II SA/Po 149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej; I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi M. R. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia (...) września 2013 r. Nr (...) Starosta Z., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz.U. z 2013r., poz. 267, dalej "kpa") oraz na podstawie art. 73a, art. 33 ust. 4 pkt 7 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 674 z późn. zm.), orzekł o utracie przez A. C. statusu osoby bezrobotnej z dniem (...) maja 2013r. z powodu przerwania prac społecznie użytecznych. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło od dnia przerwania, na okres 120 dni (pierwsze przerwanie). W uzasadnieniu decyzji podano, iż A. C. w dniu (...) grudnia 2009r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Zgodnie z art. 73a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na wniosek gminy Starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku, korzystającego ze świadczeń z Pomocy Społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa, w wymiarze do 10 godzin w tygodniu. Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając oczekiwania bezrobotnego na ofertę pracy, zaoferowano mu pracę w ramach prac społecznie użytecznych w Urzędzie Miejskim w O. w wymiarze do 10 godzin w tygodniu. W dniu (...) marca 2013 r. pośrednik pracy wydał stronie skierowanie celem udziału w pracach społecznie użytecznych w Urzędzie Miejskim w O., w okresie od dnia (...) kwietnia 2013r. do dnia (...) czerwca 2013r. W dniu (...) maja 2013r. wpłynęło pismo Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej informujące, że od dnia (...) maja 2013r. do dnia (...) maja 2013r. A. C. nie stawia się do prac społecznie użytecznych. Stawiając się na wezwanie, A. C. w dniu (...) maja 2015r. oświadczył, że ostatni raz podpisał listę ostatniego dnia miesiąca kwietnia oraz, że skończył prace społecznie użyteczne w dniu (...) maja 2013r. a listy nie podpisywał, bo nie było sołtysa w domu. Zwrócono się do Burmistrza O. w celu wyjaśnienia kompetencji sołtysa do kierowania osobami skierowanymi przez Powiatowy Urząd Pracy do wykonywania prac społecznie użytecznych oraz o podanie informacji na temat przebiegu ich realizacji. W odpowiedzi Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej poinformował, że miejscem wykonywania prac społecznie użytecznych jest położona na terenie gminy O. wieś B., a osobą odpowiedzialną za nadzorowanie prac (sprawdzanie listy obecności, wyznaczanie prac porządkowych na terenie sołectwa) jest sołtys wsi będący organem wykonawczym jednostki pomocniczej gminy, nadzorowanym przez Radę Miejską oraz Burmistrza O. Ponadto Ośrodek poinformował, że zgodnie z listą obecności w miesiącu kwietniu 2013r. A. C. przepracował okres od dnia (...) kwietnia 2013r. do dnia (...) kwietnia 2013r. w wymiarze 40 godzin i otrzymał wynagrodzenie w wysokości (...) zł oraz, że od dnia (...) maja 2013r do (...) maja 2013r. nie zgłosił się już do pracy. Decyzją Starosty Z. znak: (...) z dnia (...) maja 2013r. orzeczono o utracie przez A. C. z dniem (...) maja 2013r. statusu osoby bezrobotnej z powodu przerwania prac społecznie użytecznych. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją znak: (...) z dnia (...) lipca 2013r. uchylił decyzję Starosty Z. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Dnia (...) sierpnia 2013r. wystosowano do sołtysa Sołectwa B. – M. Z., jako osoby odpowiedzialnej za nadzorowanie przebiegu prac społecznie użytecznych, prośbę o złożenie pisemnej informacji w zakresie wyjaśnienia okoliczności przebiegu i przerwania prac przez A. C. W dniu (...) września 2013r. sołtys Sołectwa B, złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. wyjaśnienia na piśmie, odnosząc się do zarzutów strony. Sołtys podał, że A. C. wykonywał prace społecznie użyteczne jedynie w miesiącu kwietniu 2013r. i dlatego nie dostarczył już listy obecności za miesiąc maj 2013r. Zaznaczył, że zarzut dotyczący nie podpisania listy obecności z powodu nieobecności sołtysa nie jest prawdą, gdyż wymieniony nie stawił się, nie zgłosił też, że źle się czuje i nie poprosił o odrobienie zaległych godzin w terminie późniejszym. Sołtys podał, że prosił A. C, trzykrotnie o przyjście i wykoszenie trawy na placu zabaw, jednakże ten był w stanie upojenia alkoholowego, a prośby sołtysa były komentowane w sposób negatywny. Sołtys poinformował, że sołectwo posiada sprzęt niezbędny do wykonywania prac, tj. kosiarkę, paliwo, grabie, sekator, piłę ręczną. W świetle zebranych dowodów organ stwierdził, że A. C. prace społecznie użyteczne przerwał z własnej winy, a postawione przez stronę zarzuty uznano za nieprawdziwe. W konsekwencji, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawił statusu bezrobotnego na okres 120 dni, co ma miejsce w przypadku pierwszego przerwania. Wskazano, iż ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po ponownej rejestracji, po upływie 120 dni od dnia utraty statusu. Pismem z dnia (...) września 2013 r. A. C. złożył odwołanie od powyższej decyzji Starosty Z. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 kpa. Odwołujący podniósł, że poza wystosowaniem do sołtysa wsi B. prośby o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ I instancji nie podjął żadnych czynności mających na celu zweryfikowanie twierdzeń skarżącego. Podniesiono, że organ I instancji w swoim postępowaniu wyraża pogląd, że zeznania osoby sprawującej funkcję publiczną mają większą wartość dowodową niż wyjaśnienia obywatela. Tymczasem zaniechał wykonywania powierzonych mu prac ze względu na zły stan zdrowia, jednak odrobił nieobecność w późniejszych dniach, gdy nie zastał sołtysa w domu. Wyjaśnił, że wykonywał powyższe prace w obecności świadków i nie rozumie dlaczego organ I instancji nie przesłuchał osób obecnych w trakcie wykonywania przez niego prac społecznie użytecznych. Odwołujący podniósł, że przerwy w wykonywaniu prac w okresie późniejszym wynikały z przyczyn od niego niezależnych. Sołtys utrudniał mu wykonywanie prac, nie wydawał poleceń, był nieobecny w czasie kiedy strona miała podpisać listę, nie udostępniał narzędzi. Zdaniem odwołującego Powiatowy Urząd Pracy nie podjął wszelkich czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza że strona powołuje się na ważne dla niej okoliczności, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przyczyną czasowego przerwania prac społecznie użytecznych był czynnik od niego niezależny, tj. choroba, a niepodpisanie listy obecności było wynikiem nieobecności sołtysa. Decyzja organu I instancji jest nieuzasadniona, niesprawiedliwa i krzywdząca. Wojewoda decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. Nr (...), na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. Poz. 674) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że zgodnie z prawem orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej przez A. C. z dniem (...).05.2013 r. z powodu przerwania prac społecznie użytecznych z jego własnej winy. Wojewoda odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniu i przedstawił okoliczności uznane przez organ II instancji. Wskazano, iż decyzja orzekająca o utracie statusu osoby bezrobotnej została wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który pozbawia statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3. W dniu (...).04.2013 r., tj. w dniu rozpoczęcia wykonywania prac społecznie użytecznych, A. C. podpisał "Oświadczenie osoby skierowanej do spraw społecznie użytecznych o zapoznaniu się z warunkami BHP", w którym potwierdza, że zapoznał się z miejscem wykonywania prac jakie mu zostały przydzielone, warunkami bezpiecznego i higienicznego ich wykonywania oraz warunkami dyscypliny organizacyjnej obowiązującej w miejscu wykonywania tych prac". Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż wymieniony został prawidłowo pouczony o warunkach wykonywania prac w Gminie O., w której organizowane były prace społecznie użyteczne i nie zgłaszał zastrzeżeń dotyczących braku sprzętu niezbędnego do wykonywania prac lub nieustalenia grafiku ich wykonywania. W dniu (...).08.2013 r. PUP w Z., zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Wojewody z dnia (...).07.2013 r., zwrócił się do sołtysa wsi B. o złożenie wyjaśnień w sprawie przebiegu oraz przerwania prac społecznie użytecznych przez A. C.. Wyjaśnienia złożone przez sołtysa jako osoby nadzorującej przebieg prac społecznie użytecznych we wsi B. potwierdziły, że zainteresowany nie zgłosił się na początku maja w celu wykonywania prac. Powyższe oświadczenie jest zatem zbieżne z innymi dokumentami zebranymi w sprawie tj. listą obecności, która została podpisana przez zainteresowanego ostatni raz (...).04.2013 r. oraz pismem wystosowanym przez MGOPS w dniu (...).05.2013 r. zgłaszającym, że A. C. przerwał wykonywanie prac społecznie użytecznych. A. C. w swoich odwołaniach z dnia (...).06.2013 r. oraz z dnia (...).09.2013 r. wskazuje na zły stan zdrowia jako przyczynę przerwania wykonywania prac społecznie użytecznych. Organ wskazał, że A. C. składał sprzeczne wyjaśnienia. I tak wyjaśniał, że: "na początku maja źle się poczuł (...) w dniu (...).05.2013 r. i (...).05.2013 r. poszedł do sołtysa po dyspozycje, jednakże go nie zastał, w dniu (...).05.2013 sam wykonywał pracę (...), co potwierdza, że od (...).05.2013 r. nie pracował a w odwołaniu z dnia (...).09.2013 r. stwierdza, że "organ dokonał wadliwych ustaleń w zakresie tego, że skarżący od (...).05.2013 r. miał rzekomo nie stawiać się do prac, podczas gdy wykonywał prace także po tym terminie". W dalszej części odwołania z dnia (...).09.2013r. zainteresowany potwierdza jednak, że czasowo przerwał wykonywanie prac społecznie użytecznych z powodu choroby. Organ II instancji podkreślił, że zainteresowany nie udokumentował w jakikolwiek sposób faktu złego stanu zdrowia i choroby na początku maja 2013 r. A. C. w dniu (...).10.2013 r. oświadczył, że nie posiada zaświadczenia lekarskiego na początek maja 2013 r., dlatego też należy stwierdzić, że nie można potwierdzić faktu złego stanu zdrowia w omawianym okresie. Zainteresowany przyznał w odwołaniu, że czasowo przerwał wykonywanie prac społecznie użytecznych na początku maja 2013 r., jednak nieobecność nie może zostać usprawiedliwiona ze względu na brak dokumentów potwierdzających fakt choroby. Mając to na uwadze Wojewoda stwierdził, iż argumenty przedstawione przez stronę nie mogą być uwzględnione. Kończąc wskazano, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia przerwania prac, na które został skierowany. Podano, że A. C. dokonał ponownej rejestracji w dniu (...).09.2013 r. Na powyższą decyzję A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podał nazwiska osób, które były świadkami opisywanych przez niego sytuacji, a z zeznań których organy administracji nie przeprowadziły dowodu. Zdaniem skarżącego działanie organów narusza zasady wynikające z art. 8 kpa. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podczas przeprowadzonej rozprawy sądowoadministracyjnej ustanowiony, w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, pełnomocnik skarżącego poparł skargę i jej zarzuty. Dodatkowo organowi zarzucono naruszenie art. 7, 8 i 89 §2 kpa. Podniesiono, że to na Staroście ciąży obowiązek udowodnienia winy skarżącego, tymczasem z decyzji wynika, że ciężar dowodu został w tym przypadku przerzucony na skarżącego. Starosta nie zastosował się również do wskazań wynikających z wcześniejszej decyzji Wojewody, swoją decyzję oparł na oświadczeniu sołtysa, tymczasem powinien był przeprowadzić rozprawę i skonfrontować sołtysa i skarżącego, ponadto skorzystać z dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która z własnej winy przerwała szkolenie, staż lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3 tego przepisu. Z niekwestionowanych skargą w tym zakresie ustaleń faktycznych organów obu instancji orzekających w sprawie wynika, że A. C., jako bezrobotny nie posiadający prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w dniu (...) marca 2013 r. został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. do udziału w pracach społecznie użytecznych w Urzędzie Miejskim w O. w okresie od dnia (...) kwietnia 2013 r. do dnia (...) czerwca 2013 r. Do prac społecznie użytecznych skarżący skierowany został do wsi B., a osobą odpowiedzialną za nadzorowanie prac był sołtys tej wsi. A. C. rozpoczął wykonywanie prac społecznie użytecznych w dniu (...) kwietnia 2013 r. W dniu (...) maja 2013 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło pismo Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. w którym podano, że od dnia (...) maja 2013 r. do dnia (...) maja 2013 r. A. C. nie stawiał się do prac społecznie użytecznych. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy okoliczności, w jakich doszło do przerwania odbywania prac społecznie użytecznych, do wykonywania których skarżący został skierowany, jak również oceny tych okoliczności w aspekcie przesłanki "przerwania tych prac z własnej winy". Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają definicji legalnych użytych w treści art. 33 ust. 4 pkt 4 i 7 pojęć "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" i "własnej winy w przerwaniu szkolenia". Rozumienie powyższych sformułowań wyjaśniane jest w orzecznictwie sądowym. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (wyrok NSA z dnia 26.10.2010 r., I OSK 942/10, Lex nr 745385). Uzasadniona przyczyna każdorazowo musi poddawać się weryfikacji, a ustalenie jej wystąpienia należy do organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok NSA z: 09.11.2009 r., I OSK 422/09, Lex nr 588788; 17.02.2010 r., I OSK 1319/09, Lex nr 595071). Podobnie w odniesieniu do wystąpienia przesłanki o której stanowi art. 33 ust. 4 pkt 7 upz, obowiązkiem organu administracji jest ustalenie w sposób obiektywny jej wystąpienia w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Wina bezrobotnego rozumiana jest jako naganny stosunek psychiczny osoby do podejmowanego działania uzewnętrzniający się w podjęciu lub zaniechaniu podjęcia określonych czynności, wyrażając się przez lekkomyślność albo niedbalstwo (wyrok WSA w Gliwicach z 10.10.2008 r., IV SA/Gl 390/08, Lex nr 505841; wyrok WSA we Wrocławiu z 12.02.2009 r., IV SA/Wr 480/08, baza orzeczeń NSA). W rozpatrywanym przypadku skarżący wywodzi, że do przerwania przez niego prac społecznie użytecznych doszło nie z jego winy. Wskazuje na dwie przyczyny: stan zdrowia uniemożliwiający mu stawienie się do prac w pierwszych dniach maja 2013 r. oraz niewłaściwe zorganizowanie samych prac, w tym brak zapewnienia sprzętu koniecznego do ich wykonywania. Skarżący podnosi ponadto, że miał problemy z podpisywaniem listy z powodu nieobecności sołtysa oraz, że ten jest do niego nieprzychylnie nastawiony. Dokonując oceny zasadności zarzutów skargi na wstępie zwrócić należy uwagę, że status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek złożonego wniosku, a więc z własnej inicjatywy, a nie ex lege. Z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osoba taka jest zobowiązana do wypełniania określonych reguł, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Akta sprawy bezspornie pozwalają na uznanie, iż skarżący został pouczony nie tylko o swoich uprawnieniach wynikających z tytułu nabycia statutu bezrobotnego, ale także o obowiązkach powstałych z chwilą rejestracji, a więc i obowiązkach wynikających ze skierowania go do prac społecznie użytecznych. Z twierdzeń skarżącego wynika, że stan zdrowia nie pozwalał mu na wykonywanie prac na początku maja. Skarżący zarazem oświadczył, że nie dysponował zaświadczeniem lekarskim za ten okres, które potwierdzałoby wskazane okoliczności. Mając zatem na uwadze, że skarżący został pouczony o skutkach nie wywiązywania się z obowiązków jakie wiążą się z faktem rejestracji w PUP, stwierdzić należy, że nie dochował należytej staranności, nie zapewniając sobie zaświadczenia lekarskiego za okres choroby. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu (...) kwietnia 2013 r., tj. w dniu rozpoczęcia wykonywania prac społecznie użytecznych, A. C. podpisał "Oświadczenie osoby skierowanej do spraw społecznie użytecznych o zapoznaniu się z warunkami BHP", w którym potwierdza, że zapoznał się z miejscem wykonywania prac jakie mu zostały przydzielone, warunkami bezpiecznego i higienicznego ich wykonywania oraz warunkami dyscypliny organizacyjnej obowiązującej w miejscu wykonywania tych prac". Stwierdzić zatem należy, że skarżący został prawidłowo pouczony o warunkach wykonywania prac w Gminie O., w której organizowane były prace społecznie użyteczne. Skarżący nie zgłaszał wówczas zastrzeżeń dotyczących braku sprzętu niezbędnego do wykonywania prac lub nieustalenia grafiku ich wykonywania. Zastrzeżenia w tym kierunku skarżący zgłosił później, w odwołaniu z dnia (...) czerwca 2013 r. od decyzji Starosty, którą po raz pierwszy organ ten orzekł o utarcie przez skarżącego statusu bezrobotnego. Zastrzeżenia zgłoszono zatem dopiero po miesiącu wykonywania prac na które został skierowany, w sytuacji, gdy doszło już do przerwania prac. Już z tej przyczyny zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W opinii Sądu ocena zawinienia skarżącego w odniesieniu do przerwania prac na które został skierowany musi być również przeprowadzona z uwzględnieniem wyjaśnień i oświadczeń skarżącego. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Wojewody, iż są one wzajemnie sprzeczne. I tak, w odwołaniu z dnia (...) czerwca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że na początku maja źle się poczuł, poprosił sołtysa o kilka dni wolnego i odrobienie zaległych godzin w późniejszym termin, a sołtys nie zgodził się na taką umowę. Następnie skarżący podał, że w dniach: (...) i (...) maja 2013r. poszedł do domu sołtysa po dalsze dyspozycje związane z pracami, jednak go nie zastał i dlatego nie mógł podpisać listy obecności. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że skarżący mieszka w B., zatem nawet gdyby faktycznie w określonych dniach sołtysa nie było, to zważywszy, iż skarżący jest osobą bezrobotną, próby skontaktowania z sołtysem mógł podejmować do skutku. Z kolei w odwołaniu z dnia (...) września 2013 r. skarżący stwierdza, że wykonywał prace także po (...) maja 2013 r., prace wykonywał w dniu (...) maja 2013r. i ma świadków, którzy mogą to potwierdzić. Rozpatrując sprawę uzyskano oświadczenie Sołtysa wsi B. (pismo z dnia (...).09.2013 r.), który stwierdził, że A. C. nie zgłosił się w miesiącu maju do odbycia prac społecznie użytecznych, nie wskazywał, że źle się czuje oraz nie zwracał się z prośbą o odrobienie zaległych godzin w terminie późniejszym. Sołtys wyjaśnił ponadto, że trzykrotnie prosił zainteresowanego o wykoszenie trawy na placu zabaw, jednak A. C. był nietrzeźwy i nie chciał wykonywać poleceń. Sołtys poinformował również, że sołectwo posiada sprzęt niezbędny do wykonywania prac, które zlecone zostały A. C. W świetle wskazanych wyżej okoliczności Sąd, nie znalazły podstaw, aby zakwestionować wyjaśnienia sołtysa wsi B., będącego organem jednostki pomocniczej gminy na wniosek której Powiatowy Urząd Pracy skierował bezrobotnego skarżącego na prace społecznie użyteczne. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto winę skarżącego w przerwaniu prac, na które został skierowany, gdyż doszło do tego z przyczyn leżących po jego stronie , a nie z powodów obiektywnie od niego niezależnych. Z chwilą przyznania statusu bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, dana osoba zobowiązuje się do wypełnienia określonych w ustawie reguł, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2010 r., IV SA/GL 612/09). Skarżący, jeżeli chciał utrzymać status osoby korzystającej z wsparcia publicznego oraz środków pomocowych, musiał podporządkować się ustawowym warunkom jej realizowania. W opinii Sądu z akt sprawy wynika, że do reguł tych skarżący nie dostosował się. W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia postępowania dowodowego i w rezultacie zignorowania przez organ dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W kontekście tego przepisu oraz wynikającej z art. 7 zasady prawdy obiektywnej nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w realiach niniejszej sprawy nie można jednakże dopatrzeć się naruszenia prawa w poczynionych przez organy orzekające ustaleniach faktycznych, będących wypadkową oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym oceny twierdzeń skarżącego. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia przez organ art. 89 § 2 kpa poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Przepis ten stanowi, iż organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Obowiązek przeprowadzenia rozprawy jest w tym przypadku uwarunkowany wyłącznie "potrzebą" dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Sama konieczność wykorzystania określonych w przepisie środków dowodowych dla wyjaśnienia sprawy, wynikająca z zasady prawdy obiektywnej, nie stanowi przesłanki rozprawy administracyjnej, gdy nie istnieje potrzeba przeprowadzenia rozprawy dla osiągnięcia takiego celu. Może zaś on zostać osiągnięty także w formie postępowania gabinetowego (za G. Łaszczyca Komentarz do art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego - Komentarze Lex). Jak wyżej wskazano, rozpatrujące sprawę organy administracji uznały, że sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia, a Sąd stanowisko to podziela. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności skonfrontowania wyjaśnień sołtysa z niespójnymi wyjaśnieniami skarżącego, brak jest podstaw do skutecznego zarzucenia organowi dowolności w ocenie dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych. W opinii Sądu ustalenia te stanowią logiczną konsekwencję prawidłowej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów. W niniejszej sprawie nie zachodziły zatem uchybienia w postaci naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja Wojewody została prawidłowo i wyczerpująco uzasadniona. Przed wydaniem decyzji skarżący w dniu (...).10.2013 r. zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w zakresie przyjętych ustaleń faktycznych oraz ich oceny nie narusza przepisów prawa. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).