II SA/Po 33/12

Dnia 19 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K., L. K., P. S., K. M., S.G., K.G. i M.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi R.K., L. K., P. S., K. M., S. G., K. G. i M. T. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. postanawia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. /-/ T. Świstak W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżących – adw. R. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy L. podnosząc, iż istnieje realne ryzyko, że przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego inwestor – "A" sp. z o.o. rozpocznie budowę elektrowni wiatrowych. Postawienie masztów elektrowni będzie wiązało się z zniszczeniem pół uprawnych przez ciężki sprzęt i poczynione zmiany w środowisku będą bezsprzecznie stanowić znaczną szkodę. Zdaniem wnioskodawcy budowa elektrowni wiatrowych spowoduje istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić jedynie przy dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Należy zaznaczyć, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że zaskarżona uchwała Rady Gminy L. [...] 2010 r. nr [...] w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z pózn. zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka inicjuje jedynie proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. Zatem, sama możliwość wszczęcia postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium, sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie wskutek wejścia w życie planu miejscowego. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1267/07 , z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II OZ 803/09 oraz z dnia 15 listopada 2011 r. II OZ 1086/11 dostępne w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zaznaczyć jednocześnie należy, iż w odniesieniu do uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżącym będzie służyła odrębna skarga do sądu administracyjnego, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak.