lub zaniedbania strony nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W niniejszej sprawie, dla zachowania terminu wystarczyło zastosować się do pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu i wysłać skargę na adres wskazany w postanowieniu. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 października 2014r. (sygn. akt I FZ 336/14 – LEX nr 1524624), wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. W niniejszej natomiast sprawie skarżący bez żadnych problemów mógł prawidłowo zaadresować przesyłkę. Do tego celu wystarczyło choćby przeczytanie pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto w postanowieniu z dnia 9 września 2014r. (sygn.. akt II GZ 499/14 – LEX nr 1530525) Naczelny Sąd Administracyjny zwracając uwagę na wyjątkowy charakter instytucji przywrócenia terminu podkreślił między innymi, że brak winy występuje tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W realiach niniejszej sprawy nie sposób doszukać się takiej przeszkody, która była nie do przezwyciężenia. Przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi, było jedynie nie dochowanie należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Wobec powyższego, stwierdzając, że nie został wykazany brak winy w uchybieniu terminowi, Sąd postanowił o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a.