I SA/Po 683/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. L. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 3 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. L. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości. Skarżąca wyjaśniła, że w ramach prowadzonego zakładu produkcji pasz posiada silosy zbożowe [...], [...], [...] oraz magazyn zbożowy - silos V. i silosy S. Silosy zbożowe [...], [...], [...] stanowią silosy płaskodenne typu S. firmy A. . Posiadają one konstrukcję zapewniającą ich całkowitą stabilność w trakcie użytkowania. Silos płaskodenny zbudowany jest z dachu w formie stożka , walcowej pobocznicy i podłogi. Z kolei magazyn zbożowy, tj. silosy [...] składają się z następujących podzespołów: konstrukcji wsporczej, pierścienia podporowego, leja zasypowego, płaszcza, dachu, drabiny i pomostu. Magazyn zbożowy - silosy V. jest to magazyn zbożowy oparty na baterii wolnostojących silosów zbożowych typu V. o pojemności 1250 m3 każdy. Silosy ustawione są w jednym rzędzie. Stanowią obiekty jednopłaszczowe - stalowe posadowione na konstrukcji wsporczej stalowej na stropach żelbetowych. W ocenie skarżącej wskazane obiekty magazynowe są trwale związane z gruntem, są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają dach oraz fundamenty. Zwrócono się do organu z pytaniem czy obiekty magazynowe wskazane w stanie faktycznym, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach powinny być na potrzeby rozliczeń w podatku od nieruchomości traktowane jako budynki czy jako budowle? W ocenie skarżącej opisane przez nią obiekty powinny być uznane za budynki. Wójt Gminy w interpretacji indywidualnej z 3 stycznia 2019 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W ocenie Wójta sporne obiekty winny zostać opodatkowane jako budowle. Silosami przeznaczonymi do magazynowania materiałów sypkich nazywa się zbiorniki, składające się z zestawionych obok siebie lub połączonych monolitycznie komór o znacznych wysokościach i różnym przekroju. Zgodnie z terminologią konstrukcyjną zbiornik jest budowlą, naczyniem lub naturalnym zagłębieniem w terenie, służącym do gromadzenia i przekazywania różnych cieczy, gazów i ciał sypkich. Z przedłożonych przez skarżącą dowodów (zdjęć, rysunków technicznych, opisów i instrukcji) jednoznacznie wynika, że przedmiotowe obiekty nie są budynkami, lecz budowlami o charakterze "blaszanego zbiornika", a zatem budowlami. Stan techniczny silosów umożliwia ich użytkowanie tylko i wyłącznie do składowania w nich materiałów sypkich. Zbiorniki te stanowią element ciągu technologicznego w procesie produkcji pasz i wyposażone są w instalacje umożliwiające wykonywanie tych funkcji, a elementy silosu takie jak dach i ściana nie spełniają tych samych funkcji, norm co elementy właściwe dla przegród budynków (izolacja termiczna, wilgotnościowa, akustyczna, przeciwpożarowa). Silosy nie mogą służyć do pobytu ludzi bądź zwierząt. Tutejszy Sąd wyrokiem z 18 czerwca 2019 r., I SA/Po 157/19 oddalił skargę skarżącej na omówioną powyżej interpretację. Stwierdzono, że w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek, jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 – dalej w skrócie: "u.p.o.l."). Uznano, że silosy nie są budynkami magazynowymi, lecz ze względu na swoje przeznaczenie i funkcjonalność budowlami. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej NSA wyrokiem z 17 stycznia 2023 r., III FSK 1509/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżoną interpretację. Wyjaśniono, że wykładnia przyjęta przez Sąd pierwszej instancji została zakwestionowana przez T. K. w wyroku z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15. Odwołano się jednak również do uchwały NSA z 29 września 2021 r., III FPS 1/21. Wyjaśniono, że w przypadku obiektów budowlanych możemy mieć do czynienia zarówno z takimi, które stanowią budynki, jak i budowle. Kryterium pozwalającym na rozgraniczenie budynku od budowli, są jego cechy techniczne, co wiąże się z koniecznością ustalenia, czy zasadniczym parametrem architektoniczno-technicznym (konstrukcyjnym) jest jego powierzchnia użytkowa, czy też pojemność, przekładająca się wprost na możliwość ściśle określonego wykorzystywania. Podzielono pogląd, że obiekt budowlany będący zbiornikiem, posiadający zarazem cechy budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm. – dalej w skrócie: "P.b."), jeżeli