II SA/Po 1149/15

Dnia 26 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2016 roku sprawy ze skargi M. G. i J. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: "A" s.c. w P. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w P. z dnia [...] 2015 roku Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. pełnomocnik M. G. i J. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: "A"" s.c. w P. wniósł do Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Inspektoratu Okręgowego w P. zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 czerwca 2015 r., nr 12200-6110-Et017/2015 postępowania egzekucyjnego. Prowadzonemu na podstawie wyżej wskazanego tytułu postępowaniu egzekucyjnemu zarzucono naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2014, poz.1619 ze zm. - dalej u.p.e.a.) w zw. z art 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Strona podniosła, iż Inspektor Pracy wydał tytuł wykonawczy, pomimo że wskazany w nim obowiązek dotyczący zapłaty na rzecz K. K. kwoty [...] zł z tytułu rzekomego zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy nie istnieje. Podniesiono, iż kwestia wynagrodzenia za pracę K. K. jest przedmiotem sporu rozpoznawanego obecnie przez Sąd Rejonowy [...] w P. Zobowiązani twierdzą, że K. K. otrzymał całe należne wynagrodzenie, które zostało pokryte zarówno z wpłat zobowiązanych jak i nierozliczonych zaliczek przekazanych K. K. Postanowieniem z [...] 2015 r., nr [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Inspektoratu Okręgowego w P. oddalił wniesione zarzuty wyjaśniając, iż obowiązek w postaci decyzji Inspektora Pracy Okręgowego inspektoratu Pracy w P. wskazanej w punkcie 2 nakazu z dnia [...] 2014 r., nr [...], istnieje i pozostaje przez stronę zobowiązaną niewykonany. Obowiązujące przepisy nie przewidują okoliczności, w których fakt zaistnienia sporu przed sądem pracy o należność ze stosunku pracy objętą decyzją inspektora pracy powodowałby umorzenie w całości czy części nakazu. Nakaz z dnia [...] 2014 roku, nr rej. [...] nie został dotąd uchylony w drodze postępowania odwoławczego, kontroli sądowoadministracyjne jak też nadzwyczajnego postępowania zmierzającego do weryfikowania ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ podniósł, iż dopiero objęcie należności wskazanej w decyzji nr 2 nakazu Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] 2014 r., nr [...], prawomocnym wyrokiem sądu pracy, stanowić będzie podstawę do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia egzekwowanych decyzji Inspektora Pracy w trybie określonym w art. 162 K.p.a., w konsekwencji do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a także do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 60 § 1 powołanej ustawy oraz umorzenia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 tejże ustawy. Aktualnie jednak Sąd Rejonowy [...] w P. nie wydał jeszcze w przedmiotowej sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego niemożliwym jest stwierdzenie wygaśnięcia egzekwowanej decyzji na tym etapie postępowania - brak prawomocnego rozstrzygnięcia nie pozwala na przyjęcie, że art. 365 § 1 Kodeks postępowania cywilnego ma zastosowanie w obecnym stanie sprawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik M. G. i J. G. zarzucił naruszenie: 1. art. 6 i art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy; 2. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 3. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art 18 u.p.e.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy; 4. art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutów zobowiązanych z 14 lipca 2015 r. w sprawie prowadzenia egzekucji oraz braku umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, pomimo, iż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z [...] 2015 r., [...] nigdy nie istniał. Strona podtrzymała zarzuty wskazane w piśmie z dnia 14 lipca 2015 r., wskazując, iż fakt braku zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy jest przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym [...] w P. w sprawie o sygn. akt [...] (poprzednio: [...] ). Postanowieniem z [...] 2015 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom zobowiązanych, obowiązek w postaci decyzji Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wskazanej w punkcie 2 nakazu inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] 2014 r., nr [...] istnieje i pozostaje przez zobowiązanych niewykonany. Obowiązujące przepisy nie przewidują okoliczności, w których fakt zaistnienia sporu przed sądem pracy o należność ze stosunku pracy objętą decyzją inspektora pracy powodowałby umorzenie w całości czy części nakazu inspektora pracy. Nakaz inspektora pracy mógłby zostać uchylony w trybie postępowania odwoławczego albo sądowo-administracyjnego, bądź też w ramach zastosowania jednej z instytucji nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jednakże w odniesieniu do decyzji wskazanej w punkcie 2 nakazu z dnia 14 kwietnia 2014 r., takowe okoliczności nie nastąpiły. Nie wydano również decyzji stwierdzającej wygaśnięcie ww. decyzji, gdyż brak przesłanek do zastosowania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ powtórzył stanowisko Inspektora Pracy, iż dopiero objęcie należności wskazanej w decyzji nr 2 nakazu Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. z dnia [...] 2014 r., nr [...], prawomocnym wyrokiem sądu pracy, stanowić będzie podstawę do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia egzekwowanych decyzji inspektora pracy w trybie określonym w art. 162 K.p.a., a w konsekwencji do umorzenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a także do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 60 § 1 powołanej ustawy oraz umorzenia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 tejże ustawy. Dodatkowo wskazano, że okoliczność dotycząca postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym [...] w P. została w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego uwzględniona przez organ egzekucyjny, bowiem postanowieniem z dnia [...] 2015 r., nr [...], Okręgowy Inspektor Pracy w P. wstrzymał do dnia 31 grudnia 2015 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 czerwca 2015 r. W postanowieniu tym organ sprawujący nadzór nad postępowaniem egzekucyjnym wskazał, że fakt zaistnienia przed właściwym sądem pracy sporu dotyczącego należności objętej egzekwowaną decyzją inspektora pracy uzasadnia zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 23 § 6 u.p.e.a., zgodnie z którym organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Ponadto w ocenie organu II instancji w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez zobowiązaną i ustosunkował się do nich szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze zobowiązaną, że zaskarżone postanowienie narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli M. G. i J.G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" s.c. w P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy; 2. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 3. art. 136 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy; 4. art. 124 § 2 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez: - brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - lakoniczne wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej jego wydania; - pominięcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia tych okoliczności i dowodów, które przemawiały na korzyść skarżących; 5. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. i art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. lub ewentualnie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. i art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Inspektora Pracy z 31 sierpnia 2015 roku w sprawie rozpoznania zarzutów Skarżących z 14 lipca 2015 r. w sprawie prowadzenia egzekucji, w sytuacji gdy zasadnym było jego uchylenie i umorzenie postępowania w całości, ze względu na fakt, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z 30 czerwca 2015 r., nr 12200-6110Eo017/2015, wystawionym przez Inspektora Pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. nigdy nie istniał; 6. art. 34 § 5 zd. 2 u.p.e.a. w zw. z art. 36 K.p.a. poprzez brak poinformowania skarżących o niemożności załatwienia sprawy rozpatrzenia zażalenia w terminie 14 dni. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała swoje dotychczasowe twierdzenia, iż egzekwowany obowiązek nigdy nie istniał bowiem K. K. otrzymał całe należne wynagrodzenie, które zostało pokryte zarówno z wpłat skarżących jak i nierozliczonych zaliczek mu przekazanych. Zapłata przez skarżących na rzecz K. K. kwoty 8.127,37 zł doprowadziłaby do jego bezpodstawnego wzbogacenia, gdyż jak wielokrotnie podnoszono obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje. Odpowiadając na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Ponadto przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Jak wynika z akt sprawy nakazem z 14 kwietnia 2014 r. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy nakazał wspólnikom "A" s.c. [...] w P. m.in. wypłacić byłemu pracownikowi K. K. wyrównanie z tytułu zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy w kwocie [...] zł (netto), orzekając jednocześnie, iż decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu. W związku z niewykonaniem tego obowiązku organ będący zarówno wierzycielem obowiązku jak i organem egzekucyjnym, po wystosowaniu upomnienia o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący ten obowiązek i wszczął na jego podstawie postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania, po doręczeniu tytułu wykonawczego zobowiązani – tj. adresaci obowiązku określonego w nakazie z 14 kwietnia 2014 r. wnieśli zarzut o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc, iż obowiązek którego dotyczy wystawiony tytuł egzekucyjny nie istnieje. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Należy zauważyć, iż pojęcie "nieistnienie obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał np. z mocy prawa bądź brak jest decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji lub gdy decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność albo wygaśnięcie. Tymczasem jak wynika z treści zarzutów i dalszych pism wnoszonych przez stronę skarżącą, kwestionuje ona zasadność nałożenia wyżej opisanego obowiązku nakazem z dnia [...] 