II SA/Po 180/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia NSA Barbara Kamieńska /spr/ Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu11 października 2005r.. sprawy ze skargi B.K. na uchwały Rady Miejskiej Gminy z dnia 30 grudnia 2004r, Nr XXXI/276/04 z dnia 28 października 2004r. Nr XXVII/243/04 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego; I. odrzuca skargę na uchwałę Rady Miejskiej Gminy z dnia 30 grudnia 2004r. Nr XXXI/276/04, II. w pozostałej części skargę oddala /-/E.Brychcy /-/A.Zieliński /-/B.Kamieńska W dniu 27 listopada 2003r. Rada Miejska Gminy podjęła uchwałę Nr XIV/134/03 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego dla działki nr geodez. [...] położonej w G. w gminie P. Plan ten miał stanowić częściową zmianę miejscowego planu zagospodarowania Gminy P. z 1992r. i objąć działkę przeznaczoną w obowiązującym planie pod uprawy polowe. Projektuje się, na wniosek właścicielki, określenie zagospodarowania tej działki pod budownictwo jednorodzinne. W uzasadnieniu uchwały podano, iż Komisja Rolna i Komisja Ochrony Środowiska, wniosek o zmianę planu rozpatrzyły pozytywnie, aczkolwiek nie jednogłośnie, natomiast Komisja Rozwoju wypowiedziała się przeciwko postulowanej zmianie planu, z uwagi na położenie działki pomiędzy lasem i drogą i zamiar usytuowania wzdłuż działki nr [...] drogi dojazdowej prowadzącej do wjazdu na trasę szybkiego ruchu. Ostatecznie jednak Rada Miejska Gminy uchwałą Nr XXVII/243/04 z dnia 28 października 2004r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr 18, poz. 717) - postanowiła uchylić opisaną na wstępie uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego dla działki nr [...] położonej w G., powołując się na wynik analizy przeprowadzonej dnia [...]lipca 2004r. przez Komisję urbanistyczno-architektoniczną. Stwierdzono tam, że działka nr [...] nie nadaje się pod zabudowę. Szerokość działki wynosi około 34 m i graniczy ona dłuższym bokiem z jednej strony z lasem, a z drugiej- z drogą powiatową. Uzasadniając konieczność zachowania 12- metrowej odległości zabudowy od lasu (art. 271 ust. 1,2 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U.Nr 75, poz. 690) oraz 20- metrowej odległości linii zabudowy budynkami od drogi powiatowej, przy założeniu, że chodnik będzie miał 2 m, pozostaje na zabudowę teren o szerokości około 4-6 m. B.K. pismem z dnia 19 listopada 2004r. wezwała Radę Miejską Gminy do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę uchwały nr XXVII/243/04 i przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego dla jej działki nr [...]. Rada Miejska Gminy dnia 30 grudnia 2004r. podjęła uchwałę w sprawie odmowy wykonania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tę ostatnią uchwałę oraz uchwałę z dnia 28 października 2004r. nr XXVII/243/04 B.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 43 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie kryteriów odległości zabudowy od krawędzi jezdni niezgodnych z dyspozycją tego przepisu. Rada Miejska Gminy wniosła o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: A. Skarga na uchwałę Rady Miejskiej Gminy z dnia 28 października 2004r. Nr XXVII/243/04 jest bezzasadna. Podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", jak również uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe. Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo tylko wtedy, gdy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Nie ma też podstawy prawnej do przyjęcia, że żądanie właściciela danego terenu, aby zmienić, w planie dotychczasowym, przeznaczenie terenu wiąże organy gminy. Uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 14 ust. 4 omawianej ustawy). Podjecie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie oznacza konieczności kontynuowania procedury planistycznej i doprowadzenia do uchwalenia planu. Wykluczone jest w takiej sytuacji wykorzystywanie instytucji skargi na bezczynność organu przewidzianej w art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym (patrz wyrok NSA z 27.VIII.1998r.II SA/Wr 280/96. OSP 1998 z 5, poz. 103 i postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 24.VIII.2004r., II SAB/Gd 48/04. ONSA i WSA 205/2/40). Skoro uchwalenie planu miejscowego nie jest obowiązkowe, to nie ma przeszkód prawnych, aby rada gminy wycofała się z kontynuowania procedury planistycznej i odstąpiła od uchwalenia planu miejscowego. Taki jest właśnie zamysł zaskarżonej uchwały. Dlatego skargę w tym zakresie należało oddalić na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B. Z kolei skarga na uchwałę Rady Miejskiej Gminy z dnia 30 grudnia 2004r. nr XXXI/276/04 w przedmiocie odmowy usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały (7) z dnia 4 maja 1998r. (syg.FPS 1/98 opublikowanej w ONSA 1998/3/78) odmowa uwzględnienia przez organ gminy wezwania, o którym stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinna być traktowana jako wyczerpanie trybu autoweryfikacji własnego działania przez właściwy organ w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odmowa uwzględnienia wezwania do usunięcia prawa jest rozstrzygnięciem w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia otwierającym drogę do zaskarżenia do sądu uchwały objętej wezwaniem. Dlatego orzeczono jak w sentencji. /-/E.Brychcy /-/A.Zieliński /-/B.Kamieńska hp