II SA/Po 308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi E. B. i W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; oddala skargę Wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na skutek skargi W. B. i E. B. – następców prawnych zmarłego M. B., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2008 r. nr [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] 2008 r. nr [...] znak: [...] odmawiającą A. P. i P. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego (wymiana oleju i ogumienia oraz magazyn), natomiast ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów, na działce nr [...], położonej w m. Z.. W uzasadnieniu wyroku Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie przesądził, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy powinien być uwzględniony w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego. W konsekwencji Sąd w podzielił powyższy pogląd sądu odwoławczego. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy służy nie tylko weryfikacji aspektów związanych z wyglądem, gabarytami i miejscem posadowienia projektowanego obiektu na nieruchomości, ale przede wszystkim ma ono na celu dopuszczenie inwestycji o odpowiedniej funkcji w kontekście funkcji zabudowań na obszarze analizowanym. Skoro zatem zbieżność funkcji nowej zabudowy z funkcją zabudowy istniejącej jest zasadniczym warunkiem dopuszczenia tej nowej zabudowy, to warunek ten należy odnosić także do zmiany sposobu użytkowania obiektów już istniejących - tym bardziej, że zmiana sposobu użytkowania w istocie stanowi zmianę właśnie w sferze funkcji danego obiektu. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że zgłoszone we wniosku inwestorów zamierzenie inwestycyjne znajduje się na terenie pozbawionym planu miejscowego. Zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów, wymagała zatem ustalenia warunków zabudowy. Dalej uznał, że w świetle wykładni przedstawionej przez NSA nie ulega już wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji powinna odnosić się do wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zwłaszcza warunku kontynuacji funkcji określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sprawie Burmistrz Gminy Z. dokonał oceny inwestycji w świetle powyższych warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odstąpiło natomiast od badania zasady dobrego sąsiedztwa przyjmując stanowisko, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie odnosi się do spraw, w których ustala się warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. Powyższe oznacza w ocenie Sądu, że postępowanie wyjaśniające jakie legło u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium należy uznać za niepełne, gdyż dokonano je z pominięciem zasadniczego uwarunkowania określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - kontynuacji funkcji dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Zdaniem Sądu odstępując od weryfikacji funkcji projektowanej inwestycji organ odwoławczy naruszył art. 59 ust. 1, który nakazuje ustalić warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, a więc ustalić je w pełnym zakresie określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Uchybił także zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), ponieważ w konsekwencji nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie. Właśnie wskazane naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania uniemożliwiło Sądowi odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących relacji projektowanej przez inwestorów zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną do funkcji zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Sądowa kontrola prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego nie może bowiem uprzedzać rozstrzygnięcia organu - w szczególności Sąd nie powinien zajmować stanowiska w kwestii dotychczas nie rozpoznanej w obu instancjach administracyjnych. Pełna ocena legalności decyzji w zakresie zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po dwukrotnym, całościowym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym. Na marginesie Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno mieć na uwadze dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności fakt, że decyzję Burmistrza Gminy Z. kilkukrotnie uchylano. Takie działanie organów negatywnie rzutuje na ocenę działania administracji z punktu widzenia zasady zaufania obywatela do organów Państwa oraz zasady szybkości postępowania (art. 8 i 12 K.