II SA/Po 316/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r. Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej u.p.z.p. (Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku D. G., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo – warsztatowej, przewidziane do realizacji na działce nr [...], ark. [...], Obr. G. położonej w P. przy ul M. [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przyjęto obszar wzdłuż ul M. od nr [...] do [...], wraz z przyległą do niej zabudową oraz działki przy ul W. [...],[...],[...], i przy ul Ł. [...]. Do analizy przyjęto wszystkie budynki z kwartału objętego analizą ponieważ tworzą one spójny układ urbanistyczny. Działka na której ma być realizowana inwestycja jest zabudowana budynkiem mieszkaniowym jednorodzinnym, w zabudowie wolnostojącej, posiada dostęp do drogi publicznej, od strony ul M.. W obszarze analizowanym, występuje zabudowa mieszkalna, jednorodzinna, z towarzyszącą zabudową gospodarczą, garażową, a także budynki usługowe i warsztatowe. Funkcja usługowa występuje: - przy ul M. [...] – budynek zakładu poligraficznego "A", - przy ul M. [...] – komis samochodowy, - przy ul M. [...] – usługi kosmetyczne, - przy ul M. [...] – usługi wymiany kotłów CO, - przy ul M. [...] – wizja w terenie wykazała istnienie nieoznaczonego obiektu o funkcji warsztatowej lub usługowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. G., reprezentowana przez pełnomocnika, i zarzuciła: 1. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na stwierdzeniu, że na działce przy ul M. [...] na podstawie wizji w terenie, znajduje się obiekt o funkcji warsztatowej lub usługowej, nieoznaczony. 2. Naruszenie art. 79 § 1, w zw z art. 80 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że na co najmniej jednej z działek położonych przy ul M., znajduje się zabudowa zbliżona do zabudowy, którą przewiduje planowana inwestycja, (to jest obiekt usługowo produkcyjny o znacznej powierzchni w postaci hali magazynowo warsztatowej) podczas gdy okoliczność ta nie została w żaden sposób potwierdzona, w szczególności gdy: - działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie do działki dla której wydana została decyzja nr [...], zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi – wolnostojącymi; - zakład poligraficzny usytuowany przy ul M. [...] został zlikwidowany; - wjazd oraz infrastruktura komisu samochodowego znajduje się w całości od ul D.; - przy ul M. 3a nie są wykonywane prace techniczno warsztatowe z zakresu wymiany kotłów C.O. a znajduje się tam jedynie siedziba przedsiębiorstwa. 3. Naruszenie art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na "wyrysie" z Systemu Informacji Przestrzennej Miasta P., nie stanowiącym aktu prawa miejscowego. 4. Naruszenie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Lotnisko P. i III rama komunikacyjna – odcinek zachodnio północny", nie stanowiących aktów prawa miejscowego. 5. naruszenie art. 61 ust. u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełniony został wymóg "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy na analizowanym obszarze nie znajduje się działka zabudowana zamierzonym przez inwestora P. G. rodzajem zabudowy postaci hali magazynowo warsztatowej. W konkluzji odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] 2012r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż zgromadzony materiał dowodowy spełniał warunki określone w przepisie art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Argument skarżącej jakoby realizacja planowanej inwestycji miałaby naruszyć interes osób trzecich (właścicieli nieruchomości sąsiednich) odwołuje się do zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, iż dojdzie do powstania hałasu, natężenia ruchu, pogorszenia estetyki otoczenia, a co za tym idzie pogorszenia samopoczucia mieszkańców ul. M. Organ II instancji pozytywnie ocenił wyodrębnienie obszaru analizowanego, wyrysowanego w odpowiedniej – zgodnej z przepisami wielkości i na odpowiedniej mapie. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji objął analizą obszar tworzący urbanistyczną całość, obejmujący działki położone przy ul M., W., Ł., wykazał precyzyjnie które nieruchomości przyjął do analizy, ocenił wszelkie parametry, stanowiące podstawę do ustalenia parametrów koniecznych dla realizacji planowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego w analizowanym obszarze występuje również zabudowa usługowa i warsztatowa. Odwołująca się mylnie wskazała, iż inwestor ma zamiar zatrudnić 100 pracowników a zatem konieczne jest wygenerowanie 32 miejsc parkingowych. W rzeczywistości inwestor planuje zatrudnienie jedynie 3-5 osób, co będzie skutkowało koniecznością zabezpieczenia jedynie 2 miejsc parkingowych. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji rozważył zgłoszone przez B. G. zarzuty, iż natężeniu ulegnie hałas i uzyskał oświadczenie Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. z dnia 25 maja 2011r. a ze stanowiska tego wynika, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko. Kolegium podniosło również, że na etapie ubiegania się o warunki zabudowy nie jest wymagana zgoda na realizację inwestycji przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, nadto zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami określonymi w decyzji, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a tak jest w tym przypadku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. G., reprezentowana przez pełnomocnika. W skardze zarzuciła: 1. Naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie uchybienia procesowego jakiego dopuścił się organ I instancji tj. niepodpisanie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, dołączonego do decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]2011r. znak [...] pisma nazwanego załącznikiem nr 2, to jest części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. 2. Naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz. U nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji wskazanego wyżej uchybienia, powodującego niekompletność decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 23 września 2011r. w postaci braku ustawowego załącznika do decyzji tj. załącznika w postaci wyników analizy zawierających część tekstową. 3. Naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do podnoszonego w odwołaniu z dnia 28 września 2011r. zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że przy ul M. znajdują się obiekty usługowo produkcyjne, takie jak zakład poligraficzny "A", komis samochodowy. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 2 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Zgodnie z art. 61 wspomnianej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: - co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; - teren ma dostęp do drogi publicznej; - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu (zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku; - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie do § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma racji skarżący podnosząc, iż w aktach sprawy brak jest załącznika do decyzji o warunkach zabudowy, w postaci wyników analizy zawierających część tekstową, a podpisanych przez osobę uprawnioną do wydania ww. decyzji. Sąd zważył, iż w aktach administracyjnych, na k. 174-178 znajdują się załączniki do decyzji nr [...] z dnia [...] 2011r. Prezydenta Miasta P., o warunkach zabudowy. Na k. 174 znajduje się dokument zatytułowany "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu". Dokument ten jest podpisany przez osobę uprawnioną do podpisania decyzji – mgr. Inż. Arch. R. K. – S. kierownika Oddziału Architektury Urzędu Miasta P.. Dokument ten zawierający podstawowe informacje czego przedmiotowa analiza dotyczy, poprzedza szczegółowe wyniki analizy (część tekstowa) oraz część graficzną wyników analizy również podpisaną przez ww. osobę. Dokumenty te jako całość niewątpliwie stanowią wymagany prawem załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu to iż nie wszystkie strony zostały podpisane przez mgr. inż. arch. R.K.– S., nie może dyskwalifikować ww. dokumentu. Istotą wymogu zawartego w przepisie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w zw. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to aby nie było wątpliwości, iż załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, zostały sporządzone przez osobę do tego uprawnioną. Tak jest w przedmiotowej sprawie i nie ma wątpliwości, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak jej załączniki w postaci części tekstowej i graficznej wyników analizy, zostały sporządzone przez uprawnioną, ww. osobę. Na k. 159 akt administracyjnych znajduje się wypis z listy architektów potwierdzający posiadanie stosownych uprawnień przez mgr. inż. arch. R. K. – S.. Zarzut nieustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. do zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, w istocie stanowi polemikę ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, podzielając w tym zakresie stanowisko organu I instancji, stwierdził, iż "analiza urbanistyczna sporządzona w tej sprawie wykazała, iż w obszarze analizowanym znajdują się obiekty pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez D. G. inwestycji". Stanowisko to w sposób jednoznaczny rozstrzyga zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut, jakoby takiej zabudowy w obszarze analizowanym nie było. Nie ma przy tym racji skarżący oczekując, iż organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie wyjaśniające "mające na celu ustalenie, czy zakład poligraficzny "A" rzeczywiście istnieje". Przepis art. 61 u.p.z.p. nakazuje badanie podobieństwa funkcji zabudowy. To, iż w budynku stanowiącym np. zabudowę magazynowo warsztatową zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej, nie zmienia charakteru i funkcji tej zabudowy. Zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności materiał fotograficzny wskazuje jednoznacznie, iż zabudowania zajmowane dotąd przez zakład poligraficzny "A" nie utraciły swej funkcji i mogą dalej być wykorzystywane jako warsztat lub magazyn. Zatem rację miały organy stwierdzając, że w obszarze analizowanym znajduje się ww. obiekt pozwalający na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez D. G. inwestycji. To, iż w budynku, o funkcji magazynowo warsztatowej zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej, nie wpływa jeszcze automatycznie na zmianę funkcji obiektu budowlanego, jeżeli w każdej chwili taka działalność może zostać ponownie podjęta. Dopiero gdy np. na skutek wydania decyzji administracyjnej zmieni się funkcja takiego obiektu lub dojdzie do jego rozbiórki lub budynek ulegnie uszkodzeniu uniemożliwiającemu jego użytkowanie, obiekt taki nie może być brany pod uwagę w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzanej w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Uwzględnienie powyżej przedstawionego zarzutu i uwzględnienie wykładni przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zaproponowanej przez skarżącą doprowadziłoby w istocie do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności D. G. O ile bowiem właściciel (osoba uprawniona) nieruchomości położonej przy ul M. [...] byłby nieskrępowany co do ponownego prowadzenia działalności magazynowej lub usługowej, np. poprzez ponowne prowadzenie działalności poligraficznej, o tyle D. G. byłby takiej możliwości pozbawiony i nie mógłby analogicznej działalności prowadzić. Doprowadziłoby to do niedopuszczalnej dysproporcji w zakresie właścicielskich uprawnień, co do sąsiednich nieruchomości, (naruszenie art. 32 Konstytucji RP). Reasumując już powyższa okoliczność wskazuje, iż możliwe było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez D. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20.12.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1060/07, opub. w LEX nr 372443 zawarł tezę, zgodnie z którą "do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że przynajmniej jedna nieruchomość posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora". Pogląd ten podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Rację ma skarżąca kwestionując możliwość przyjęcia do porównania obiektu usytuowanego przy ul M. [...] (komis samochodowy), skoro obiekt ten posiada dostęp z innej drogi publicznej. Skoro jednak w analizowanym obszarze znajdują się inne – nadające się do porównania obiekty budowlane, okoliczność ta nie wpływa jednak w żaden sposób na treść wydanych w postępowaniu decyzji. Zdaniem Sądu słusznie organy przyjęły do porównania również obiekty położone przy ul M. [...] – usługi kosmetyczne i przy ul M. [...] – usługi wymiany kotłów CO. Bez względu na to jaki charakter ma prowadzona w tych obiektach działalność, posiadają one funkcję usługową, dla której planowana przez D. G. funkcja jego inwestycji, będzie stanowiła kontynuację. Proponowana przez skarżącą wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie jest uprawniona. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Miejscowe rozwiązania architektoniczno-urbanistyczne urastają do rangi wzorca, bez względu na ich poziom (red. Z.Niewiadomski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" C.H. Beck 2011, s. 515 nb 4). Obecność w obszarze analizowanym budynków usługowych, ma charakter obiektywny. Gdyby na analizowanym terenie były wyłącznie budynki mieszkalne, wówczas organ musiałby rozważyć, że wnioskowana rozbudowa nie prowadziłaby do kontynuacji funkcji. Tymczasem organy obu instancji prawidłowo oceniły, że proponowana przez D. G. inwestycja w pełni da się pogodzić z już istniejącą na analizowanym obszarze funkcją. Kontynuacja funkcji nie oznacza jednak, że nowa zabudowa musi być identyczna, czy też tak samo posadowiona, a jedynie musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania. Toteż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi sprawdzić czy spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. "Kontynuacja funkcji" nie oznacza nakazu, czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy, wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (vide: wyrok WSA w Poznaniu, z dnia 20 lutego 2008r., II SA/Po 568/07 - LEX nr 493249; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2007r., II SA/Gd 269/07 - LEX nr 512280; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008r., VIII SA/Wa 446/08 - LEX nr 52851; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2006r., IV SA/Wa 482/06 - LEX nr 284499; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008r., II OSK 58/07 - LEX nr 465665). Pamiętać bowiem należy, iż celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, nie zaś zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (vide: wyrok z dnia 23 października 2006r., WSA w Warszawie, IV SA/Wa 482/06). Powyższe skutkuje również stwierdzeniem o niezasadności kolejnego zarzutu skarżącego, iż planowana inwestycja zakłóci panujący wokół ul M. ład przestrzenny. Organ odniósł parametry planowanej zabudowy do średnich parametrów istniejących budynków gospodarczych, a obliczenia te nie zawierają błędów rachunkowych. Niewątpliwie prawie każda inwestycja w postaci budowy warsztatu lub magazynu może być negatywnie oceniana przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, dla których w ten sposób może radykalnie zmienić się panorama otaczająca ich nieruchomość, ale okoliczność ta sama w sobie nie pozwala jeszcze na wysunięcie tezy o zakłóceniu ładu przestrzennego. Co więcej, uwzględnienie takiej tezy stanowiłoby naruszenie prawa własności właściciela nieruchomości, na której ma być posadowiony przedmiotowy budynek warsztatowo magazynowy. Sąd z urzędu zważył, iż obliczenia gabarytów nowej zabudowy zostały dokonane przez organ z poszanowaniem przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 22 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i znajdują oparcie z gromadzonym, kompletnym materiale dowodowym, nadto dokonane przez organy matematyczne obliczenia wielkości tych gabarytów nie zawierają żadnych błędów. Na obecnym etapie postępowania co najmniej przedwczesne są wnioski skarżącej jakoby "produkcji mebli towarzyszyć będzie hałas". Abstrahując od tego, iż z oświadczenia inwestora wynika, iż w planowanym budynku prowadzona będzie nie tyle produkcja mebli, ile "magazynowanie elementów i akcesoriów do produkcji mebli oraz docinanie elementów do sprzedaży", to zarzut ten oparty jest na domniemaniach nie popartych żadnymi dowodami. Na obecnym etapie postępowania nie ma żadnych realnych możliwości zweryfikowania tego stwierdzenia, a w przedmiotowej sprawie nie może być to również przedmiotem badania organów zajmujących się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla budynku warsztatowo magazynowego. Okoliczność ta może być brana pod uwagę dopiero na etapie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Na marginesie należy zauważyć, iż gdyby w przyszłości eksploatacja budynku doprowadziła do generowania hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, właścicielom sąsiednich nieruchomości przysługiwać będą stosowne środki prawne w celu doprowadzenia do zaprzestania takich działań. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.