II SA/Po 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] września 2017 r. nr [...], II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją z dnia 22 grudnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania I. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: "PINB") z dnia 28 września 2017 r., nr [...] – zatwierdzającej inwestorowi K. L. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w P. oraz zobowiązującej inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Na wniosek I. G. w dniu 20 października 2011 r. na działce nr ewidencyjny [...] odbyła się kontrola przeprowadzona przez pracowników PINB w związku z informacją, iż na działce tej inwestor K. L. ustawiła obiekt budowlany w postaci agregatu bez stosownego pozwolenia na budowę oraz wiatę, a także teren działki został podniesiony, co powoduje spływanie opadów na teren sąsiedniej działki. W trakcie kontroli ustalono, że na działce należącej do syna inwestora – małoletniego M. L., zlokalizowane jest urządzenie ziębiarki cieczy ze skraplaczem chłodzonym powietrzem na posadzce betonowej i ogrodzone ścianką z cegły klinkierowej. Decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. PINB umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie urządzenia ziębiarki cieczy ze skraplaczem chłodzonego powietrza na posadzce betonowej i ogrodzonej ścianką z cegły klinkierowej na działce nr ewidencyjny [...] przy ul [...] w P.. W rezultacie złożonego przez I. G. odwołania, decyzją z dnia 30 października 2012 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Po 1046/12, uchylił ww. decyzję WINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sad stwierdził w pierwszej kolejności, że trafne było uznanie przez organy nadzoru budowlanego za stronę postępowania I. G., która na podstawie umowy z dnia 18 stycznia 2008r. zawartej z właścicielami działki nr [...] przy ul. [...] w P. legitymuje się uprawnieniem do używania tej nieruchomości. W odniesieniu do przedmiotu postępowania WSA w Poznaniu stwierdził, że nie zostało w toku przeprowadzonego postępowania w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione, czy i jakie roboty budowlane zrealizowane zostały na działkach należących do małoletniego M. L., położonych przy ul. [...] w P.. W szczególności organy obu instancji nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń co do sposobu zainstalowania ziębiarki cieczy na działce inwestora, sposobu jego zasilania i zasady działania oraz funkcji tegoż urządzenia w kontekście całości nieruchomości, na jakiej zostało zlokalizowane i sposobu realizacji tych funkcji. W rezultacie ponownego rozpatrzenia sprawy PINB decyzją z dnia 4 stycznia 2016 r. zatwierdził inwestorowi, K. L., projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w P., oraz zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie powyższego obiektu. Decyzją z dnia 25 lutego 2016 r. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 2 czerwca 2015r. organ I instancji stwierdził zrealizowanie urządzenia (ziębiarki), nieprzewidzianego w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 15 października 2008 r. Wymieniony obiekt został zrealizowany podczas budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i stanowi element większej całości w postaci instalacji klimatyzacyjnej budynku. Organ I instancji decyzją z dnia 30 lipca 2015 r. nakazał inwestorowi przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Organ ustalił, że przedmiotowe urządzenie spełnia wszystkie wymogi przewidziane przez prawodawcę, a w szczególności nie emituje hałasu ponadnormatywnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 242/16, uchylił decyzję odwoławczą i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził w pierwszej kolejności, że inwestor wykonał obowiązek nałożony nań w decyzji PINB z dnia 30 lipca 2015 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Równocześnie jednak, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej niedostateczne wyjaśniły kwestię hałasu generowanego przez omawiane urządzenie. Niezbędne było pozyskanie danych o rzeczywistym poziomie hałasu emitowanego przez ziębiarkę, a nie poprzestanie wyłącznie na deklaracjach producenta. Uchybienie to miało zatem istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ uniemożliwia ocenę rzeczywistego oddziaływania akustycznego przedmiotowego urządzenia na grunt należący do skarżącej. Według Sądu, kwestia emisji hałasu generowanego przez rozważane urządzenie budzi także dalsze wątpliwości. Z informacji przedstawionej w projekcie budowlanym zamiennym, a następnie przejętej przez organy administracji publicznej, wynika, że wartości hałasu generowanego przez urządzenie zostały zaczerpnięte z danych producenta, wyliczonych wskaźnikowo w odległości 10 m i dla przestrzeni nieosłoniętej. W takim ujęciu hałas emitowany przez ziębiarkę wynosi 43,4 dB. Organy administracji publicznej podnosiły wobec tego konsekwentnie w toku postępowania, że rozważane urządzenie generuje hałas poniżej 50 dB. Sąd nie zgodził się z takim stanowiskiem organów, gdyż ignorowało ono normę dopuszczalnego hałasu w porze nocnej. Przyjmując bowiem stałe emitowanie hałasu o mocy 43,4 dB, należy również uznać, że norma dla pory nocnej jest przekroczona, a zatem poruszane urządzenie generuje hałas ponadnormatywny. Okoliczność ta nie została w ogóle poddana analizie przez organy nadzoru budowlanego. Sąd wskazał, że informacja dostarczona przez producenta wskazuje dwie alternatywne wartości hałasu emitowanego przez urządzenie, oznaczone jako B (46,8 dB) i C (43,4 dB) (k. 70 projektu budowlanego zamiennego). Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy trudno jednak ustalić, skąd wynika różnica między tymi wartościami i dlaczego w rozpatrywanej sprawie przyjęto właśnie wartość C. Poza tym, w uzasadnieniu powyższego wyroku WSA zauważył, że zarówno z projektu budowlanego zamiennego, jak i z informacji producenta wynika, że referowane wyżej wartości emisji hałasu zostały ustalone dla odległości 10 m (k. 61, 70 projektu budowlanego zamiennego). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przedmiotowe urządzenie zlokalizowane jest w odległości ok. 1,30 m od nieruchomości skarżącej i 5,5 m od jej budynku mieszkalnego. Konsekwentnie zatem istnieje ryzyko, że ponadnormatywny hałas generowany przez urządzenie wykracza poza granice działki inwestora. Niezależnie od powyższego, Sąd wskazał, że w projekcie budowlanym zamiennym wskazuje się na wartości oddziaływania akustycznego urządzenia dla terenu nieosłoniętego (k. 61 projektu budowlanego zamiennego). Tymczasem w niniejszej sprawie urządzenie to obudowane jest murem z cegły klinkierowej o grubości 12 cm. Prowadzi to do kolejnej wątpliwości – czy wspomniane ogrodzenie wpływa na poziom roznoszenia się hałasu, a jeśli tak, to czy konstrukcja ta wzmacnia czy raczej osłabia oddziaływanie akustyczne. Powyższe wady, w ocenie Sądu, miały istotne znaczenie, gdyż zaniechania w zakresie zbadania oddziaływania akustycznego poruszanego urządzenia uniemożliwiły prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego zamiennego z normami emisji hałasu. WSA w Poznaniu nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi. Po pierwsze, stwierdzono, że przedmiotowa instalacja powinna być traktowana jako urządzenie techniczne (instalacja klimatyzacyjna), nie zaś jako wyrzutnia powietrza. Wobec tego Sąd stwierdził, że omawiane urządzenie nie stanowi budwoli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Po drugie, według Sądu, wskazane urządzenie nie odpowiada opisowi budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Po trzecie, Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącej, w świetle którego omawiane urządzenie jest niezgodne z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego P. Starego z dnia 12 grudnia 1994 r. w zakresie ustaleń realizacyjnych dla poszczególnych obszarów funkcjonalnych (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...], poz. 475 z późn. zm.). Przedmiotowe urządzenie nie jest zabudową mieszkaniową. W toku ponownego rozpoznania sprawy PINB wydał w dniu 22 lipca 2017 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, to jest przeprowadzenia kontroli przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. (dalej: "WIOŚ") i wydania rozstrzygnięcia na jej podstawie przez wskazany organ. WIOŚ ustalił, że tereny otaczające działkę nr [...] (działki nr [...], [...]) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W celu oceny klimatu akustycznego w otoczeniu kontrolowanej nieruchomości wykonano pomiary hałasu. Pomiary wykonano w porze dziennej. K. L. poinformowała, że nie włącza urządzenia w porze nocnej, przy czym dnia 8 sierpnia 2017r. w godzinach 22:00-23:00 pracownicy WIOŚ w P. ustalili, iż urządzenie nie pracowało. Jak wskazał WIOŚ, pomiary zostały wykonane w dwóch punktach pomiarowych P1, P2. Punkt pomiarowy P1 zlokalizowany był na granicy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. [...] (na działce nr [...]) w P. w odległości 3,6 m od elewacji budynku. Mikrofon usytuowany na statywie 4 m nad terenem skierowany był do źródła hałasu. Punkt pomiarowy P2 zlokalizowany był 1 m od elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (działka nr [...]) w P.. Mikrofon usytuowany na statywie w świetle zamkniętego okna pierwszej kondygnacji budynku był skierowany do źródła hałasu. Pomiary wykonano podczas pracy agregatu, również pomiary tła akustycznego wykonano w punktach pomiarowych P1 i P2 podczas przerwy pracy urządzenia. Na podstawie przeprowadzonej kontroli oraz otrzymanych wyników badań akustycznych stwierdzono wartości: równoważny poziom dźwięku w porze dziennej wynosił w punkcie pomiarowym P1 – 34,8dB, a w punkcie P2 – nie oznaczono wartości, z uwagi na różnicę pomiędzy poziomem imiisji urządzeń a tłem akustycznym mniejszą niż 3dB; nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu. Pismem z dnia 30 sierpnia 2017r. WIOŚ poinformował PINB o wynikach przeprowadzonej kontroli. Na podstawie ustaleń dokonanych przez WIOŚ, PINB podjął w dniu 4 września 2017 r. prowadzone postępowanie, a następnie w dniu 28 września 2017 r. wydał decyzję zatwierdzającą K. L. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...] w P. oraz zobowiązującą inwestora do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. G., która zarzuciła jej naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, § 2 ust. 1, § 12 ust. 1 pkt 2, § 323 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, § 8 ust. 1 pkt 9 uchwały Rady Miasta P. nr [...] W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej ocenie wyniki pomiarów dokonanych prze Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. w dniu 8 sierpnia 2017 r. nie mogą być uznane za wiarygodne. Pomiary te zostały dokonane zaledwie w dwóch punktach pomarowych przy pracy agregatu wody lodowej tylko na jednym stopniu natężenia działania ziębiarki. W ocenie strony odwołującej się, pomiary powinny być dokonane z co najmniej kilku punktów pomiarowych i przy różnych stopniach nateżenia działania ziębiarki. Podkreśliła, iż zwłaszcza w porze letniej, przy wysokich temperaturach zewnętrznych, urządzenie jest używane niekoniecznie na najniższych obrotach. Wobec tego, jej zdaniem, niezbędne jest przeprowadzenie badań z kilku punktów pomiarowych i przy różnych konfiguracjach pracy spornego urządzenia. Ponadto, w ocenie skarżącej, konieczne jest przeprowadzenie kontroli z zakresu przestrzegania przepisów ochrony przed nadmiernym hałasem także w porze nocnej. Twierdzenie K. [...], iżby sporne urządzenie nie pracowało w nocy, zdaniem odwołującej się jest nieprawdziwe. Wielokrotnie bowiem zdarzały się sytuacje, że agregat wody lodowej pracował także w nocy, na zbyt wysokim obrotach, co w sposób znaczący przeszkadzało skarżącej w odpoczynku nocnym. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 22 grudnia 2017 r. WINB utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Według organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie zostały przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w porze dziennnej; w porze nocnej natomiast przedmiotowe urządzenie nie działa, co potwierdziły ustalenia WIOŚ podczas kontroli z dnia 8 sierpnia 2017 r. Poza tym wartości wskazane w projekcie budowlanym zamiennym zostały określone dla terenu nieosłoniętego, natomiast agregat ten jest obudowany ścianką z cegły klinkierowej o grubości 12 cm, jednak jak wyjaśniono wcześniej, hałas nie przekracza wartości dopuszczalnych, zatem – w ocenie organu – fakt, że agregat jest osłonięty nie ma żadnego znaczenia. Ogrodzenie ziębiarki miałoby ewentualne znaczenie, gdyby hałas przekraczał dopuszczalne normy, a tak nie jest. Niezależnie od powyższego, WINB stwierdził, że urządzenie ziębiarki nie jest budynkiem ani budowlą, stąd nie miały w tej sprawie zastosowania przepisy odnoszące się do odległości budynków. Wobec powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję WINB z dnia 22 grudnia 2017 r. I. G. zarzuciła: 1. pominięcie decyzji Starosty z dnia 28.12.2011r. stwierdzającej jednoznacznie, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest budynkiem, a więc w rozumieniu prawa budowlanego jest obiektem budowlanym do którego stosują się odpowiednie przepisy; 2. naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 02.04.2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. 2015 poz. 1422) poprzez jego nie zastosowanie podczas, gdy do ziębiarki cieczy wraz z obiektem budowlanym w którym jest posadowiona, jako budowli powinny znaleźć zastosowanie przepisy przedmiotowego rozporządzenia; 3. naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012r., poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy ziębiarka cieczy wraz z obiektem, w którym jest posadowiona, pobudowanym na fundamentach z betonową posadzką, ścianami z cegły klinkierowej, jednospadowym dachem i furtką jest usytuowana w odległości 1,29 m od granicy posesji, i zaledwie 5,5 metra od domu skarżącej; 4. naruszenie art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich nie zastosowanie i nie uznanie przedmiotowej ziębiarki cieczy wraz z pomieszczeniem za budowlę, a zgodnie z treścią tego artykułu należy uznać ją za budowlę; 5. naruszenie § 8 ust. 1 pkt. 9 Uchwały Rady Miasta P. nr [...] z dnia 19.03.2001r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania dla P. Starego z dnia 12.12.1994r. w zakresie ustaleń realizacyjnych dla poszczególnych obszarów funkcjonalnych poprzez usytuowanie budowli w projekcie zamiennym budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w granicy ulicy podczas, gdy zgodnie z przywołanym planem nieprzekraczalną linię zabudowy wyznacza zabudowa już istniejąca, która wynosi 7 metrów; 6. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie wszystkich tych okoliczności faktycznych oraz brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli i interesu społecznego i wydanie decyzji przez PINB i WWINB zatwierdzających projekt zamienny budynku mieszkalnego, w którym to zatwierdza się przedmiotowy obiekt w obecnym jego miejscu posadowienia, co stanowi zagrożenie dla zdrowia skarżącej, zakłóca jej pracę, odpoczynek i sen. Ponadto w uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi, że nie respektował postanowień Sądu, a co za tym idzie – podważył zaufanie obywatela do państwa. Niezależnie od tego, według strony skarżącej, organ powołał się na zminimalizowane odczyty poziomu hałasu, które określił WIOŚ. Pomiar był robiony na minimalnym ustawieniu pracy klimatyzatora, a przed dokonaniem pomiaru "(...) specjalista od tych urządzeń wykonywał przez dwie godziny jakieś czynności". Strona podkreśliła, że przedmiotowe urządzenie, jak każde inne urządzenie mechaniczne, może pracować na różnym poziomie wydajności. Strona wskazała, że bywało również, iż urządzenie pracowało nocą, ewidentnie przekraczając dopuszczalną nocną normę [...] W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o wydanie wyroku nakazującego Nadzorowi Budowlanemu pełne respektowanie powyższych przepisów, a co za tym idzie, wydanie przez Nadzór Budowlany decyzji nakazującej K. L. przeniesienie spornego obiektu w inne miejsce. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik inwestora w piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2018 r. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że jest ona bezpodstawna. W piśmie procesowym z dnia 15 sierpnia 2018 r. skarżąca wywiodła, że w dniu dokonywania pomiaru hałasu (o godz. 11) przy chillerze dokonywane były przez specjalistę czynności wyciszające to urządzenie. Pomiar hałasu wykonywany był na działce strony przy jej domu, czyli ok. 5,5 od chillera, wiał zachodni wiatr w stronę działki p. Lesińskiej. Według skarżącej, gdyby mierzono głośność tuż przy chillerze, z pewnością zostałoby przekroczone [...] Generowany przez urządzenie hałas zakłóca wypoczynek i warunki pracy (uniemożliwia ją) strony oraz jej osób bliskich (hałas roznosi się w promieniu ponad 40 m). Ponadto skarżąca podkreśliła, że nieprawdą jest twierdzenie, że urządzenie działa wyłącznie w dzień. Podczas wyjazdów inwestora pozostawało ono włączone i działało 24 godziny na dobę. Podczas rozprawy w dniu 5 września 2018 r. skarżąca podkreśliła raz jeszcze, że w jej ocenie sporne urządzenie jest budowlą, która nie spełnia wymogów miejsowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko organów pozostaje w sprzeczności z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1046/12. W zaskarżonej decyzji błędnie też wskazano wyniki pomiaru hałąsu na 34 decybele, w sytuacji gdy hałas zmierzony wynosił 43 decybele. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie z powodu wszystkich zawartych w niej zarzutów. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uuchylenie zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Uzasadnienie orzeczenia zawierające ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania organu wykazuje w tym zakresie moc wiążącą (zob.: wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1902/09; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2183/13, publ.:http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie organów administracji i sądów w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie mogą one procedować ani formułować nowych ocen prawnych w sposób sprzeczny ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w prawomocnym wyroku, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob.: wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08; wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2003/14; cyt. jw.). Sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 274/06, cyt. jw.). Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania (zob.: wyrok NSA z dnia 8 kiwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 2121/13, cyt. jw.). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10, Legalis). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. W rozpoznawanym przypadku Sąd stwierdził, że organy administracyjne obu instancji nie uwzględniły oceny prawnej oraz wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 242/16. Ponadto organy dopuściły się jeszcze innych naruszeń przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy wskazać, że w powołanym wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r. Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej niedostateczne wyjaśniły kwestię hałasu generowanego przez omawiane urządzenie. Niezbędne było pozyskanie danych o rzeczywistym poziomie hałasu emitowanego przez ziębiarkę. Wskazując na treść rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), Sąd wskazał, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poziom hałasu w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym nie powinien przekraczać 50 dB, a w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy – 40 dB. Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej niedostateczne wyjaśniły kwestię hałasu generowanego przez omawiane urządzenie. Niezbędne było pozyskanie danych o rzeczywistym poziomie hałasu emitowanego przez ziębiarkę – również w porze nocnej. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowe urządzenie zlokalizowane jest w odległości ok. 1,30 m od nieruchomości skarżącej i 5,5 m od jej budynku mieszkalnego. Konsekwentnie zatem istnieje ryzyko, że ponadnormatywny hałas generowany przez urządzenie wykracza poza granice działki inwestora. Poza tym w projekcie budowlanym zamiennym wskazuje się na wartości oddziaływania akustycznego urządzenia dla terenu nieosłoniętego (k. 61 projektu budowlanego zamiennego). Tymczasem w niniejszej sprawie urządzenie to obudowane jest murem z cegły klinkierowej o grubości 12 cm. Doprowadziło to do kolejnej wątpliwości – czy wspomniane ogrodzenie wpływa na poziom roznoszenia się hałasu, a jeśli tak, to czy konstrukcja ta wzmacnia czy raczej osłabia oddziaływanie akustyczne. Okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona przez organ prowadzący niniejsze postępowanie za pomocą odpowiedniego środka lub środków dowodowych. Zaniechanie w tym względzie stanowi istotne uchybienie mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że informacja dostarczona przez producenta wskazuje dwie alternatywne wartości hałasu emitowanego przez urządzenie, oznaczone jako B (46,8 dB) i C (43,4 dB) (k. 70 projektu budowlanego zamiennego). Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy trudno jednak ustalić, skąd wynika różnica między tymi wartościami i dlaczego w rozpatrywanej sprawie przyjęto właśnie wartość C. Jakkolwiek w toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB zawiesił postępowanie, zwracając się do WIOŚ o przeprowadzenie kontroli i uwzględnił opinię przedstawioną przez ten organ. Jednak ustalenia poczynione przez organ w tej drodze nie stanowiły właściwej i pełnej realizacji oceny prawnej i wskazań Sądu, które powinny doprowadzić do prawidłowych ustaleń odnoszących się do meritym niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutu podniesionego w treści odwołania. Skarżąca wywiodła w nim, że wyniki pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. w dniu 8 sierpnia 2017 r. nie mogą być uznane za wiarygodne. Pomiary te zostały dokonane zaledwie w dwóch punktach pomarowych przy pracy agregatu wody lodowej tylko na jednym stopniu natężenia działania ziębiarki. W ocenie strony odwołującej się, pomiary powinny być dokonane z co najmniej kilku punktów pomiarowych i przy różnych stopniach nateżenia działania ziębiarki. Podkreśliła, iż zwłaszcza w porze letniej, przy wysokich temperaturach zewnętrznych, urządzenie jest używane niekoniecznie na najniższych obrotach. Wobec tego, jej zdaniem, niezbędne jest przeprowadzenie badań z kilku punktów pomiarowych i przy różnych konfiguracjach pracy spornego urządzenia. Sąd stwierdził, że organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego przyjął za wystarczające – a tym samym za wiarygodne – wyniki pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w P. w dniu 8 sierpnia 2017 r., pomimo wskazanego zarzutu sformułowanego w treści odwołania. Okoliczności przytoczone mają istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy, stąd ich niewyjaśnienie jest równoznaczne z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Według Sądu, wątpliwości budzi sposób wykonania pomiarów akustycznych wykonanych przez WIOŚ na potrzeby niniejszego postępowania. Organ nie ustalił, czy przedmiotowe urządzenie może działać na różnych poziomach wydajności – a co za tym idzie, może emitować hałas o zróżnicowanej intenstywności. Pomiaru hałasu dokonano wyłącznie trybie pracy zastanym w trakcie kontroli. Organ nie wskazał na warunki atmosferyczne panujące w trakcie realizacji pomiaru, a które mają niewątpliwie istotny wpływ zarówno na intensywność pracy chłodziarki, jak i na możliwość prawidłowego odbioru dźwięków emitowanych przez przedmiotowe urządzenie. Z kontrolowanych decyzji organów nie wynika, czy – a jeśli tak, to dlaczego metodologia badań poziomu hałasu zastosowana przez WIOŚ w trakcie kontroli w dniu 8 sierpnia 2017 r. była odpowiednia dla wówczas panujących warunków mających wpływ na prawidowość pomiarów akustycznych. Równocześnie, wbrew jednoznacznej ocenie i wskazaniom Sądu ujętym w wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r., organ nie ustalił, jaki wpływ na poziom roznoszenia się hałasu ma mur z cegły klinkierowej otaczający chłodziarkę na nieruchomości inwestora. Nie jest uzasadnione stanowisko organu, który przyjął, że skoro hałas generowany przez agregat nie przekracza wartości dopuszczanych, to fakt osłonięcia go murem z cegły nie ma znaczenia. Przeciwnie, jak wskazano w przywołanym wyroku Sądu, okoliczność ta ma istotne znaczenie dla prawidłowości pomiarów aktustycznych, gdyż niewątpliwie wpływa – wzmacniająco