2014 r. stojąc na stanowisku, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do jego nałożenia. Wskazała przy tym, iż w sprawie istnienia obowiązku wypłaty K.K. wyrównania z tytułu zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy toczy się postępowanie przed sądem pracy. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż instytucja zgłaszania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie służy zwalczaniu podstaw faktycznych i prawnych decyzji istniejącej w porządku prawnym i wymagalnej (to jest decyzji ostatecznej bądź decyzji wprawdzie nieostatecznej, ale już wykonalnej z racji nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności). W tym celu właściwym trybem jest, zależnie od okoliczności, zaskarżenie decyzji w drodze odwołania albo - w odniesieniu do decyzji ostatecznej - jej zaskarżenie do sądu administracyjnego (po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji) albo wdrożenie jednego z trybów nadzwyczajnej weryfikacji poprzez zainicjowanie postępowania o wznowienie zakończonego decyzją ostateczną postępowania (art. 145 § 1 K.p.a.) albo o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (art. 156 § 1 K.p.a.), przy spełnieniu przesłanek formalnych unormowanych dla każdego z tych trybów z osobna. Inaczej ujmując - wierzyciel lub organ egzekucyjny, przy zgłoszeniu omawianego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie mogą ponownie rozpoznawać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, w toku którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, służącym realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym (por. wyrok NSA z 25 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 2081/97- dostępny SIP "LEX" nr 3846 oraz z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2258/12 i z 16 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1553/13 – oba wyroki dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem wskazana w zarzutach okoliczność, iż K. K. otrzymał całe należne mu wynagrodzenie, które zostało pokryte z wypłat zobowiązanych, jak i nierozliczonych zaliczek przekazanych K. K. stanowią de facto zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ Państwowej Inspekcji Pracy skutkujące wydaniem wadliwego zdaniem skarżących nakazu z 14 kwietnia 2014 r. Nie stanowią natomiast okoliczności uzasadniających twierdzenie o nieistnieniu obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jak trafnie wskazały organy egzekucyjne obu instancji brak jest szczególnego przepisu, który z faktem wszczęcia postępowania przed sądem powszechnym dotyczącego sporu w sprawie wynagrodzeń pracowniczych uchylałby z mocy prawa nakaz organu Państwowej Inspekcji Pracy dotyczący tego wynagrodzenia. Zatem fakt wszczęcia postępowania przed sądem powszechnym nie wpływa na istnienie lub wymagalność obowiązków określonych w decyzji/nakazie organu Państwowej Inspekcji Pracy. Dopiero prawomocny wyrok tego sądu może ewentualnie stanowić przesłankę do uchylenia/zmiany tego obowiązku w trybie określonym w przepisach K.p.a. W tej sytuacji uznać należy, iż zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, brak bowiem było podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą. Wyjaśnić należy uzupełniająco, że postępowanie w trybie art. 34 u.p.e.a. (rozpoznania zarzutów) przede wszystkim ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu i nie obejmuje rozpoznania - tak jak w odwołaniach - całej sprawy. Ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest pozbawione podstawy prawnej i co za tym idzie niedopuszczalne, a czyniąc to i wierzyciel i organ egzekucyjny oraz ich organy wyższego stopnia działałyby bez podstawy prawnej, a ich postanowienia kwalifikowałby się do uznania za nieważne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 556/13 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organy egzekucyjne błędnie utożsamiły zarzut nieistnienia obowiązku z okolicznością prowadzenia sporu sądowego pomiędzy skarżącymi a K. K., lecz uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem organy obu instancji w uzasadnieniach postanowień trafnie wskazały, iż obowiązek istnieje bowiem decyzja/nakaz go nakładający pozostaje w obrocie prawnym. Nie można też czynić zarzutu pominięcia wskazanych przez stronę dowodów – pism procesowych składanych w toku postępowania przed sądem powszechnym, bowiem pisma te nie potwierdzają w żaden sposób nieistnienia obowiązku w wyżej przedstawionym rozumieniu, a jedynie istnienia sporu dotyczącego wypłaty wynagrodzenia. Odnosząc się do naruszenia przepisu art. 34 § 5 zd. drugie u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia) w zw. z art. 34 K.p.a. wyjaśnić należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na treść wydanego postanowienia, zatem zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a nie mogło nie stanowić przesłanki jego uchylenia. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.