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno - oczywiście w miarę możliwości prawnych - podjąć starania w celu definitywnego załatwienia sprawy z wniosku P. P. i A. P. Zasygnalizował, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestorzy przedstawili dodatkowy opisowy i fotograficzny materiał obrazujący funkcje konkretnych obiektów na działkach w obszarze sąsiadującym z inwestycją (załącznik do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.). Materiał ten musi być poddany analizie w kontekście spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Oceniając projektowaną inwestycję organ powinien mieć też na względzie, że w § 3 ust. 2 rozporządzenia ustanowiono jedynie minimalne granice obszaru analizowanego (trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). Nic natomiast nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby oceny projektowanej inwestycji uwzględnić też zabudowę na działkach położonych w większej odległości (m.in. zabudowę, na którą wskazują inwestorzy w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.), tym bardziej, że w danych okolicznościach sprawy przemawia za tym charakterystyka działki nr [...] - działka A. P. i P. P. posiada stosunkowo niewielką szerokość frontu, natomiast sięga znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ulicy K., niemalże wzdłuż całej ulicy K.. Dokonując analizy funkcji istniejącej zabudowy dla potrzeb projektowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno także zważyć, że nieruchomość inwestorów jest już zabudowana obiektami o funkcji usługowej (usługi handlu), a fakt ten ma znaczenie dla określenia warunków dla planowanej zmiany sposobu użytkowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia [...] 2011 r. Nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] 2008 r. Nr [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia powołano ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11, a następnie wskazało, że w myśl § 3 rozporządzenia w celu oceny, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp należy wyznaczyć granice obszaru analizowanego na kopii stosownej mapy i przeprowadzić w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie tych warunków. Tymczasem, jak stwierdziło Kolegium, wykazane w uzupełniającej opinii architektonicznej przedłożonej przez inwestora w postępowaniu przed Sądem działki znajdują się poza wyznaczonymi granicami obszaru, w którym analizowano funkcje i cechy zabudowy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Skoro więc projekt decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 60 ust. 4 upzp został sporządzony w oparciu o analizę funkcji i cech w ściśle ustalonym obszarze, to ocena tej decyzji w postępowaniu odwoławczym na podstawie analizy cech i funkcji zabudowy działek znajdujących się poza granicami tego obszaru prowadziłaby do naruszenia zasady wyrażonej w § 3 ust. 1 pkt 1 upzp. Organ odwoławczy uwzględniwszy wskazania Sądu, zgodnie z którymi nie ma przeszkód, aby na potrzeby oceny projektowanej inwestycji uwzględnić też zabudowę na działkach położonych w większej odległości (niż minimalne granice) m.in. zabudowę, na którą wskazują inwestorzy w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r., tym bardziej, że w danych okolicznościach sprawy przemawia za tym charakterystyka działki nr [...] – działka A. P. i P. P. posiada stosunkowo niewielką szerokość, natomiast sięga znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ul. K. niemalże wzdłuż całej ul. K. oraz wskazanie zawarte w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., zgodnie z którym wymagana w ramach postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego decyzja o warunkach zabudowy musi być poprzedzona analizą urbanistyczną w zakresie uniemożliwiającym stwierdzenie, czy możliwe jest pozytywne załatwienie wniosku inwestora ze względu na zachowanie zasady podobieństwa pod względem kontynuacji funkcji na analizowanym terenie, to w sprawie koniecznym jest ponowne wyznaczenie granic obszaru analizowanego z uwzględnieniem stanowiska WSA w Poznaniu co do zasięgu tych granic, przeprowadzenie w tym obszarze analizy urbanistycznej pod względem kontynuacji funkcji zamierzonego przedsięwzięcia na wyznaczonym obszarze opracowanie projektu decyzji i ponowne rozstrzygnięcie wniosku. Jest to zatem de facto postępowanie I-instancyjne oparte o inny stan faktyczny niż w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji Burmistrza Z. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Gminy Z. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 upzp oraz art. 104 kpa odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego – wymiana oleju i ogumienia z magazynem oraz ustalił warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów na działce zlokalizowanej w m. Z. na dz. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na stanowiska WSA w Poznaniu i NSA wyrażone w niniejszej sprawie. Następnie podał, iż ponownie przeprowadził analizę urbanistyczną. Wziąwszy pod uwagę, że działka objęta wnioskiem jest długa i dość wąska (front przylega do ul. K. na szer. 22 m, długość ok. 225-230 m) obszar analizowany został wyznaczony w odległości 70 m od krótszych granic działki i w odległości 170 m od dłuższych granic działki objętej wnioskiem, co w sumie daje obszar analizowany zbliżony do kwadratu o wymiarach ok. 360 x 360 m. Organ wskazał, że działka objęta wnioskiem jest częściowo zabudowana, w jej części frontowej przyległej do ul. K. znajduje się parterowy budynek mieszkalny jednorodzinny przylegający od północy do granicy pasa drogowego. W głębi działki, w odległości 38-40 m od jej frontu, znajduje się budynek magazynowo-usługowy, objęty wnioskiem. Działka jest uzbrojona i posiada przyłącza infrastruktury technicznej – wodociągowe, kanalizacji sanitarnej i energetyczne. Działka posiada też urządzony zjazd z ul. K. stanowiącej drogę powiatową nr [...]. Organ zaznaczył, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego w istniejącym budynku magazynowo-usługowym na stację kontroli pojazdów nie obejmuje zmian w gabarytach zewnętrznych budynku. Drugim elementem wniosku o warunki zabudowy była budowa nowego pomieszczenia warsztatowego – wymiana ogumienia i oleju jako nowego obiektu. W stosunku do tej części wniosku Burmistrz wydał decyzję odmowną, od której inwestor się nie odwołał. Dokonując oceny zmiany sposobu użytkowania organ I instancji wskazał, że na działce objętej wnioskiem, istnieje zabudowa magazynowo-usługowa i mieszkaniowa jednorodzinna. Z uwagi na to, że wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na cele usług przyjęto, że wnioskowaną funkcją jest funkcja usługowa. Konieczne było więc ustalenie, czy w obszarze analizowanym występuje taka funkcja. Mając przy tym na względzie, że zmianie nie ulegną gabaryty budynku organ stwierdził, że nie zachodzi konieczność ustalenia nowych wymagań w zakresie powierzchni zabudowy, wysokości budynku, geometrii dachu, linii zabudowy w stosunku do drogi publicznej, jak również odległość budynku w stosunku do pozostałych granic działki. Organ I instancji stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcjach zróżnicowanych, czyli mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowo-usługowa oraz usługowa. Zabudowa wzdłuż ul. K. ma charakter zabudowy o funkcji mieszanej mieszkaniowo-usługowej, przy czym budynki gospodarcze sytuowane są w głębi działek, podobnie jak i część budynków usługowych. W szczególności stwierdzono, że na dz. nr [...] przy ul. K. istnieje zabudowa usługowa (usługi zdrowia), na dz. nr [...] przy ul. K. istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (usługi handlu – skup i sprzedaż samochodów używanych), na dz. nr [...] przy ul. K. znajduje się zabudowa usługowa (warsztat ślusarski), na dz. [...] przy ul. K. znajduje się zabudowa usługowa (usługi kultu religijnego). Z kolei przy ul. K. na dz. nr [...] istnieje zabudowa usługowa (handel i obsługa środków transportu, okręgowa stacja kontroli pojazdów i hurtownia materiałów budowlanych), zaś przy ul. L. na dz. nr [...] znajduje się zabudowa usługowa (miejskie targowisko zwierzęce), na dz. nr [...] – zabudowa mieszkaniowo-usługowa (handel), zaś na dz. nr [...] zabudowa usługowa w formie skupu złomu. Mając powyższe na względzie Burmistrz stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji usługowej, zatem warunek kontynuacji funkcji zabudowy został spełniony. Jednocześnie zaznaczył, że fakt bliskiego sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej w stosunku do działki wnioskodawcy uzasadnia niedopuszczenie na tym terenie realizacji przedsięwzięcia zaliczanego do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego odmówiono ustalenia warunków zabudowy co do budowy pomieszczenia warsztatowego – wymiana oleju i ogumienia z magazynem. Organ podkreślił też, że linia zabudowy budynków mieszkalnych przebiega bezpośrednio przy frontowej granicy działek z ul. K. (z jednym wyjątkiem), a linia zabudowy istniejącego budynku magazynowo-usługowego, którego dotyczy wniosek o zmianę sposobu użytkowania jest cofnięta w stosunku do linii zabudowy mieszkaniowej o ok. 40 m w głąb działki, co należy uznać za czynnik korzystny z punktu widzenia sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Ponadto na działce nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] od strony zachodniej znajduje się wydłużony budynek gospodarczy usytuowany bezpośrednio przy granicy działki nr [...] z działką wnioskodawcy. Długość ściany szczytowej tego budynku wynosi ok. 37 m i przekracza długością budynek magazynowo-usługowy na działce nr [...], co stwarza barierę akustyczną i optyczną między obiema działkami. Organ wskazał, że w trakcie postępowania zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku sprzeciwili się W. B. i E. B.. Podnieśli oni, że w postępowaniu nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany, który ich zdaniem powinien stanowić 3-krotność frontu analizowanej działki. Zdaniem Burmistrza zarzut ten jest chybiony, ponieważ przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia określa, że