albo obniżająco – na sposób rozprzestrzeniania się hałasu wydobywającego się z urządzenia. Organ prowadzący niniejsze postępowanie ma obowiązek wyjaśnienia tych okoliczności oraz odzwierciedlenia swoich ustaleń w uzasadnieniu decyzji. Po drugie, w toku ponownego rozpoznania sprawy nie wykonano pomiarów akustycznych w porze nocnej. Wobec wspomnianej oceny prawnej i wskazań Sądu, za nieuprawnione należy uznać przyjęcie przez organ – wyłącznie na podstawie ustnego oświadczenia inwestora oraz jednorazowej próby pomiaru w godzinach 22:00-23:00 – że urządzenie w porze nocnej nie pracuje, stąd nie zachodziła konieczność dokonywania pomiarów. Organ nie powinien był poprzestać na takim stanowisku, lecz powinien podjąć odpowiednie działania mające na celu zbadanie poziomu hałasu generowanego przez ziębiarkę w porze nocnej. Zbadanie tej okoliczności jest tym bardziej uzasadnione, że skarżąca stoi na stanowisku przeciwnym do inwestora, wskazując, iż urządzenie pracuje także nocą, ewidentnie przekraczając dopuszczalną nocną normę 40dB. Po trzecie, jak wyjaśniono – zgodnie z treścią uzasadanienia wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – dlaczego w rozpratrywanej sprawie organ przyjął wartość hałasu emitowanego przez urządzenie, oznaczoną w informacji dostarczonej przez producenta literą "C" (43,4 dB), nie zaś wartość oznaczoną literą "B" (46,8 dB). Ustalenia te również powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r. WSA w Poznaniu stwierdził, że w badanej sprawie istnieje ryzyko, że ponadnormatywny hałas generowany przez urządzenie wykracza poza granice działki inwestora. Organy nie zbadały, czy jeszcze inne nieruchomości – prócz działki skarżącej – mogą być objęte oddziaływaniem akustycznym przedmiotowego urządzenia; a w związku z tym – czy konieczne byłoby dokonanie pomiarów hałasu w stosunku do tych innych nieruchomości. W otoczeniu nieruchomości przy ul. [...] w P. znajdują się także inne nieruchomości, w tym nieruchomość budynkowa pod adresem [...] (działka ewid. nr [...]). Organy powinny ustalić tą okoliczność i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Odpowiednio do ustaleń w tym względzie należałoby wykluczyć albo przeprowadzić konieczność przeprowadzenia odpowiednich dowodów mających na celu stwierdzenie, czy oddziaływanie akustyczne w stosunku do tych nieruchomości mieści się w powołanej normie. Powyższe wady, w ocenie Sądu, miały istotne znaczenie, gdyż powtórne zaniechania w zakresie zbadania oddziaływania akustycznego poruszanego urządzenia uniemożliwiły prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego zamiennego z normami emisji hałasu. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi. Po pierwsze, w prawomocnym wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r. stwierdzono, że przedmiotowa instalacja powinna być traktowana jako urządzenie techniczne (instalacja klimatyzacyjna), nie zaś jako wyrzutnia powietrza. Wobec tego należy przyjąć, że omawiane urządzenie nie stanowi budwoli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Po drugie, według Sądu, wskazane urządzenie nie stanowi również budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Po trzecie, Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącej, w świetle którego omawiane urządzenie jest niezgodne z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego P. Starego z dnia 12 grudnia 1994 r. w zakresie ustaleń realizacyjnych dla poszczególnych obszarów funkcjonalnych (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...] poz[...] z późn. zm.). Przedmiotowe urządzenie nie jest zabudową mieszkaniową. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że w badanej sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., a także przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracyjne uwzględnią ocenę prawną oraz wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszym wyroku i wydadzą decyzje odpowiadające przepisom prawa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia 22 grudnia 2017 r., nr [...], oraz decyzję PINB z dnia 28 września 2017 r., nr [...] Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.