I SA/Po 971/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w[...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A Spółka z o.o. z siedzibą w[...] , reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]wskazaną w sentencji. Spółka wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, opierając swój wniosek przede wszystkim – jak wskazano – na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreślono, że wykonanie decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki oraz wyrządzić znaczną i nieodwracalną szkodę. Zauważono, że z uwagi na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji i tytułów wykonawczych, kondycja finansowa Spółki została mocno naruszona, powodując stratę. Taka sytuacja, jak wywodzono, może doprowadzić do szybkiej upadłości spółki, a więc do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Strona skarżąca dodała, że obecnie ponosi duże straty i nie osiąga planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń. Uiszczanie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy nie udowodniono dokonania czynu z art. 107 k.k.s., pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Strona skarżąca podkreśliła też, iż aktualnie prowadzone są w stosunku do niej liczne postępowania egzekucyjne, na podstawie dotychczas wydanych tytułów, co bardzo utrudnia jej normalne funkcjonowanie, między innymi z uwagi na zajęcia ruchomości lub rachunków bankowych i dokonywania przez spółkę wpłat na poczet kar, które są ogromnym ciężarem finansowym. Strona skarżąca zwróciła także uwagę na fakt skierowania przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Ponadto, zdaniem skarżącej, oceniając przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy stwierdzić, iż chodzi tu nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę, w tym szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku ze zwrotem pobranych wcześniej kar, w razie przegranej w Trybunale Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać – na wniosek strony – postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12). Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu o wadliwości zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. W dalszej kolejności należy zauważyć, że strona uzasadniając swój wniosek, podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej spółki i ostatecznie do jej upadłości. Dodatkowo podkreślono, że Spółka ponosi duże straty, a uiszczenie kar pieniężnych, w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione, dodatkowo pogorszy sytuację finansową strony i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej Spółki i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, zgodnie z którymi podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być także szkoda grożąca Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w Trybunale Konstytucyjnym, wskazać należy, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do skarżącego, a nie innego podmiotu. W konsekwencji zatem potencjalna szkoda grożąca ewentualnie Skarbowi Państwa nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku Spółki. . W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.– nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.