II SA/Po 1051/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. K. C. (dalej: skarżący), wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., nr [...] nakazującej inwestorowi K. C. rozbiórkę samowolnie wbudowanego węzła betoniarskiego, w skład którego wchodzą: mieszalnik betonu konstrukcji stalowej o wysokości 7,5 m, cztery stopy betonowe pod konstrukcją, kosz do załadunku kruszywa, trzy silosy o wysokości 10 m do mieszania cementu, ślimaki do transportu cementu, zgodnie z załącznikiem nr [...] stanowiącym integralną część decyzji, w miejscowości Z. (dz. nr [...]) Gmina L.., a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2019r. znak: [...] NG. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że w przypadku gdy skarżący dokona rozbiórki ww. obiektu a następnie decyzja zostanie uchylona przez Sąd zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zostanie narażony na poniesienie znacznych nakładów finansowych związanych z rozbiórką a następnie budową, która mogłaby zostać zalegalizowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Okoliczności te zasadniczo winna wykazać strona wnosząca skargę. Brak ich wykazania w samej skardze nie zwalnia jednak sądu z dokonania oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem zajścia przesłanek w w/w art. 61§ 3 p.p.s.a. Ocena ta nie jest równoznaczna, na tym etapie postępowania sądowego, z oceną zasadności samej skargi. Należy bowiem wyjaśnić, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. nie odnosi się do kwestii legalności zaskarżonej decyzji, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków, mające na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu rozpoznania skargi przez sąd. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy decyzji nakazującej rozbiórkę węzła betoniarskiego, w skład którego wchodzą: mieszalnik betonu konstrukcji stalowej o wysokości 7,5 m, cztery stopy betonowe pod konstrukcją, kosz do załadunku kruszywa, trzy silosy o wysokości 10 m do mieszania cementu, ślimaki do transportu cementu. Zaskarżona decyzja ma przymiot wykonalności. Już same gabaryty obiektu wskazują, że jego rozbiórka wiązałaby się ze znacznym nakładem sił i kosztów skarżącego. Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki ww. zespołu obiektów może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się także z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia dużych nakładów finansowych. (por. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 118/11; z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1040/09; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 202/08; z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1352/06, czy z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05). Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., podkreślając raz jeszcze, że wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie.