II SA/Po 176/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A Sp. z .o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2015r. nr [...], znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] zł [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 stycznia 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2014r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2014r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojących paneli słonecznych wraz z przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo-pomiarowym ZK-15kV o łącznej mocy wytwórczej do 1,5MW oraz stacją transformatorową na terenie działek nr [...] i [...] położonych w J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podzielił stanowisko, że urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd argumentował, że infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii, a nie urządzenia służące do jej wytworzenia, zatem inwestycji polegającej na instalacji zespołu paneli solarnych wraz z kablami przyłączeniowymi i stacją transformatorową nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy. Organy orzekające w sprawie, po prawidłowo dokonanej klasyfikacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem, nie przeanalizowały w sposób prawidłowy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu na wyznaczonym obszarze analizowanym. Dokonując analizy należy uwzględnić specyfikę planowanego przedsięwzięcia, które nie polega na realizacji budynków lecz urządzeń produkcyjnych. Sąd wskazał, że jeżeli po ponownym przeprowadzeniu postępowania potwierdzi się, że na terenie działek, bezpośrednio graniczących z terenem inwestycyjnym, znajduje się stacja transformatorowa - Główny Punkt Zasilania miasta, to wbrew stanowisku organu, prowadzić winno to do wniosku, że warunek kontynuacji funkcji w niniejszej sprawie będzie zachowany. Znaczenie ma również obszar jaki obejmuje stacja transformatorowa na działkach nr [...] i [...] i jego porównanie z obszarem planowanej inwestycji, co również wpływać będzie na ocenę sposobu zagospodarowania terenu objętego planowaną inwestycją (zbieżny i uzupełniający charakter, czy też nie). Zadaniem organu było więc ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy – cech i funkcji zagospodarowania terenu wszystkich działek znajdujących się na obszarze analizowanym, a następnie w oparciu o tak ustalony stan faktyczny ponowna ocena, czy planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz decyzją z [...] października 2015r. na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) odmówił Spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojących paneli słonecznych wraz z przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo-pomiarowym ZK-15kV o łącznej mocy wytwórczej do 1,5MW oraz stacją transformatorową na terenie działek nr [...] i [...] położonych w J. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił kwestie związaną z ustaleniem funkcji obiektów znajdujących się na działkach na [...] i [...], które bezpośrednio graniczą z działkami inwestycyjnymi. W tym celu ustalono, że przedmiotowa stacja służy zaopatrzeniu w energię elektryczną m. in. odbiorców z osiedla mieszkaniowego w J. oraz że stacja nie służy wytwarzaniu energii elektrycznej. Główny Punkt Zasilania nie pełni funkcji produkcyjnej, ale zajmuje się przesyłaniem wytworzonej energii elektrycznej, a taka użyteczność omawianego urządzenia kwalifikuje je do urządzeń infrastruktury technicznej. Dla ustalenia zgodności funkcji planowanej inwestycji, jak i określenia poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy organ I instancji sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). I tak organ I instancji określił wokół przedmiotowej działki obszar analizowany niezbędny dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy. Ustalił, że występuje tu zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wolnostojącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażowymi, zabudowa usługowa (usługi poligraficzne, sakralne) oraz działalność handlowa. Dominującą funkcją na badanym obszarze jest funkcja mieszkaniowa. Na przedmiotowym obszarze występują również tereny rolnicze, zabudowania gospodarcze związane z rolnictwem oraz zabudowania rolnicze działu specjalnego produkcji rolnej - pieczarkarnia. Występuje co prawda zabudowa produkcyjna czy wytwórcza, jednak nie można utożsamiać zakładu krawieckiego/szwalniczego z farmą fotowoltaiczną. Zarówno forma architektoniczna, jak i sposób zagospodarowania terenu nie znajdują cech wspólnych dla planowanej inwestycji. W tym miejscu należy podkreślić, iż wnioskowana zabudowa zlokalizowana ma zostać w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ I instancji wskazał, że tworzenie stacji fotowoltaicznej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rolniczej nie mieści się w kanonach tworzenia ładu przestrzennego. Wprowadzenie obiektów produkcyjnych na teren o podstawowej funkcji zabudowy mieszkaniowej z urządzeniami infrastruktury technicznej jako funkcją uzupełniającą, stanowiłoby naruszenie ładu przestrzennego. Istniejące zagospodarowanie obszaru analizowanego nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję terenu bądź ją uzupełnia. Podkreślono, że planowana inwestycja nie tylko nie jest tożsama z istniejącą zabudową, ale planowaną farmę charakteryzuje funkcja radykalnie odmienna. Faktyczne zagospodarowanie terenu nie pozwala na określenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zagospodarowania terenu, a także intensywności wykorzystania terenu na potrzeby realizacji inwestycji. W ocenie organu wnioskowana inwestycja nie stanowi uzupełnienia funkcji terenu istniejących w obszarze analizowanym, a wręcz pozostaje w sprzeczności z istniejącą zabudową. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A Sp. z o.o. podnosząc, że uzasadnienie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest niezgodne z bieżącym stanem prawnym i narusza normy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zastosować bowiem należy art. 61 ust. 3 powyższej ustawy, który wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu, w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej, za jakie należy traktować instalację fotowoltaiczną. Nie wymaga zatem spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa. Odwołująca powołała się na art. 2 ust. 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii, z którego wynika, że jednakowo traktować należy instalacje przetwarzające energie z różnych źródeł odnawialnych, zatem nie można instalacji fotowoltaicznej nie kwalifikować jako infrastruktury technicznej i przyjmować, że na charakter produkcyjny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stycznia 2016r. utrzymało zaskarżoną decyzję Burmistrza w mocy. Kolegium argumentowało, że podziela stanowisko organu I instancji w kwestii uznania przedmiotowej inwestycji jako produkcyjnej, a nie jako infrastruktury technicznej. Organ I instancji właściwie przyjął funkcje planowanej zabudowy. W związku z tym przywołane definicje i orzecznictwo sądowe traktujące instalację fotowoltaiczną jako urządzenia infrastruktury technicznej w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Zdaniem Kolegium organ I instancji uwzględnił ocenę zawartą w wyroku Sądu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Kolegium przyznało rację odwołującej, że w zakresie osiągnięcia określonych standardów dotyczących stosowania energii odnawialnej, przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy stosować z zachowaniem prounijnej wykładni prawa, jednakże planowana inwestycja musi być przede wszystkim zgodna z istniejącym ładem przestrzennym i nie może kolidować z istniejącą zabudową na danym terenie. W związku z tym Kolegium przyjęło że nie została spełniona przesłanka kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania i orzekło, jak w sentencji decyzji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2016r. wniosła spółka A Sp. z o.o. zaskarżając ją w całości oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji i wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 UPZP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zawężającej interpretacji pojęcia "kontynuacja funkcji", w sposób ograniczający możliwość lokalizowania nowych inwestycji tylko do będących tego samego rodzaju, co istniejąca zabudowa na terenach sąsiednich, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że planowana przez Skarżącą inwestycja, której odmówiono ustalenia warunków zabudowy, nie spełnia określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 UPZP warunku kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu; 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istniejąca w obszarze poddanym analizie urbanistycznej zabudowa nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a w szczególności istnienie w bezpośrednim sąsiedztwie działek przeznaczonych pod realizację przedmiotowej inwestycji Głównego Punktu Zasilania J. Południe oraz w odległości ok. 300 m, na działce nr ewid. [...], zabudowy produkcyjnej, winny zostać uwzględnione jako wystarczające dla spełnienia przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa"; 3. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 UPZP poprzez błędną wykładnię użytego w art. 61 ust. 3 UPZP pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" polegające na uznaniu, że w zakresie tego pojęcia nie mieszczą się urządzenia techniczne i instalacje przetwarzające promieniowanie słoneczne na energię elektryczną (panele fotowoltaiczne) i w konsekwencji nienależyte zastosowanie tego przepisu, podczas gdy uwzględniając wyniki wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej art. 61 ust. 1 UPZP, w tym w szczególności posiłkując się definicją zawartą w art. 2 ust. 13 pkt a ustawy o odnawialnych źródłach, stwierdzić należy, że funkcja i cechy takich instalacji kwalifikują je do zakresu pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" w rozumieniu tego przepisu, a tym samym uprawniają Skarżącą do powołania się na zwolnienie z obowiązku spełnienia wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 UPZP. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy administracji nie odniosły się do kwestii zmiany przepisów mających zastosowanie w sprawie, a mianowicie zdefiniowania instalacji odnawialnego źródła energii w art. 2 ust. 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii. Nadto Skarżąca podniosła argumenty takie, jak w odwołaniu i poprzednio rozpoznawanej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację wskazaną w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym, rozpoznaniu sprawy zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał w niniejszej sprawie, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 stycznia 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2014r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2014r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uwzględnił zatem treść przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu z 15 stycznia 2015r. wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powołany przepis dotyczy zasadniczo "oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania" formułowanych w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2016r. jest zatem kolejną wydawaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojących paneli słonecznych wraz z przyłączem elektroenergetycznym oraz stacją transformatorową. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd uznał, że organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne w niniejszej spawie i w tym zakresie wykonały wskazania Sądu wyrażone w wyroku z 15 stycznia 2015r., ale dokonały błędnych rozważań i nieprawidłowo przeprowadziły akt subsumpcji. Nadto wbrew dyspozycji art. 107 §3 K.p.a. nie uzasadniły w należyty sposób swojego stanowiska w sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo i nie mogą się ostać. Ponownie dokonując analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji ustalił, że tereny sąsiadujące z nieruchomościami objętymi wnioskiem zagospodarowane są w przeważającej części budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. Występują tam również zabudowania usług poligraficznych, społecznych i sakralnych oraz handlowe. W obszarze analizowanym występuje co prawda zabudowa o funkcji produkcyjnej, czy też wytwórczej, jednak zdaniem organu nie sposób uznać, że zakład krawiecki/szwalniczy stanowi tożsame z farmą fotowoltaiczną zagospodarowania terenu. Organy wskazały jeszcze tylko, że forma architektoniczna, jak i sam sposób zagospodarowania terenu nie znajdują cech wspólnych dla wnioskowanej inwestycji. Z powyższej analizy wynika zatem, że na obszarze analizowanym brak jest nieruchomości zagospodarowanych w sposób umożliwiający lokalizację wnioskowanej inwestycji. Organ II instancji argumentację powyższą jedynie powielił, przyznając słuszność stanowisku organu I instancji i stwierdzając, że planowana inwestycja nie jest nie tylko tożsama z istniejącą zabudową, ale farmę charakteryzuje funkcja radykalnie odmienna. W ocenie Sądu brak jest dalszego pogłębionego uzasadnienia przyjętego stanowiska przez organy, argumentacji wspierającej tezę, że planowana inwestycja nie kontynuuje stwierdzonej na analizowanym terenie funkcji produkcyjnej, skoro, jak podkreślały organy funkcja produkcyjna, czy tez wytwórcza została na analizowanym terenie ustalona. Zauważyć bowiem należy, że przepis § 2 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) stanowi, że przez pojęcie - funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu - należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi, a przez pojęcie - cechy zabudowy i zagospodarowania terenu - należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Powyższe oznacza, że tą treść przepisu organy winny wypełnić konkretną argumentacją wynikającą z okoliczności faktycznych danej sprawy ustalonych w oparciu o szczegółową analizę parametrów zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym. W zaskarżonej decyzji brak takiej szczegółowej i konkretnej argumentacji opisującej cechy i funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, które uzasadniają stanowisko organu, że planowana inwestycja nie tylko nie kontynuuje istniejących cech i funkcji istniejącej zabudowy, a wręcz rażąco z nią koliduje. Nadto, zauważyć należy, że ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: zabudowa mieszkaniowa (jednorodzinna, wielorodzinna), czy zabudowa produkcyjna (§2 pkt 1 a i d Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Natomiast ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu, a ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu (§2 pkt 2 i 3 powyższego Rozporządzenia). Powyżej opisanych sposobów określania funkcji zabudowy oraz warunków kształtowania ładu przestrzennego brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, które to sposoby określania stanowią istotę dla przyjęcia, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje i cechy zagospodarowania terenu i wpisuje się w tzw. "dobre sąsiedztwo" lub też nie. Wobec powyższego w sytuacji, gdy działki nr [...],[...],[...],[...] stanowią tereny produkcyjne, co jednoznacznie wynika z analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu, znajdującej się w aktach sprawy (k. 240 akt adm. I inst.), to fakt zakwalifikowania istniejących tam obiektów jako szwalni, nie może co do zasady, tak jak przyjęły to organy, pozostawać w opozycji do zabudowy systemem fotowoltaicznym, która to zabudowa, jak i szwalnia, traktowana jest jako zabudowa produkcyjna. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje bowiem rodzaj prowadzonej działalności, jeżeli wszelkie tego rodzaju przedsięwzięcia są zlokalizowane na terenach produkcyjnych. Zaaprobować należy zasadność utrwalonego, a znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie poglądu, że brak jest podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, jako możliwość powstawania obiektów tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące – zakład krawiecki/szwalniczy, bądź też ściśle odpowiadającym zabudowaniom na nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy (vide: wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 298/14; z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 247/13; w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 634/13; w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1371/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 295/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 7/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 986/13). Ma to niebagatelne znaczenie w przypadku inwestycji innowacyjnych, tak jak w przedmiotowej sprawie, dla których trudno doszukiwać się wprost odniesienia do istniejącej zabudowy. Podkreślić trzeba, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być jedynie projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową także produkcyjną funkcją przedmiotowego terenu. Zauważyć przy tym należy, że inwestor uzyskał decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2013r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji orzekającą realizację wolnostojących kolektorów słonecznych w ilości 6.250 sztuk na działkach [...] i [...] oraz określił warunki jej realizacji. Jakkolwiek każde rozstrzygnięcie organu winno zawierać szczegółowe uzasadnienie zajętego stanowiska. Niezasadny okazał się zarzut skarżącej Spółki, że organy nie uwzględniły zmiany przepisów mających zastosowanie w sprawie, mianowicie ustawy z 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015r., poz. 478 ze zm.), gdzie zdefiniowano instalację odnawialnego źródła energii (art. 2 ust. 13 lit a), co ma skutkować zakwalifikowaniem farmy fotowoltaicznej, jako infrastruktury technicznej. Przepis ten stanowi, że działalność w zakresie wytwarzania energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia, w których energia elektryczna lub ciepło są wytwarzane z jednego rodzaju odnawialnych źródeł energii, a także magazyn energii elektrycznej przechowujący wytworzoną energię elektryczną, połączony z tym zespołem urządzeń. Z przepisów nowej ustawy o odnawialnych źródłach energii nie wynika, by istniała podstawa prawna do przyjęcia, że inwestycje polegająca na wytwarzaniu energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, w tym energii słonecznej, stanowiły infrastrukturę techniczną o jakiej mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu. Tak więc ustawa ta dotycząca m.in. wytwarzania energii elektrycznej z energii słonecznej rozróżnia urządzenia służące do wytwarzania od magazynu energii połączonego z tym zespołem urządzeń i traktuje jako część instalacji odnawialnego źródła energii. Wobec powyższego Sąd nadal podtrzymuje swoją argumentację dotyczącą zaliczenia przedmiotowej inwestycji - farmy fotowoltaicznej – jako inwestycji produkcyjnej, co Sąd szeroko wskazał, ustosunkowując się do podnoszonych już wcześniej zarzutów Skarżącej, w uzasadnieniu wyroku z 15 stycznia 2015r. W realiach rozpoznawanej sprawy inwestycja ma objąć budowę fotowoltaicznej instalacji wytwarzającej elektryczność ze źródła odnawialnego w celu odsprzedania wytworzonej energii, a więc przedmiot inwestycji świadczy o zamiarze podjęcia działalności gospodarczej o charakterze produkcyjnym. Wydanie zatem decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w ustawie o planowaniu warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji, jak orzeczono w punkcie I wyroku. Uwzględniając powyższe uwagi, dokonać należy ponownej oceny ustaleń stanu faktycznego, czy planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, a następnie organy winny dać temu wyraz w szczegółowym uzasadnieniu zawierającym konkretną argumentację na poparcie przyjętego stanowiska zgodnie z art. 107 §3 K.p.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania, jak w punkcie II wyroku.