nie da się ustalić jego powierzchni użytkowej albo powierzchnia ta jest znikoma z perspektywy relacji tego wyróżnika do innych parametrów technicznych obiektu (np. wysokości, kubatury, braku kondygnacji itp.). Stwierdzono, że w szczególności rozważyć należy, czy w analizowanej sprawie cechy techniczne obiektów wyznacza ich pojemność, czy powierzchnia użytkowa. Zaznaczono przy tym, że jeżeli organ uzna, iż przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny, który stanowi wyłączną podstawę wydania interpretacji indywidualnej (organ nie może w tym zakresie prowadzić postępowania dowodowego), nie został opisany wyczerpująco, uprawniony jest w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Zaznaczono również, że w skardze skierowanej do Sądu pierwszej instancji nie postawiono zarzutów naruszenia art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. W konsekwencji uznano, że NSA nie mógł odnieść się do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej dotyczącej bezpodstawnego wykroczenia przez interpretację poza ramy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej i zakwestionowania przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych. Wójt wezwaniem z 31 maja 2023 r. wezwał skarżącą do uzupełniania wniosku o wydanie interpretacji poprzez wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego poprzez dokładne opisanie jakiego rodzaju silosy są przedmiotem opodatkowania wraz ze wskazaniem i uzasadnieniem, czy cechy techniczne tych obiektów, tj. silosu zbożowego [...], silosu zbożowego [...], silosu zbożowego [...], magazynu zbożowego-silos [...]; magazynu zbożowego - silos [...] (osobno dla każdego z nich) wyznacza pojemność, czy powierzchnia użytkowa. W odpowiedzi skarżąca pismem z 14 czerwca 2023 r. przedłożyła organowi posiadaną dokumentację, w tym dokumentację fotograficzną, dotyczącą obiektów będących przedmiotem wniosku. W opinii wnioskodawczyni w przypadku każdego z objętych wnioskiem obiektów można mówić, że ich cechę techniczną wyznacza powierzchnia użytkowa. Wójt Gminy w interpretacji indywidualnej z 03 lipca 2023 r., nr [...] powtórnie uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wprost wskazał, że wydając interpretację oparto się na wniosku o jej wydanie, załączonych przez skarżącą do pisma z 22 listopada 2018 r. rysunkach technicznych oraz zdjęciach, opisach i instrukcji obsługi oraz piśmie z 14 czerwca 2023 r. wraz z dokumentacją fotograficzną i kartą techniczną. W ocenie Burmistrza skarżąca ogólnie wskazała, nie uzasadniając opisanego stanu faktycznego wyczerpująco, że cechę techniczną spornych obiektów wyznacza powierzchnia użytkowa. W ocenie organu twierdzenie skarżącej mija się z twierdzeniami zawartymi w przedłożonych kserokopiach dokumentów, które uznano również jako oświadczenie. Stwierdzono, że skarżąca powołuje się na przedłożone dokumenty ale wybiorczo traktuje ich treść. W ocenie organu mając na uwadze przedłożone przez skarżącą dokumenty należy uznać, że cechę techniczną obiektów, których dotyczy interpretacja wyznacza pojemność, a nie powierzchnia użytkowa. W konsekwencji uznano, że sporne silosy stanowią budowle, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. a nie budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 tego aktu. Skarżąca wniosła skargę na omówioną powyżej interpretację z 03 lipca 2023 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przypisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: I) przepisów prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu, tj.: a) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. oraz w zw. z wyrokiem TK z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15 oraz uchwałą NSA z 29 września 2021 r., III FPS 1/21 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obiekty budowlane posiadające wszystkie cechy konstrukcyjne wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. mogą zostać zakwalifikowane jako budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 tego aktu, z uwagi na ich nazwę, funkcję kubaturowe wypełnienie czy inne przesłanki niewymienione przez ustawodawcę w treści art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. pomimo iż spełniają kryteria kwalifikacji jako budynek; b) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania wskazanego przepisu, polegającą na stwierdzeniu, iż sporne obiekty budowlane podlegają opodatkowaniu jako budowle, pomimo iż spełniają kryteria kwalifikacji jako budynek, tj. spełniają wszystkie przesłanki wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz wbrew treści wyroku TK z 4 lipca 2023 r., SK 14/21, w którym wskazany przepis został uznany za niezgodny z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP; II) przepisów postępowania, tj.: a) art. 2a O.p. w zw. z art. 87 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika, co stoi w sprzeczności z wyrokiem TK z 4 lipca 2023 r., SK 14/21, który wprost stwierdził, że art. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest niezgodny z Konstytucją RP i uchylił jego moc obowiązującą, co potwierdza, że dokonanie wykładni powyższego przepisu nie usuwa wszystkich wątpliwości co do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (również w zakresie obiektów stanowiących silosy), co powinno skutkować wydaniem rozstrzygnięcia na korzyść podatnika; b) art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 i 14h O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz zakwestionowanie przez organ podatkowy stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę, które to działania są niedopuszczalne w postępowaniu w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji. W ocenie organu sporne obiekty skarżącej należało uznać za budowle nie zaś za budynki bowiem ich zasadniczym parametrem jest ich pojemność, a nie powierzchnia. Skarżąca kwestionuje powyższe zapatrywanie zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego jak i procesowego. W ramach ostatniej wskazanej grupy zarzutów skarżąca podnosi, że organ w niedopuszczalny sposób zanegował przedstawiony przez nią opis stanu faktycznego. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Z powyższego wynika, że organ interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie zaś z art. 14c § 2 powołanego aktu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Analiza przytoczonych regulacji prowadzi do wniosku, że specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe [tak: wyrok NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1543/13]. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej [tak: wyrok NSA z 05 maja 2015 r., II FSK 918/13]. W realiach niniejszej sprawy podkreślić również należy, że opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14]. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego służy usuwaniu wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego, nie zaś usuwaniu wątpliwości co do oceny faktów istotnych z punktu widzenia stosowania norm materialnego prawa podatkowego. Kierując się powyższymi rozważaniami należało uznać, że zaskarżona interpretacja narusza art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 i 14h O.p. Na wstępie swoich rozważań organ wprost zaznaczył, że wydając interpretację oparto się na wniosku o jej wydanie, rysunkach technicznych oraz zdjęciach, opisach i instrukcji obsługi załączonej przez skarżącą do pisma z 22 listopada 2018 r. oraz piśmie z 14 czerwca 2023 r. wraz z dokumentacją fotograficzną i kartą techniczną. Tymczasem z niebudzących wątpliwości postanowień art. 14c § 1 O.p. wynika, że obowiązkiem organu jest wydanie interpretacji na tle przedstawionego we wniosku o jej wydanie opisu stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że w toku postępowania interpretacyjnego przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego nie może być w żaden sposób modyfikowany czy też rozszerzany w oparciu o dołączone do wniosku dowody. Rozwijając powyższy wątek należy odwołać się do postanowień art. 14h O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Poza zakresem odesłania wynikającego z przywołanego przepisu znajdują się m.in. przepisy od art. 180 do art. 200 O.p. znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "Dowody" znajdującym się z kolei w dziale IV O.p., zatytułowanym "Postępowanie podatkowe". W konsekwencji w toku postępowania interpretacyjnego brak jest jakiejkolwiek możliwości dowodowego zweryfikowania rzetelności przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego jak i opisu zdarzenia przyszłego. Brak jest w szczególności możliwości przeprowadzenia dowodu z jakiegokolwiek dokumentu. Niemożliwym jest także dokonywanie oceny wartości dowodowej czy to przedstawionego opisu stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego czy też innych dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę. Poza odesłaniem wyrażonym w art. 14h O.p. znajduje się bowiem art. 191 tego aktu wyrażający regułę swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze, że pozbawione jakichkolwiek podstaw należy uznać czynienie przez organ skarżącej niejako zarzutu, że jej twierdzenia mijają się z twierdzeniami zawartymi w przedłożonych przez nią dokumentach. Wyłącznym punktem odniesienia przy wydawaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego może być przedstawiony we wniosku o jej wydanie opis stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego uzupełniony ewentualnie o wyjaśnienia złożone przez wnioskodawcę w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku (art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p.). Podkreślić przy tym należy, że omówiona zasada ma charakter bezwzględny i nie jest ona w żadnej mierze zależna od tego czy przedstawiony opis stanu faktycznego bądź tez zdarzenia przyszłego odpowiada bądź też będzie odpowiadać rzeczywistości. Jak wyjaśniono to powyżej opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Dostrzec również należy niekonsekwencję w postępowaniu organu. Organ mimo wydania interpretacji w jej uzasadnieniu wskazuje, że wnioskodawca "nie uzasadniając opisanego stanu faktycznego wyczerpująco" ogólnie wskazał, iż cechę techniczną spornych obiektów wyznacza powierzchnia użytkowa. W tym kontekście wskazać należy, że warunkiem koniecznym wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie przez wnioskodawcę wyczerpującego opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Tego rodzaju stan rzeczy ma miejsce w razie przedstawienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. W sytuacji gdy wniosek nie czyni zadość wymogowi przedstawienia wyczerpującego opisu stanu faktycznego bądź tez zdarzenia przyszłego obowiązkiem organu w oparciu o postanowienia art. 14h w zw. z art. 169 O.p. jest wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowania tego opisu. W przypadku nieusunięcia omawianego braku mimo wezwania obowiązkiem organu interpretacyjnego jest zaś pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w oparciu o postanowienia art. 14g § 1 O.p. Z uwagi na charakter zidentyfikowanych naruszeń prawa za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Czynienie przez Sąd rozważań w powyższym zakresie musi zostać poprzedzone wydaniem przez organ interpretacji jedynie na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego uzupełnionego ewentualnie o wyjaśnienia złożone w odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia braków wniosków, nie zaś w oparciu o przedkładane przez wnioskodawczynię dokumenty w postaci m. in. fotografii, rysunków technicznych czy też instrukcji. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni prawa sformułowanej w niniejszym wyroku jak i rzecz jasna wykładni prawa materialnego dokonanej przez NSA w wyroku z 17 stycznia 2023 r., III FSK 1509/21. Organ będzie mieć przy tym na uwadze, że brak jest możliwości wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do jakichkolwiek innych okoliczności niż te wynikające z wniosku o wydanie interpretacji i ewentualnych odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia braków wniosków. W szczególności za niedopuszczalne należy uznać opieranie się na okolicznościach wynikających z przekazanych przez wnioskodawcę dokumentów jak i dokonywanie jakiejkolwiek oceny wartości dowodowej wyjaśnień wnioskodawcy i przedłożonych przez niego dowodów. Kierując się powyższymi wskazaniami obowiązkiem organu będzie w szczególności rozważenie czy w świetle dotychczasowego przebiegu postępowania interpretacyjnego możliwe jest w ogóle wydanie interpretacji indywidualnej. Rozstrzygnięcie powyżej kwestii wymagać będzie dokonania oceny tego czy skarżąca udzieliła w pełni odpowiedzi na wezwanie organu z 31 maja 2023 r. W tym kontekście organ winien mieć na uwadze, że w odpowiedzi na to wezwanie skarżącą w istocie nie doprecyzowała opisu stanu faktycznego a jedynie wyraziła swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż w jej ocenie w odniesieniu do spornych obiektów można mówić, że ich cechę techniczną wyznacza powierzchnia użytkowa. Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu. Za trafne należało uznać bowiem zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).