II SA/Po 1284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. M. o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zasiłku okresowego i zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu /-/ M. Kwiecińska Wyrokiem z dnia 01 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2015 r. Pismem z dnia (...) kwietnia 2015 r. skarżący J. W. M. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak wyjaśniono, skarżący, w okresie od dnia (...) kwietnia do dnia (...) kwietnia 2015 r. był chory – miał ciężką i długą infekcję, i nie mógł wychodzić z domu za wyjątkiem najniezbędniejszych zakupów w pobliskim sklepie spożywczym i aptece. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 §1 ustawy procesowej pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sama choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu, w tym sensie, że musi ona stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11; z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11, dostępne w Bazie NSA). Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia strony na niemożność działania, co może mieć miejsce chociażby poprzez przedstawienie stosownego zaświadczenia lekarskiego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I FZ 397/13; z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt I FZ 410/13; z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 245/12, dostępne w Bazie NSA). Zdaniem Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy usprawiedliwieniem dla przywrócenia terminu nie mogła zatem stanowić argumentacja ograniczająca się do stwierdzenia, że strona była ciężko chora. Poza oświadczeniem skarżącego, który wskazywał na swoją prawie trzytygodniowe niedyspozycję, zakończoną dopiero w dniu (...) kwietnia 2015 r., Sąd nie dysponował bowiem żadnymi dowodami, które mogłyby uprawdopodobnić jego twierdzenia. Podobnie, skarżący nie wykazał, aby w czasie trwania choroby nie mógł posłużyć osobami trzecimi w dokonaniu czynności procesowej. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił przywrócenia terminu. /-/ M. Kwiecińska