celem przeprowadzenia analizy wyznacz się obszar o zasięgu równym co najmniej trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, lecz nie mniejszym niż 50 m. Rozporządzenie określa zatem warunek co do minimalnego zasięgu obszaru analizowanego, który to warunek został spełniony. Organ wyjaśnił, że poszerzył obszar analizowany ze względu na nieforemny kształt działki objętej wnioskiem, tak by uzyskać obszar o logicznie uzasadnionym, regularnym kształcie zbliżonym do kwadratu. Przypomniał też, że w tej kwestii wypowiedział się już Sąd w wyroku z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt II SA/Po 672/09, wskazując, ze nic nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby projektowanej inwestycji uwzględnić także zabudowę na działkach położonych w dalszej odległości (niż minimalne granice obszaru analizowanego). Organ nie podzielił też zarzutu stron co do niezgodności inwestycji z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyjaśnił, że w myśl art. 14 ust. 5 upzp stopień zgodności ze studium bada się w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przy ustalaniu warunków zabudowy. Jednocześnie organ zauważył, że działka nr [...] w studium gminy znajduje się na terenie oznaczonym jako MN przeznaczonym na cele budownictwa mieszkaniowego, gdzie dopuszcza się jako funkcję uzupełniającą handel, usługi i rzemiosło nieuciążliwe dla otoczenia. Ponieważ stacja diagnostyczna nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wnioskowane przedsięwzięcie również nie jest sprzeczne ze studium. Odwołanie od powyższej decyzji w części obejmującej ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowo-usługowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów na działce nr [...] w Z. wnieśli W. B. i E. B.. Zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, jak i zakwestionowali sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Wskazali, że dla ponownie przeprowadzanej analizy wyznaczono obszar obejmujący 1/3 Z., w promieniu 360 m do działki objętej inwestycją, po to tylko, by wydać pozytywną decyzję dla inwestorów. Ich zdaniem, gdyby obszar ten był zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia nie można by stwierdzić podobieństwa zabudowy w jego granicach. Odwołujący podnieśli, iż skoro obszar analizowany ma służyć do wskazania działek sąsiednich, spełniających warunki tzw. dobrego sąsiedztwa to nie można abstrahować od pojęcia sąsiedztwa w języku potocznym. Logiczna interpretacja § 3 ust. 2 rozporządzenia nakazuje uznać, że określane w nim odległości pomimo użycia zwrotu "w odległości nie mniejszej niż" stanowią w zasadzie limit (górną granicę) rozmiarów obszaru analizowanego, poza którymi inwestor może poszukiwać tzw. dobrego sąsiedztwa jedynie w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Działka wnioskodawców ma szerokość 22 m, zaś sąsiednie działki są znacznie węższe. Przy istniejącej ścisłej zabudowie przy ul. K. prawidłowym byłoby wyznaczenie granic obszaru analizowanego w jego minimalnych rozmiarach. Ponadto, zdaniem odwołujących działka objęta inwestycją znajduje się tylko przy ul. K., tak więc w granicach obszaru analizowanego nie powinny znaleźć się działki leżące przy innych ulicach. Odnosząc się do sporządzonej analizy urbanistycznej odwołujący podali, że na dz. nr [...] istnieje głównie budynek mieszkalny, zaś gabinet stomatologiczny zajmuje jedynie ok. 28 m2. Z kolei na dz. nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, a na działalność handlową przeznaczono w nim ok. 30 m2. Działka nr [...] zabudowa jest budynkiem mieszkalnym, a warsztat ślusarski zajmuje 30 m2. Podobnie na dz. nr [...], która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, w którym istnieje również studio fotograficzne o pow. ok. 24 m2. Na działce nr [...] znajduje się zaś kościół. W tej sytuacji, gdyby przyjąć, że tylko te działki mieszczą się w granicach obszaru analizowanego, trzeba by uznać, że w sąsiedztwie istnieją jedynie budynki mieszkalne, a budynkiem mieszkalno-usługowym jest tylko budynek należący do inwestorów. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że decyzja zakłada, iż powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić 65% powierzchni działki. Tymczasem obecnie współczynnik ten wynosi 35%, a po zmianie sposobu użytkowania na pewno się zmniejszy, ponieważ towary z dotychczasowego magazynu zostaną umieszczone na terenie działki. Dla potrzeb stancji diagnostycznej niezbędne też będzie wyznaczenie dodatkowych dwóch stanowisk parkingowych dla pojazdów typu TIR oraz 4 miejsca parkingowe dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t oraz miejsca do badania poziomu hałasu pojazdów. Ponadto wskazali, że w decyzji określono, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do gruntu ma odbywać się w granicach działki inwestorów. Tymczasem już obecnie wody opadowe z utwardzonego terenu są odprowadzane w kierunku działki nr [...], gdzie budynek gospodarczy ulega zawilgoceniu, w kierunku działki nr [...] i na ul. K.. Przy zwiększonej powierzchni utwardzonej te zjawiska się pogłębią. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania, w tym ocenę prawną i wytyczne Sądu. Następnie wskazał, że co do kwestii ustalenia warunków zabudowy dla budowy pomieszczenia warsztatowego przesądzone zostało, że przedsięwzięcie to jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie może zostać zaakceptowane w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej. Dokonując oceny decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania istniejącego pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną organ odwoławczy stwierdził, że spełnia ono wszystkie wymagane przesłanki. Po pierwsze teren ma dostęp do drogi publicznej poprzez urządzony zjazd. Posiada też wymagane uzbrojenie. Teren objęty inwestycją nie wymaga też zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza Z., iż przy ustaleniu, czy została spełniona przesłanka "dobrego sąsiedztwa" dla zmiany sposobu użytkowania, bez rozbudowy lub nadbudowy obiektu konieczne jest jedyne ustalenie, czy kontynuowana jest zastana na danym terenie funkcja. W tym celu należało wyznaczyć obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji. Kolegium stwierdziło, że prawidłowo wyznaczony obszar analizowany powinien być wyznaczony wokół terenu inwestycji według tych samych przyjętych odległości. Obszar ten winien mieć kształt koła lub kwadratu, którego centralnym punktem jest działka określona we wniosku. Odnosząc to do niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że działka objęta wnioskiem ma kształt prostokąta o wymiarach 22 x 230 m, przy czym do drogi przylega krótszy bok. Ograniczenie przy wyznaczeniu obszaru analizowanego do minimalnych rozmiarów (§ 3 ust.2 rozporządzenia) prowadziłoby zdaniem organu odwoławczego do sytuacji, że obszarem analizowanym były wydłużony prostokąt ograniczający możliwości analizy, gdyż nie można byłoby stwierdzić, że tworzy jakąkolwiek całość urbanistyczną, w środku której znajduje się działka inwestora. Uzasadnionym było więc poszerzenie obszaru analizowanego, jak to uczynił organ I instancji. Z analizy wynika, że w badanym obszarze występuje funkcja mieszkaniowa, mieszkaniowo-usługowa i usługowa. Nie budzi wątpliwości, że zmiana przeznaczenia istniejącego pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną nie burzy zastanego sposobu zagospodarowania terenu, tym bardziej, że już obecnie teren zamierzonej inwestycji to również zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi w zakresie handlu. Odnosząc się do zarzutów odwołujących co do zagwarantowania odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej, jak i odprowadzania wód opadowych i roztopowych Kolegium wyjaśniło, że kwestie te nie mieszczą się w zakresie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, tym bardziej, że wskazywana przez odwołujących konieczność budowy stanowisk dla pojazdów typu TIR, zewnętrznych miejsc do badania poziomu hałasu jest wyłącznie hipotetyczna. W sprawie nie badano bowiem utrudnień jakie mogą powstać w związku ze zmianą przeznaczenia obiektu. Kolegium powtórzyło również za organem I instancji stanowisko odnoszące się do kwestii zgodności zamierzenia z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W. B. i E. B. wnieśli skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., przytaczając zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto podnieśli, że zgodnie z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przedsięwzięcia takie jak stacja kontroli pojazdów mogą zostać uznane jako wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 ze względu na to, że przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, albo organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Skarżący wskazali, iż zważywszy na art. 3 pkt 39 ustawy – Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) pojęcie "środowisko" zinterpretowane zostało w ujęciu szerokim, jako ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Wobec powyższego należałoby się zastanowić, czy wobec istniejącego obszaru, czy też bezpośrednio obszaru Natura 2000 nie należałoby uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii środowiskowych organ odwoławczy wskazał, że była ona przedmiotem analizy, co wynika z załącznika – części tekstowej analizy urbanistycznej. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem, która odbyła się w dniu 14 września 2012 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko zawarte w skardze, a ponadto wniósł o to, aby przeprowadzona została analiza jak na s. 11-13 skargi oraz pkt 5 odwołania od decyzji organu I instancji. Pełnomocnik inwestorów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołując się na uprzedni wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego stwierdził, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy powinien być uwzględniony w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego. Następnie Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy służy nie tylko weryfikacji aspektów związanych z wyglądem, gabarytami i miejscem posadowienia projektowanego obiektu na nieruchomości, ale przede wszystkim ma ono na celu dopuszczenie inwestycji o odpowiedniej funkcji w kontekście funkcji zabudowań na obszarze analizowanym. Skoro zatem zbieżność funkcji nowej zabudowy z funkcją zabudowy istniejącej jest zasadniczym warunkiem dopuszczenia tej nowej zabudowy, to warunek ten należy odnosić także do zmiany sposobu użytkowania obiektów już istniejących - tym bardziej, że zmiana sposobu użytkowania w istocie stanowi zmianę właśnie w sferze funkcji danego obiektu. Zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów, wymagała – wobec braku planu miejscowego - ustalenia warunków zabudowy. Dalej w powołanym wyroku Sąd stwierdził, że nie ulega już wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji powinna odnosić się wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zwłaszcza warunku kontynuacji funkcji określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem Sądu odstępując od weryfikacji funkcji projektowanej inwestycji organ odwoławczy naruszył art. 59 ust. 1, który nakazuje ustalić warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, a więc ustalić je w pełnym zakresie określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Uchybił także zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), ponieważ w konsekwencji nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z dnia 28 listopada 2008 r. wskazał też, że ponownie rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno - oczywiście w miarę możliwości prawnych - podjąć starania w celu definitywnego załatwienia sprawy z wniosku P. P. i A. P. Sąd zasygnalizował, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestorzy przedstawili dodatkowy opisowy i fotograficzny materiał obrazujący funkcje konkretnych obiektów na działkach w obszarze sąsiadującym z inwestycją (załącznik do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.). Materiał ten musi być poddany analizie w kontekście spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Oceniając projektowaną inwestycję organ powinien mieć też na względzie, że w § 3 ust. 2 rozporządzenia ustanowiono jedynie minimalne granice obszaru analizowanego (trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). Sąd stwierdził, że nic natomiast nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby oceny projektowanej inwestycji uwzględnić też zabudowę na działkach położonych w większej odległości (m.in. zabudowę, na którą wskazują inwestorzy w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.), tym bardziej, że w danych okolicznościach sprawy przemawia za tym charakterystyka działki nr [...] - działka A. P. i P. P. posiada stosunkowo niewielką szerokość frontu, natomiast sięga znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ulicy Konińskiej, niemalże wzdłuż całej ulicy K.. Dokonując analizy funkcji istniejącej zabudowy dla potrzeb projektowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno także zważyć, że nieruchomość inwestorów jest już zabudowana obiektami o funkcji usługowej (usługi handlu), a fakt ten ma znaczenie dla określenia warunków dla planowanej zmiany sposobu użytkowania. Badając w niniejszej sprawie legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] 2011 r. należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż decyzja organu I instancji w zakresie w jaki odmawia ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego – wymiana oleju i ogumienia z magazynem na działce nr [...] w m. Z. stała się ostateczna i prawomocna z upływem ostatniego dnia terminu do wniesienia odwołania od niej, albowiem w tym zakresie żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania. Wypada przypomnieć, że odwołanie od tej decyzji wnieśli jedynie E. B. i W. B. i to w zakresie w jakim Burmistrz Z. ustalił na rzecz A. i P. P. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów na wspomnianej w zdaniu poprzednim działce. W konsekwencji przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. utrzymująca decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] 2011 r. o ustaleniu na rzecz A. i P. P. warunków zabudowy dla w/w zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną – stację kontroli pojazdów. W ocenie Sądu organy orzekające prowadząc ponownie, po wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 74/11, postępowanie w powyższym zakresie zastosowały się do oceny prawnej i wytycznych w nim wyrażonej. Przede wszystkim, co było przedmiotem zarzutów odwołania oraz zarzutów skargi, organ I instancji wyznaczył obszar analizowany szerzej niźli w minimalnych rozmiarach, które określa § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wyjaśnił przy tym, że działka nr [...] ma front przyległy do ul. K. na szerokości 22 m, działka sięga w głąb na ok. 225-230 m. W związku z tym jako obszar analizowany wyznaczono teren w odległości 70 m od krótszych granic działki i w odległości 170 m od dłuższych granic działki objętej wnioskiem, co w sumie daje obszar analizowany zbliżony do kwadratu ok. 360 x 360 m. Wziąwszy pod uwagę powołane wyżej wytyczne Sądu oraz fakt, że na działce objętej wnioskiem budynek magazynowo-usługowy, którego dotyczyło postępowanie znajduje się w głębi działki (w odległości ok. 38-40 m od frontu działki), uznać należy, że uprawnione było powiększenie obszaru analizowanego. Organ wziął pod uwagę specyficzny podłużny kształt działki nr [...] i prawidłowo umieścił ją w centrum obszaru analizowanego. Co istotne organ I instancji wyjaśnił motywy, jakimi kierował się przy wyznaczeniu granic obszaru analizowanego. Nie ulega wątpliwości, że w tak wyznaczonym obszarze analizowanym – odpowiadającym szczególnemu kształtowi i rozmiarom działki nr [...] – znajdują się budynki, które swą funkcją odpowiadają funkcji usługowej (stacja diagnostyczna – stacja kontroli pojazdów), którą w zamiarze inwestorów ma mieć dotychczasowy budynek magazynowo-usługowy. Nadmienić należy, iż warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1104/07, Legalis i wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis), przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis). W piśmiennictwie przyjmuje się, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Można to porównać do sytuacji, w której istniałby na danym obszarze plan miejscowy określający przeznaczenie terenu takie, jakie warunkuje istniejąca zabudowa. Powstaje więc pytanie, w którym momencie funkcja ta przestaje być zachowana. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Zmiana funkcji obiektu jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą w obszarze analizowanym funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. Jeżeli istniejąca zabudowa i to w obrębie tej samej nieruchomości realizuje funkcję usługową oznacza to, że nie ma przeszkód ku temu, by zezwolić na zmianę sposobu użytkowania obiektu na inną funkcję, lecz nadal w ramach funkcji usługowej. Nie przeszkadza temu, a wręcz jest typowe i uzasadnione, istnienie również w bezpośrednim sąsiedztwie terenów mieszkaniowych. Oczywistym bowiem jest, że na terenach mieszkaniowych dopuszczalne są obiekty o innych funkcjach (oświatowe, zdrowia, sakralne, usługowe itp.), które uzupełniają funkcję wiodącą. Wskazać należy, że wzdłuż ul. K. rozciąga się zabudowa o funkcji mieszanej mieszkaniowo-usługowej. Budynki mieszkalne usytuowane są bezpośrednio od frontu działek, zaś budynki gospodarcze i usługowe w głębi działek. W szczególności na działce nr [...] (przy ul. K.) istnieje budynek, w którym świadczone są usługi (gabinet stomatologiczny). Podobnie na działce nr [...] (przy ul. K.), na terenie której prowadzony jest komis samochodowy. W obszarze analizowanym, przy sąsiednich ulicach do ulicy K., przy której zlokalizowana jest działka nr [...] również występuje zabudowa usługowa. I tak na działkach nr [...], [...] przy ul. K. prowadzone są usługi handlu i usługi środków transportu, na dz. nr [...] przy równoległej do ul. K. ul. L. funkcjonuje miejskiej targowisko zwierzęce, na dz. nr [...]prowadzony jest handel, zaś na dz. nr [...] istnieje skup złomu. Z powyższego wynika, że warunek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp został w niniejszej sprawie spełniony. Zaznaczyć przy tym należy, że konieczne do ustalenia w niniejszej sprawie było jedynie, czy zmiana przeznaczenia istniejącego na działce budynku magazynowo-usługowego na stację kontroli pojazdów jest dopuszczalna z punktu widzenia zmiany funkcji zabudowy. Wziąwszy zaś pod uwagę, że zmiana funkcji nie wiąże się z nową zabudową na działce objętej wnioskiem należało odstąpić od ustalenia nowych cech, parametrów i gabarytów istniejącego obiektu. Nie można podzielić zarzutu skargi co do braku odniesienia się przez organy orzekające do regulacji § 4-6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275). Powołując wskazane przepisy skarżący podali, że dla potrzeb stacji diagnostycznej niezbędne jest wyznaczenie dodatkowych 2 stanowisk parkingowych dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 3,5 tony, 4 miejsca parkingowe dla pojazdów lżejszych oraz miejsca do badania poziomu hałasu pojazdów samochodowych, co rodzi konieczność utwardzenia terenu. Stwierdzić należy, iż żaden z przepisów powołanego rozporządzenia, w tym przepisy powołane przez skarżących, nie wskazują, by w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla stacji kontroli