II SA/Po 276/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz R. decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.1073) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacja bazową na terenie części działki o nr ewid. [...] w miejscowości T.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanej powyżej inwestycji wystąpiła [...] sp. z o.o. (dalej jako: "spółka", "inwestor" albo "skarżąca"). Do złożonego wniosku załączono analizę środowiskową opracowaną mgr inż. Ł. B., w której w pkt 18 "Wnioski końcowe i zalecenia" stwierdzono, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane lub może być wymagane, zatem w myśl § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako: "rozporządzenie") przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których raport jest wymagany. Organ I instancji zapoznał się z załączoną dokumentacją pod nazwą "analiza środowiskowa", która wzbudziła wątpliwości, co do braku potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego pismem z dnia 12 listopada 2016 r. Burmistrz wystąpił z prośbą do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o weryfikację załączonej dokumentacji i określenie, czy przedsięwzięcie można zaliczyć do umieszczonego w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wskazał, że posiada kompetencje do wyrażania wiążącego stanowiska w trybie administracyjnym określonym w przepisach art. 64, art. 75 i art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 353 ze zm.). Po dokonaniu analizy sprawy, oraz w odniesieniu do orzecznictwa sądów administracyjnych organ I instancji ustalił, że dla wnioskowanej inwestycji zachodzi konieczność uzyskania przez spółkę decyzji uwarunkowaniach środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego decyzją z dnia [...] marca 2017 r. odmówił wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja powyższa została następnie uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r., które wskazało, że wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zawierał informacji o parametrach technicznych inwestycji. Burmistrz, ponownie rozpoznając sprawę zobowiązał spółkę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma poprzez: dokładne określenie parametrów poszczególnych anten i parametrów całej inwestycji, uzupełnienie danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji na środowisko (pkt.VII ppkt. l wniosku, w którym wpisano, że inwestycja nie wpływa na środowisko). W wyznaczonym terminie inwestor w piśmie z dnia [...] października 2017 r. określił parametry poszczególnych anten i parametry całej inwestycji oraz opisał wpływ inwestycji na środowisko. W dalszej części uzasadnienia organ scharakteryzował treść przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzania, wyjaśniając, że w świetle § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Biorąc pod uwagę takie parametry jak: rodzaj anten, ich liczbę, moc promieniowania poszczególnych anten, emisję pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, oraz występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej, organ dokonał stosownej kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych i stwierdził, że wnioskowana inwestycja została zaliczona, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8f rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co powoduje, że przed wystąpieniem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka, podnosząc, że inwestycja nie spełnia łącznie przesłanek dla zaliczenia jej do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie został bowiem spełniony warunek, aby "miejsca dostępne dla ludności znajdywały się w odległości nie większej niż 200 m. i nie mniejszej niż 150 m. od środka elektrycznego, w osi i wiązki promieniowania tej anteny". W ocenie inwestora tylko stwierdzenie, że miejsca dostępne dla ludności przecinają oś główną wiązki promieniowania pozwala na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w przedmiotowej inwestycji oś główna promieniowania znajduje się zawsze co najmniej 9,0 m nad poziomem terenu lub dachów sąsiedniej zabudowy, a zatem poza miejscami dostępnymi dla ludności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu EmiTel S.A. (następca prawny EmiTel sp. z o.o.) sp. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a, art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8f rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, wynikające z niewłaściwego zakwalifikowania przedsięwzięcia; art. 80 K.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na pominięciu części dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, w szczególności kwalifikacji środowiskowej, a nadto ustaleniu stanu faktycznego w sposób niekorespondujący z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących spełnienia przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie Inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej i wszechstronnej oceny dowodów poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji całości zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a nadto pominięcie opisu i oceny zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnienia faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji; art. 8, 9 i 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w szczególności ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a nadto brak należytego uzasadnienia przesłanek, którymi organ kierował się rozstrzygając niniejszą sprawę, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że w realiach przedmiotowej sprawy okolicznością sporną pozostaje, czy w przypadku planowanej inwestycji miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Szczegółowe dane dotyczące ilości, rodzaju i parametrów technicznych urządzeń zostały przedstawione przez skarżącą w następujących dokumentach: kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową sporządzona przez mgr inż. Ł. B., analizie środowiskowej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową sporządzona przez mgr inż. Ł. B. oraz wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 28 września 2017 r. (data wpływu do organu: [...] października 2017 r.). Z przedstawionych dokumentów wynika jednoznacznie, iż - uwzględniając ukształtowanie terenu - oś główna wiązki promieniowania znajduje się zawsze co najmniej 9,0 m nad poziomem terenu lub dachów sąsiedniej zabudowy, a zatem poza miejscami dostępnymi dla ludności. Biorąc pod uwagę położenie osi głównej wiązki promieniowania względem istniejącej zabudowy należy stwierdzić, iż z przedstawionej dokumentacji wynika, iż tylko na azymucie 0° oś główna wiązki promieniowania przebiega ponad zabudową nawet jednak uwzględniając maksymalne pochylenie wiązki (tilt 11,00°) przebiega ona na wysokości co najmniej ok. 22,5 m ponad dachami istniejącej zabudowy, zatem w przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Na przebiegu oś głównej wiązki promieniowania anten na pozostałych azymutach nie występuje istniejąca zabudowa. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ stwierdził, aby którakolwiek wyznaczona oś główna wiązki promieniowania przecinała miejsca dostępne dla ludności, ustaleń takich zawiera również decyzja organu odwoławczego. Zarówno organ I jak i II instancji nie poczyniły w tym zakresie żadnych własnych ustaleń zarówno, co do przebiegu wiązki jak i usytuowania miejsc dostępnych dla ludności. Dodatkowo wskazano, że organ I instancji nie wskazał, aby przedstawione przez skarżącą dokumenty zawierały jakiekolwiek błędy merytoryczne, w szczególności w zakresie ustalonego przebiegu osi głównej wiązki promieniowania i jej położenia względem miejsc dostępnych dla ludności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacja bazową na terenie części działki o nr ewid. [...] w miejscowości T.. Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy, podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, zgodnie z art. 50 ust. 1 powołanej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej również: decyzja lokalizacyjna). W tym miejscu wyjaśnić należy, że realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, makroregionalnym), a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że w rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07, 23 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1829/12, Baza NSA). Budowa takiego obiektu służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Natomiast z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z powołanych przepisów rozporządzenia wynika zaś, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, Baza NSA). Jak wskazuje analiza akt sprawy oraz co zasadnie wywodzi skarżący, istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, które może potencjalnie oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, a okolicznością sporną pozostaje, czy w przypadku planowanej inwestycji miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Skarżąca wywodzi przy tym, że z przedstawionych dokumentów wynika jednoznacznie, iż - uwzględniając ukształtowanie terenu - oś główna wiązki promieniowania znajduje się zawsze co najmniej 9,0 m nad poziomem terenu lub dachów sąsiedniej zabudowy, a zatem poza miejscami dostępnymi dla ludności. Biorąc pod uwagę położenie osi głównej wiązki promieniowania względem istniejącej zabudowy należy stwierdzić, iż z przedstawionej dokumentacji wynika, iż tylko na azymucie 0° oś główna wiązki promieniowania przebiega ponad zabudową nawet jednak uwzględniając maksymalne pochylenie wiązki (tilt 11,00°) przebiega ona na wysokości co najmniej ok. 22,5 m ponad dachami istniejącej zabudowy, zatem w przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Na przebiegu oś głównej wiązki promieniowania anten na pozostałych azymutach nie występuje istniejąca zabudowa, a co za tym idzie oddziaływanie przedmiotowej inwestycji nie będzie dotyczyło miejsc dostępnych dla ludności . W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że sporządzona dla potrzeb kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego analiza środowiskowa przedsięwzięcia obejmującego trzy anteny sektorowych, do której nawiązuje w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji, zawiera obliczenia dla każdej z anten oddzielnie. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18, Baza NSA, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/18; z dnia 07 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, Baza NSA), czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Idąc dalej, podkreślić należy, że legalną definicję pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U . z 2018 r. poz. 799 ze zm.) i należy przez nie rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 104/13, Baza NSA, iż przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Konsekwentnie ocena oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do zastanej w okolicy terenu na którym realizowana będzie inwestycja zabudowy mieszkaniowej. Ocena powinna zostać przeprowadzona również w stosunku do innych terenów, w stosunku do których możliwy jest dostępne dla ludności. Jest to o tyle istotne, że z kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Kwestia powyższa nie została bowiem opisana w przedłożonych przez inwestora dokumentach. Sąd podkreśla, że w realiach niniejszej sprawy organ I instancji przyjął, że biorąc pod uwagę takie parametry jak: rodzaj anten, ich liczbę, moc promieniowania poszczególnych anten, emisję pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, oraz występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej, wnioskowana inwestycja została zaliczona, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8f rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie kwestionując powyższej oceny, zwrócić należy uwagę, że stanowisko powyższe nie zostało jednak szerzej uzasadnione – co jest istotne, chociażby z uwagi na treść zarzutów skarżącej – jak również zostało wydane na podstawie niepełnej oceny materiału dowodowego, gdzie nie uwzględniono zarówno w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko, jak również nie rozważano kwestii związanych z możliwością pochylenia poszczególnych anten i tym samym możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania. Tym samym zarówno decyzja nie spełniała podstawowych wymogów postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., nie wyjaśnia bowiem w sposób szczegółowy, dlaczego organy uznały, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję mogąca oddziaływać na środowisko. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł jak w pkt 1 sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy uwzględnieniu wykładni przepisów rozporządzenia dokonanej przez Sąd oraz do szczegółowego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości [...] zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego jednego egzemplarza pełnomocnictwa (17 zł).