II SA/Po 285/21

II SA/Po 285/21 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania punktu 2. postanowienia Inspektora Sanitarny w P. z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie ze skargi M. K. prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą S. i M. M. K. na postanowienie Inspektora Sanitarny w P. z dnia z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania pkt. 2 postanowienia. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz Pismem z dnia [...] marca 2021 r., M. K. prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą S. i M. M. K. (dalej: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektora Sanitarny w P. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. W treści skargi, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania opisanego postanowienia co do punktu 2) albowiem w jej ocenie zaskarżone postanowienie jest nieważne, a organy sanitarne nie są upoważnione do kontynuowania kontroli względem skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że natychmiastowe wykonanie postanowienia pociągałoby dla niej zbyt trudne skutki osobiste i majątkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Oznacza to, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Chodzi o akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki. Zaskarżone postanowienie nie kreuje żadnych praw oraz obowiązków nadających się do wykonania, a więc mogących podlegać egzekucji. Wskazać również należy, że w myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania orzeczenia, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt: II FZ 585/06, niepubl.). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt: I FZ 332/14, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Złożony przez skarżącą wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek skarżącej nie zawierał bowiem dostatecznego uzasadnienia. Podkreślenia wymaga, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt: II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia skarżąca wskazała na hipotetyczne i niejasne konsekwencje jakie mogą się dla niej wiązać z dalszym prowadzeniem kontroli. Mają to być zbyt trudne skutki osobiste i majątkowe. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z 21 marca 2013 r. o sygn. akt: I FZ 15/13, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt: I FZ 593/15, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie sprecyzowała, jakie zbyt trudne skutki mogą wyniknąć dla niej w wyniku prowadzonej kontroli. W tej sytuacji nie sposób uznać, by skarżąca wykazała zaistnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 Ppsa Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz