I SA/Po 809/25

Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Asesor sąd. WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego J. J. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną interpretacją indywidualną nr [...] z 10 września 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko J. J. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług - jest nieprawidłowe. We wniosku, uzupełnionym na wezwanie organu, przedstawiono opis zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu niezależnie od miejsca osiągania dochodów. Osiąga przychody z prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowane metodą liniową. Prowadzoną działalność można podzielić na dwa elementy: . usługę pilotażu, na zlecenie podmiotów posiadających własne samoloty, . wspomaganie w rozwoju aplikacji służącej do wyliczania osiągów samolotów; usługa informatyczna o charakterze analityczno-doradczym, na podstawie umowy z agencją posiadającą kontrakty na usługi informatyczne od firm zewnętrznych np. [...]. Wnioskodawca m.in. pilotuje samoloty zgodnie z wyznaczonym harmonogramem i trasą, uzupełnia dzienników lotów, raportuje godziny nalotu, potwierdza zgodność z procedurami operacyjnymi oraz aktualizuje licencje i uprawnienia. Nadto weryfikuje warunki meteorologiczne, planuje trasy lotu, sprawdza dokumentację operacyjną, sprawdza stan techniczny samolotu przed i po locie. Na co dzień wnioskodawca mieszka w P., gdzie znajduje się jego miejsce zamieszkania oraz rodzina. W umowie/kontrakcie usługi pilotażu jest wskazane, że miejscem bazowym jest [...], tj. lotnisko [...]. Jest to o tyle istotne, że piloci mają swoiste zasady wypoczynku i są one inne dla wypoczynku w bazie macierzystej, a inne poza nią. Dlatego też w umowie wskazane jest, że tzw. bazą macierzystą wnioskodawcy jest W., a dokładniej lotnisko [...]. W innym przypadku kontrakt/umowa nie doszłaby do skutku. Często zdarzają się loty w systemie: wylot w poniedziałek, powrót we wtorek a już w środę kolejny rejs. Z ekonomicznego i logistycznego punktu widzenia powroty do P. pomiędzy takimi zleceniami są nieopłacalne oraz czasochłonne. Co więcej, podróże pomiędzy bazą macierzystą a miejscem zamieszkania mogłyby niekorzystnie wpływać na odpoczynek wnioskodawcy. Dlatego w celu prawidłowego wykonywania swoich usług wnioskodawca korzystał z noclegów w hotelach, co generowało znaczne koszty stałe, nawet kilkadziesiąt tysięcy zł rocznie. Celem zminimalizowania wydatków hotelowych wnioskodawca nabył w okazyjnej cenie lokal mieszkalny (wykończony), który służy jako miejsce tymczasowego pobytu pomiędzy kolejnymi zleceniami pilotażowymi. Nieruchomość ta została nabyta w sposób przemyślany i racjonalny z punktu widzenia organizacji pracy oraz ponoszonych kosztów. W ww. mieszkaniu wnioskodawca prowadzi obecnie działalność gospodarczą i taka informacja jest podana w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Lokal nieprzypadkowo jest położony w P., lokalizacja ta umożliwia bowiem szybki i sprawny dojazd do Lotniska [...] w W.. W ramach umowy/kontraktu wnioskodawca pełni dyżury, podczas których jest zobowiązany stawić się w miejscu meldowania załogi nie później niż 60 minut od otrzymania powiadomienia telefonicznego. Dyżury odbywają się o różnych porach, również w porze nocnej, kiedy naturalnym założeniem jest, że członek załogi odpoczywa. Dyżury często przypadają na godziny, które - przy konieczności zapewnienia sobie możliwości szybkiego reagowania - kiedyś wymagałyby wykupienia hotelu na dwie doby dla jednego dnia dyżuru, co jest ekonomicznie nieuzasadnione. Nabyty lokal znajduje się obecnie w stanie technicznym który jest w pełni zdatny do prowadzenia w nim działalności lecz wymaga poniesienia nakładów na jego odświeżenie i odnowienie. Wnioskodawca planuje: wymianę wentylacji mechanicznej, stolarki okiennej, drzwi wejściowych wraz z futryną, drzwi wewnętrznych, modyfikację i wymianę instalacji elektrycznej, montaż rolet, remont łazienki, przebudowę i remont aneksu kuchennego, wymianę grzejników, kupno farby ściennej i akcesoriów, wynagrodzenie ekipy remontowej. Dodatkowo wnioskodawca planuje wyposażenie lokalu: zakup klimatyzacji wraz z montażem, zakup elementów do kuchni takich jak: mikrofalówka, lodówka, ekspres do kawy, płyta kuchenna, szafy wnękowe, meble, telewizor. Wartość każdego z punktów dotyczących wyposażenia lokalu nie przekroczy 10 000 zł. W przypadku zaprzestania wykonywania kontraktu, a tym samym ustania potrzeby wykorzystywania mieszkania jako miejsca odpoczynku pomiędzy lotami, wnioskodawca - jeśli okaże się to możliwe i zasadne, w przyszłości zamierza wynająć to mieszkanie w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wnioskodawca zaznaczył, że przy zakupie mieszkania dodatkowo poniósł koszt pośrednictwa w zakupie nieruchomości. Wnioskodawca podkreślił, że nie będzie przebywał w przedmiotowym mieszkaniu w innym celu niż tymczasowy pobyt między wykonywanymi zleceniami pilotażowymi. Jest współwłaścicielem nieruchomości mieszkalnej o powierzchni 84 m2, położonej w powiecie [...], która zaspokaja jego potrzeby mieszkaniowe oraz jego rodziny. Wnioskodawca zadał następujące pytanie: czy od wyżej wskazanych wydatków, wyposażenia lokalu oraz kosztu pośrednika wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie tych wydatków? Zdaniem wnioskodawcy ma on prawo odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków i wyposażenia lokalu przeznaczonego wyłącznie na działalność gospodarczą, skoro faktury zostały wystawione na nazwisko wnioskodawcy który jest czynnym podatnikiem VAT, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług informatycznych i pilotażu W ocenie organu stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Organ wskazał, że w świetle art. 86 ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako ustawa VAT) warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy VAT wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych. Z kolei art. 86 ust. 7b ustawy VAT dotyczy nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów oraz wytworzenie nieruchomości, która stanowi majątek przedsiębiorstwa tego podatnika, wykorzystywanej zarówno do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jak i do celów osobistych podatnika, o których mowa w art. 8 ust. 2, oraz gdy przypisanie tych nakładów w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe. W tym przypadku kwotę podatku naliczonego oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu. Aby odliczenie podatku było dopuszczalne transakcja powodująca naliczenie podatku winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami które rodzą prawo do odliczenia. W ten sposób prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia. Organ nie zgodził się, ze względu na charakter poniesionych nakładów, co do prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu. W świetle art. 86 ust. 7b ustawy VAT zakup mieszkania i związane z tym zakupem wydatki na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu w zakresie, w jakim mieszkanie ma być "bazą noclegową", wypełnia realizację celów osobistych skarżącego w postaci przebywania (zamieszkiwania - nocowania) w określonej miejscowości ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Zdaniem organu wydatki na cele mieszkaniowe należą do grupy zakupów które zasadniczo w pierwszej kolejności służą celom prywatnym. Są to zasadniczo typowe zakupy osobiste, konsumpcyjne, np. dotyczące zapewnienia sobie, na własne potrzeby, odpowiednich warunków mieszkaniowych. Zakupy o charakterze osobistym w szczególności mogą dotyczyć funkcjonowania, eksploatacji i utrzymania mieszkania bądź wydzielonych w nim pomieszczeń na cele prywatne. Prywatnego charakteru tego rodzaju zakupów przeznaczonych na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych nie zmienia również wykorzystywanie mieszkania w części do działalności gospodarczej. Również posiadanie dwóch mieszkań nie przesądza o tym, że wyłącznie jedno służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, osobistych. W ocenie organu uzyskiwanie przychodów (obrotów) w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie usług pilotażu nie jest uzależnione od zakupu lokalu mieszkalnego i poniesienia związanych z tym zakupem wydatków na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu, gdyż odpowiedzialność, punktualność oraz nienaganny wygląd - na które wskazuje skarżący – są niezbędne dla wykonywania wielu zawodów poza sferą działalności gospodarczej, np. nauczycieli, urzędników, prawników itp. Niewątpliwie zawód pilota związany jest z wysokim poziomem odpowiedzialności, wymaga pełnej koncentracji, dyspozycyjności psychofizycznej oraz zachowania wysokich standardów w zakresie wyglądu zewnętrznego, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Ponadto wskazanym we wniosku o interpretację celem zakupu lokalu mieszkalnego i poniesienia w związku z tym zakupem wydatków na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu było zminimalizowanie wydatków związanych z korzystaniem z hoteli. Organ ocenił, mając na uwadze całokształt sprawy, że związek pomiędzy poniesionymi nakładami na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także koszy pośrednika w zakupie lokalu w odniesieniu do świadczonych przez skarżącego usług pilotażu jest zbyt nikły, aby można było mówić o faktycznym wpływie tych czynników na działalność skarżącego opodatkowaną w zakresie usług pilotażu. Zatem, w odniesieniu do wydatków na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu w zakresie działalności gospodarczej związanej z usługą pilotażu skarżący nie będzie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż związek ww. wydatków z czynnościami opodatkowanymi, wskazany we wniosku, jest niewystarczający. Zdaniem organu skarżący nie wykazał racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ww. wydatkami a prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie usług pilotażu. Odnośnie świadczonych przez skarżącego usług informatycznych organ wskazał na argumenty wniosku, że wspomaganie w rozwoju aplikacji pozwala skarżącemu na elastyczne zarządzanie czasem pracy - może ją wykonywać w dowolnym zakresie, z dowolnego miejsca na świecie, co stanowi istotne uzupełnienie głównego źródła dochodu skarżącego oraz formę wykorzystania czasu pomiędzy lotami, że ograniczenie częstotliwości przejazdów na trasie W. - P. przekłada się na realną oszczędność czasu, który może zostać efektywnie wykorzystany na realizację dodatkowych zleceń, a tym samym generowanie przychodu. Zdaniem organu powyższe wskazuje, że mieszkanie będzie wykorzystywane przez skarżącego do celów mieszanych tj. zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, osobistych oraz do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług w obszarze IT. Przysługuje skarżącemu częściowe prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatków na remont lokalu oraz zakup wyposażenia lokalu, a także kosztów pośrednika w zakupie lokalu na zasadach przewidzianych w art. 86 ust. 7b ustawy VAT. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. J., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zwrot kosztów postępowania, według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie art. 14b, 14c ust. 1 oraz art. 14c ust. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przez wyjście poza stan faktyczny opisany we wniosku i wydanie interpretacji oraz pominięcie wskazanych tam istotnych okoliczności, tj. faktu, że: . wydatki poniesione na remont, wyposażenie lokalu oraz koszty pośrednika nie mają związku z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT prowadzoną przez skarżącego w zakresie usług pilotażu, . nie ma racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi wydatkami a prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną VAT, podczas gdy z opisu stanu faktycznego jasno wynika, że lokal został nabyty wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, a jego zasadniczą funkcją jest zapewnienie możliwości pozostania w dyspozycji w miejscu wykonywania pracy pilota, tj. w bezpośredniej bliskości Lotniska. 2. niezastosowanie art. 169 § 1 w zw. art. 120, art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w sposób niespójny i sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych, polegający na tym, że organ w odniesieniu do identycznego stanu faktycznego – gdy skarżący zapytał, czy wydatki na wyposażenie lokalu mogą stanowić koszt uzyskania przychodów - potwierdził, że są to wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i mogą być w całości rozliczone w kosztach (w tym również wydatki służące do wypoczynku - vide interpretacja indywidualna wydana skarżącemu 19 sierpnia 2025 r. o znaku sprawy [...] [...]). 3. wadliwą wykładnię art. 86 ust. 1 ustawy VAT, poprzez błędne uznanie, że wydatki poniesione przez skarżącego nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podczas gdy wydatki te są związane z czynnościami opodatkowanymi VAT wykonywanymi przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej także: P.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Sąd podkreśla, że to wnioskodawca jest wyłącznym kreatorem tego, co w danym przypadku staje się wątpliwe podatkowo. To wnioskodawca nakreśla zatem problem podatkowy z którym próbuje się zmierzyć, plasując go w określonych okolicznościach. Także w gestii wnioskodawcy leży podanie tych okoliczności, czyli informacji z zakresu stanu faktycznego które są uwzględniane przy ocenie prawnej przez niego wyrażanej i następnie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy formułowanej przez organ w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14c O.p. Aby możliwe było wydanie takiej interpretacji muszą zostać podane we wniosku wszystkie dane, które obiektywnie są konieczne do sformułowania prawidłowej oceny prawnej w świetle mających być przedmiotem. Stosownie do art. 14c O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Na podstawie art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV – Ordynacji podatkowej. Powyższe prowadzi do wniosku, że interpretacja składa się z dwu zasadniczych elementów, a mianowicie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, przy czym uzasadnienie prawne jest obligatoryjne jedynie wówczas, gdy organ dokonuje negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Oba te elementy mają równorzędne znaczenie. Musi zachodzić między nimi spójność, zwłaszcza gdy organ nie podziela całej prezentowanej przez wnioskodawcę argumentacji stanowiska wniosku. Oba powinny też się odnosić do stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę na tle przedstawionego stanu faktycznego. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej powinno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska. W sytuacji zajęcia przez organ interpretacyjny negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy uzasadnienie prawne nie może ograniczać się jedynie do przytoczenia treści przepisów prawa podatkowego, które mogą mieć zastosowanie w sprawie i konkluzji, że w ich świetle stanowisko wnioskodawcy jest nieuzasadnione. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2024 r. I FSK 1483/20; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Samo przytoczenie norm prawnych nie może zastąpić analizy prawnej (por. np. wyrok NSA z 29 września 2023 r. I FSK 1123/22; CBOSA). Wnioski płynące z analizy wskazanych przepisów dodatkowo wzmacnia art. 14h O.p. poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 O.p., statuującego zasadę zaufania do organów podatkowych. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zwłaszcza taka która zawiera negatywną ocenę prawną, musi być na tyle konkretnie uzasadniona, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, stanowisko organu (prawidłowe w ocenie organu interpretacyjnego) było jasno zaprezentowane, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanej – w zakresie przewidzianym prawem – interpretacji podatkowej Sąd stwierdza, że zasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty wyjścia przez organ poza stan faktyczny opisany we wniosku oraz pominięcia istotnych okoliczności wskazanych we wniosku. Skarżący wyraźnie wskazał we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (s. [...] wniosku), że miejscem zamieszkania jego i rodziny jest P., że do W. jeździ w związku z działalnością gospodarczą bowiem w umowie/kontrakcie jest wskazane, że miejscem bazowym jest lotnisko [...], przy czym piloci mają swoiste zasady wypoczynku i są one inne dla wypoczynku w bazie macierzystej a inne poza nią. Nadto wskazał (s. [...] wniosku), że w ramach umowy/kontraktu pełni dyżury, podczas których jest zobowiązany stawić się w miejscu zameldowania załogi nie później niż w ciągu 60 minut od momentu otrzymania powiadomienia telefonicznego, również w porze nocnej. Nadto wskazał (s. [...] wniosku), że często zdarzają się loty w systemie wylot w poniedziałek, powrót we wtorek, a już w środę kolejny rejs, że z ekonomicznego i logistycznego punktu widzenia powroty do P. pomiędzy takimi zleceniami są nieopłacalne, czasochłonne oraz mogłyby niekorzystnie wpływać na odpoczynek skarżącego, przez co korzystał z noclegów w hotelach, co generowało znaczne koszty stałe. Skarżący podkreślił (s. [...] wniosku), że lokal mieszkalny (wykończony) nabył celem zminimalizowania wydatków związanych z częstym korzystaniem z hoteli, że lokal mieszkalny służy skarżącemu jako miejsce tymczasowego pobytu pomiędzy kolejnymi zleceniami pilotażowymi, przy czym lokal mieszkalny nieprzypadkowo położony jest w P., bowiem lokalizacja ta umożliwia szybki i sprawny dojazd do Lotniska [...] w W.. Co istotne w realiach sprawy skarżący zaznaczył (s. [...] wniosku), że lokal mieszkalny znajduje się obecnie w stanie technicznym, który jest w pełni zdatny do prowadzenia w nim działalności, lecz wymaga poniesienia pewnych nakładów na jego odświeżenie i odnowienie. Powyższy opis stanu faktycznego wprawdzie jest zawarty w zaskarżonej interpretacji indywidualnej (s. [...]-[...] interpretacji), ale uzasadnienie prawne organu prowadzone jest w oderwaniu od powyższych okoliczności. Organ skupił się na analizie pojęcia "baza noclegowa", bezzasadnie upraszczając, że wydatki na cele mieszkaniowe należą do grupy zakupów które zasadniczo w pierwszej kolejności służą celom prywatnym (s. [...] interpretacji). Sąd stwierdza, że organ dokonał własnej interpretacji pojęcia "baza noclegowa" wskazując bez żadnego szczegółowego uzasadnienia, że użycie takiego zwrotu sugeruje wykorzystywanie nieruchomości "w pierwszej kolejności do celów osobistych". Tymczasem przedsiębiorcy często muszą przemieszczać się do miejscowości poza ich miejscem zamieszkania, celem realizacji – wyłącznie – działalności gospodarczej. Innymi słowy, przedsiębiorca zapewne nie przebywałby w danej miejscowości, gdyby nie realizacja działalności gospodarczej. Jeżeli podatnik udaje się poza swoje miejsce zamieszkania i to w celu świadczenia usług na rzecz kontrahenta, to nie realizuje w tym zakresie własnych potrzeb mieszkaniowych (osobistych) lecz działa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej o której stanowi art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Za rzecz uzasadnioną względami ekonomicznymi należy uznać "nocleg" podatnika w innej miejscowości, w której wykonuje czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Od racjonalnego przedsiębiorcy nie można bowiem wymagać, aby po każdym wykonaniu usługi "wracał" do swojego miejsca zamieszkania na nocleg, tym bardziej w sytuacji, gdy miejsce świadczenia usług jest położone w znacznej odległości (por. wyrok WSA w Łodzi z 13 marca 2025 r. I SA/Łd 25/25; CBOSA). Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniami niemającymi znaczenia w sprawie). Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika więc, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego, istotne jest wykorzystywanie zakupionych towarów i usług do wykonywanych przez podatnika czynności opodatkowanych, a tym samym decydujący jest związek zakupionych towarów i usług z czynnościami podatnika generującymi należny podatek VAT. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd NSA (por. wyrok z 08 listopada 2024 r. I FSK 789/21 i wymienione w nim orzecznictwo tego Sądu; CBOSA), że prawo do odliczenia powstaje zatem jako konsekwencja dokonania określonych zakupów, które są następnie wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Z czynnością opodatkowaną mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy podlega ona opodatkowaniu na podstawie art. 5 ustawy VAT oraz jest dokonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że dotyczy on sytuacji, w której jedynym powodem pobytu skarżącego w przedmiotowym lokalu mieszkalnym są obowiązki służbowe, nie zaś realizacja potrzeb mieszkaniowych poza miejscem zamieszkania. Mimo tego organ uchylił się od oceny czy pobyt skarżącego w przedmiotowym lokalu służy realizacji rzeczywistego i bezpośredniego celu jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej, czy wydatki wskazane we wniosku zostały dokonane tylko i wyłącznie w tym celu, aby skarżący mógł prowadzić działalność opodatkowaną. Sąd jednocześnie wskazuje, że nie jest jasne na podstawie których okoliczności organ stwierdził, że mieszkanie będzie tylko częściowo wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż w samym wniosku oraz jego uzupełnieniu (s. [...], [...], [...] wniosku, s. [...], [...] wyjaśnień na drugie wezwanie organu) jednoznacznie stwierdzono, że zakupione mieszkanie będzie wykorzystywane tylko na potrzeby działalności gospodarczej. Także i w tym względzie organ nie przedstawił przekonujących argumentów. Sąd zaznacza, że w przypadku wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych może nie istnieć bezpośredni związek pomiędzy zakupem towarów i usług a sprzedażą opodatkowaną, ale wystarczy, że stanowią one element cenotwórczy produktów podatnika (w tym wypadku usług) i pozostają w sposób pośredni związane z prowadzoną przez niego działalnością opodatkowaną, co daje podstawę do ich odliczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 września 2024 r. I SA/Łd 450/24; CBOSA). W tym kontekście na podkreślenie zasługuje fakt, że skarżący we wniosku o wydanie interpretacji wskazał, że przed zakupem mieszkania, dla prawidłowego wykonywania swoich usług, korzystał z noclegów w hotelach, co generowało znaczne koszty stałe. Nabył mieszkanie w celu zminimalizowania tych kosztów. Sąd zatem stwierdza, że błędem organu interpretacyjnego, naruszającym przepisy art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. była ocena stanowiska opisanego we wniosku, połączona z modyfikacją stanu faktycznego oraz z pominięciem zawartych w opisie stanu faktycznego okoliczności odnoszących się do twierdzeń skarżącego, że lokal mieszkalny ma służyć skarżącemu wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w odróżnieniu od niniejszej sprawy, organ przyjął związek spornych wydatków z działalnością gospodarczą skarżącego jako element stanu faktycznego (sprawa I SA/Po 815/26). Świadczy to więc dobitnie o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego (art. 121 § 1 O.p.) Oznacza to, że organ naruszył ww. przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną interpretację należało zatem uchylić podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ interpretacyjny podda analizie stan faktyczny w takiej postaci, w jakiej został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz jego uzupełnieniu, nie dokonując jego zmian czy uogólnień, uwzględniając przedstawioną powyżej wykładnię prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając wpis (200 zł), opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego adwokatem (480 zł) wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215).