pojazdów miałyby znaleźć się szczegółowe wymogi dotyczące liczby miejsc parkingowych. Przepisy rozporządzenia określają wprawdzie jaka powinna być minimalna liczba miejsc do parkowania dla pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony i pozostałych pojazdów (§ 5 ust. 2 rozporządzenia), to nie oznacza jeszcze, że wymogi te powinny zostać zachowane na wstępnym etapie planowania inwestycji jaki stanowi ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c) upzp nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu właśnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 129/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy zaznaczyć, że na etapie projektowania i realizacji inwestycji inwestorzy zobowiązani będą uwzględnić wymogi określone w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów, nie tylko w zakresie miejsc do parkowania, ale również m.in. co do zapewnienia wjazdu na stanowisko kontrolne (§ 6 rozporządzenia). Sąd nie może też zgodzić z twierdzeniem skarżących jakoby niemożliwe było zachowanie dla działki objętej inwestycją współczynnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 65% przy zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowo-usługowego na stację kontroli pojazdów. Ich zdaniem obecnie działka zabudowana jest w 35%. Wyznaczenie dla potrzeb stacji diagnostycznej dodatkowych dwóch miejsc parkingowych dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 3,5 tony i 4 miejsc dla pojazdów lżejszych, a także miejsca do badania poziomu hałasu pojazdów samochodowych spowoduje, że ulegnie zmniejszeniu dotychczasowy współczynnik powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 65%, bowiem konieczne będzie dalsze utwardzenie terenu. Stanowisko skarżących jest o tyle błędne, że aktualnie powierzchnia zabudowy na działce nr [...] obejmuje 12% terenu, zaś powierzchnia biologicznie czynna 65% (wyniki analizy – załącznik do decyzji z [...] 2011 r.). Oznacza to, że dopuszczalne jest utworzenie dodatkowych miejsc parkingowych i miejsc do badania poziomu hałasu samochodów na 23% powierzchni działki, tak by zachowany został współczynnik powierzchni biologicznie czynnej. Za niezrozumiały Sąd uznał też zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające przepisów art. 59 ust. 2 w zw. z art. 96 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Skarżący powołując wymienione przepisy nie wskazali na czym miałoby polegać ich naruszenie. Nadmienili jedynie, że zastanowić należałoby się, czy wobec istniejącego obszaru, czy też bezpośredniości obszaru Natura 2000 nie należałoby uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem organy orzekające trafnie stwierdziły, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać trzeba, iż zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zastosowanie powinny znaleźć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wśród nich § 3 ust. 1 pkt 70 określa, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko takie jak stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Oznacza to, że stacje kontroli pojazdów nie zostały uznane za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym brak jest podstaw, by tego rodzaju stacji zastosowanie znalazły powołane w skardze przepisy art. 59 ust. 2 i art. 96 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutu skargi jakoby zaskarżona decyzja naruszała interes prawny skarżących, którego źródła należy upatrywać w art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp, stwierdzić należy przede wszystkim, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Skarżący w żaden sposób nie wykazali w jaki sposób naruszony zostałby ich obiektywny interes prawny wynikający z normy prawa materialnego. Podnieśli jedynie, że realizacja inwestycji spowoduje nasilenie procederu odprowadzania wód opadowych i roztopowych w kierunku działki nr [...], gdzie budynek gospodarczy ulega coraz większemu zawilgoceniu oraz w kierunku działki [...] i na ul. K.. Zauważyć należy, iż organy orzekające zagwarantowały, by przedmiotowa inwestycja nie naruszała interesów osób trzecich. W decyzji z [...] 2011 r. Wójt Z. ustalił m.in. ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia powinno się zamykać w granicach działki własnej inwestora oraz zabrania się wykonywania robót budowlanych, które zagrażałyby nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia. Ponadto wskazał, że odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do gruntu powinno odbywać się w granicach działki własnej oraz zgodnie z przepisami odrębnymi, zaś nadmiar wód opadowych i roztopowych powstających w granicach działki należy odprowadzać i zagospodarować kosztem i staraniem własnym. W związku z powyższym brak jest podstaw, by stwierdzić, że w niniejszej sprawie zostały naruszone interesy prawne skarżących. Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę.