I SA/Po 843/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. W dniu [...] września 2019 r. [...] S.A. w [...] wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec [...] S.A., m.in. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] maja 2019 r. nr [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] maja 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Ww. zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącej [...] maja 2019 r., natomiast Bank potwierdził jego odbiór [...] maja 2019 r. i poinformował organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na to, że nie prowadzi rach W dniu [...] maja 2019 r. spółka złożyła skargę na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dokonane zawiadomieniem z [...] maja 2019 r., zarzucając organowi naruszenie art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") przez błędne wskazanie aktu normatywnego, podstawy prawnej obowiązku oraz wysokości należności pieniężnych, tym samym naruszenie wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a; określenie wysokości zobowiązania podatkowego podlegającego egzekucji oraz dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem art. 6 oraz art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a., z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego pomimo błędów, jakimi obarczony jest tytuł wykonawczy. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej, wstrzymanie prowadzonego postępowania i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając skargę spółka podkreśliła, że tytule wykonawczym błędnie powołano podstawy prawne obowiązku, bowiem podstawą prawną obowiązku podatkowego w podatku dochodowy od osób prawnych nie jest przepis stanowiący o obowiązku złożenia zeznania podatkowego [art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Z 2019 r. poz. 865 ze zm.)], ale przepis określający sam obowiązek podatkowy w tym podatku. Ponadto, wskazane zostały Dzienniki Ustaw do powołanych aktów normatywnych późniejsze (2018 r.) niż powstałe zobowiązanie podatkowe spółki (2017 r.). Nadto kwota należności pieniężnej nie zgadza się z rzeczywistym zobowiązaniem podatkowym skarżącej. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] lipca 2019 r. oddalił skargę wskazując, że ww. zajęcie dokonane zostało prawidłowo. Natomiast zarzuty dotyczące błędnie określonego w tytule wykonawczym aktu normatywnego oraz wysokości zobowiązania podatkowego nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną. Powołując się na art. 1a pkt 2 u.p.e.a. organ wskazał, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Ponadto organ egzekucyjny przystępując do rozpatrzenia wniesionej skargi oraz prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego, stosownie do treści art. 29 §1 u.p.e.a., zbadał z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w niniejszym przypadku - wymagalności należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Zajęcie wierzytelności dokonane zostało zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia (art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a.), a także zostało sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Organ egzekucyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa regulujących procedurę dokonania zaskarżonej czynności, ani nie stwierdził istnienia okoliczności dających podstawę do uwzględnienia skargi, w związku z czym brak jest podstaw do uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej. Brak też uzasadnionych przesłanek do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, że wniosek spółki o umorzenie postępowania egzekucyjnego zostanie rozpoznany w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W zażaleniu na ww. postanowienie spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez błędne wskazanie aktu normatywnego podstawy prawnej obowiązku i wysokości zobowiązania podatkowego podlegającego egzekucji oraz art. 6 oraz art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi. Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji [...] utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu egzekucyjnego. Odwołując się do art. 54, art. 67, art. 80 u.p.e.a. organ odwoławczy stwierdził, że ww. czynność egzekucyjna została dokonana prawidłowo. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 i art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. Zostało one również skutecznie doręczone zarówno dłużnikowi zajętej, jak i zobowiązanemu. Organ egzekucyjny wezwał bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Ponadto odpis tytułu wykonawczego doręczono spółce wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Organ zaznaczył również, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. Zobowiązanemu, który kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przysługują inne środki zaskarżenia, m.in. zarzuty na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. bądź wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Organ wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2019 r. Spółka złożyła zarzuty w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. (niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.), które postanowieniem z [...] lipca 2019 r. zostały uznane przez organ egzekucyjny za bezzasadne, zaś Dyrektor IA[...] prowadzi postępowanie odwoławcze w powyższym zakresie. Jednocześnie postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Naczelnik zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego w związku ze złożonymi przez spółkę zarzutami, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zdaniem organu nadzoru, dokonując ww. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, organ egzekucyjny nie naruszył zasad prowadzenia egzekucji. Skierowanie zatem egzekucji w przedmiotowym postępowaniu do ww. majątku było prawnie dozwolone i przeprowadzone w sposób prawidłowy. Brak było także podstaw do uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej. Słusznie też organ egzekucyjny wskazał, że nie jest uprawniony do zbadania zasadności i wymagalności obowiązku - wymagalności należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. W skardze na powyższe postanowienie, spółka wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia go poprzedzającego, umorzenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów procesowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. przez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu egzwekcyjnego; 2. art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegające na przystąpieniu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego błędne wskazanie aktu normatywnego - podstawy prawnej obowiązku oraz wysokości należności pieniężnych, tym samym naruszenie wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz podatkowego podlegającego egzekucji; 3. art. 54 § 5a u.p.e.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi na czynność egzekucyjną, pomimo jej wydania z naruszeniem art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.; 4. art. 6 oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi na czynność egzekucyjną, z uwagi na to, że sporna egzekucja została wszczęta na podstawie obarczonego błędami tytułu wykonawczego, przez co zostały naruszone zasady praworządności i budzenia zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła treść art. 29 § 2 pkt 3 oraz art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego, natomiast powołując się na art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. zarzuciła naruszenie zasad postępowania, powielając argumenty zawarte w skardze na czynność egzekucyjną, podkreślając że wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania, tj. zasady praworządności oraz zasady budzenia zaufania do organów publicznych. Naruszenie to doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, co z kolei stanowiło naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Zdaniem skarżącej w sprawie ewidentnie zachodzą bowiem przesłanki do uwzględnienia skargi i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, a w konsekwencji zasadność postanowienia organu egzekucyjnego o oddaleniu skargi na tę czynność egzekucyjną. Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się zatem wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II FSK 290/13 - wszystkie powołane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13). Tak więc skarga na czynności egzekucyjne nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego, w stosunku do wskazanych wyżej, środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego – zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego – art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., nie może stanowić takiego właśnie konkurencyjnego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11). W świetle powyższych rozważań Sąd zauważa, że zarzuty skargi w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Ich treść wskazuje na kwestionowanie przez skarżącą sposobu ujęcia jej zobowiązania podatkowego w treści tytułu wykonawczego. Tymczasem w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne niemożliwe jest badanie sposobu odzwierciedlenia zobowiązania podatkowego w tytule wykonawczym. Z uwagi na powyższe, zamierzonego rezultatu nie mogą osiągnąć zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. polegające na przystąpieniu do egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych zawierających błędne wskazanie aktu normatywnego - podstawy prawnej obowiązku oraz wysokości należności pieniężnych, tym samym naruszenie wymogu określonego w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. i określenie wysokości zobowiązania podatkowego podlegającego egzekucji. W tej sytuacji za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 54 § 5a u.p.e.a., polegający na nieuwzględnieniu skargi na czynność egzekucyjną, pomimo jej wydania z naruszeniem art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. a także zarzut naruszenia art. 6 oraz 8 § 1 K.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie popełnił błędów wszczynając egzekucję w kontrolowanej sprawie. Brak też podstaw do przypisania mu naruszenia zasady praworządności i zasady budzenia zaufania do organów podatkowych. Wszystkie powyższe zarzuty odnoszą się bowiem do treści tytułów wykonawczych. Skarżąca podkreśla, że w tytułach tych błędnie wskazano przepis prawny będący źródłem jej zobowiązania oraz Dziennik Ustaw, w którym akt ten opublikowano. Skarżąca kwestionuje także wysokość zobowiązania wskazanego w tytułach wykonawczych, która w jej ocenie nie zgadza się z rzeczywistą kwotą zobowiązania. Żadna jednak z powyższych kwestii nie dotyczy spornej czynności organu polegającej na zajęciu wierzytelności rachunku bankowego. Z powyższych względów, podniesione przez skarżącą szczegółowe zastrzeżenia, nie podlegają badaniu w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną. Egzekucja z rachunków bankowych jest wyszczególnionym w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych. W myśl art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę jego zastosowania stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności. Natomiast sposób zastosowania tego środka egzekucyjnego regulują przepisy Rozdziału 4 ("Egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych"), zamieszczonego w Dziale II u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Natomiast zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Biorąc pod uwagę brzmienie powyższych przepisów, zdaniem Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, że próba zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, jakim dysponowała skarżąca w [...] S.A. była prawidłowa. Egzekwowany obowiązek był należnością pieniężną z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, upomnienia zawierające wezwanie do wykonania tego obowiązku doręczono skarżącej [...] kwietnia 2019 r., a tytuł wykonawczy obejmujący egzekwowane należności wierzyciel wystawił w diu [...] maja 2019 r., kierując go następnie do egzekucji, wypełniając tym samym przesłanki wskazane w art. 15 § 1 u.p.e.a. W badanej sprawie został zastosowany tryb postępowania wynikający z powołanych wyżej uregulowań. Skierowane do Banku oraz skarżącej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładów oszczędnościowych zawiera wszelkie elementy wymagane przepisem art. 67 § 2 u.p.e.a. Dokonując zajęcia rachunku bankowego, organ przesłał do Banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z [...] maja 2019 r. Zawiadomienie to zostało skarżącej doręczone [...] maja 2019 r. i tego samego dnia doręczono jej odpis ww. tytułu wykonawczego, natomiast Bank potwierdził odbiór ww. zawiadomienia w dniu [...] maja 2019 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że zajęcia dokonano zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy obu instancji w wydanych postanowieniach (oddalającym skargę na powyższą czynność egzekucyjną, jak i utrzymującym w mocy to oddalenie skargi), zawarły ocenę prawidłowości jej dokonania w kontekście ich zgodności z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 54 § 5a u.p.e.a. albowiem przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne, zaś ta nie zasługiwała na uwzględnienie, co wyczerpująco wyjaśniły w swoich rozstrzygnięciach organy obu instancji. Ponadto nie zostały naruszone art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., gdyż postanowienie organu egzekucyjnego oddalające skargę na czynność egzekucyjną, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu nadzoru odpowiadają prawu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.