II SA/Po 332/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]2010 r[...] znak [...], II. przyznaje r. pr. G. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2010 r. ustalił na rzecz D. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] ark. [...], obręb J., położonej w P. przy ul. D. [...]. W szczególności w sentencji decyzji określono, iż wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustala się na maksymalnie do 33% powierzchni działki, wysokość budynku ustala się na dwie kondygnacje i maksimum do 8 metrów oraz że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedmiotowa działka usytuowana jest na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dla takich obszarów warunki zabudowy mogą być ustalone w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. W wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczył wniosek D. K., organ ustalił, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji dominuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, wolnostojąca oraz bliźniacza. Organ stwierdził, iż określona we wniosku inwestycja kontynuuje funkcję oraz parametry zabudowy charakterystyczne dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych położonych wzdłuż ul. D., takie jak: linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej, liczbę kondygnacji nadziemnych, geometrię dachu. Wnioskowana wartość wskaźnika powierzchni zabudowy przekracza wartość średnią występującą w obszarze analizowanym, jednak nie przekracza wartości maksymalnych. Zadaniem Prezydenta Miasta przekroczenie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy o 10% nie wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiednią. Projektowana powierzchnia zabudowy budynku jednorodzinnego wielkości 152 m2 nie przekracza powierzchni zabudowy innych budynków znajdujących się w analizowanym obszarze. Przedmiotowy budynek nawiąże swoimi gabarytami do sąsiedniej zabudowy. Ponadto organ wyjaśnił, iż rozpatrzono możliwość dopuszczenia lokalizacji budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr 17. Z uwagi na niewielką szerokość frontu działki nr 18/1 wynoszącą 14 metrów, takie rozwiązanie uznano za uzasadnione, umożliwiające optymalne wykorzystanie potencjału działki nr 18/1. Jest to zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. wniosła T. G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia zgodnego z jej odwołaniem, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Strona podniosła, iż jest właścicielką działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, a zaskarżona decyzja rażąco narusza jej prawa, albowiem nie uwzględnia faktu realizacji budynku mieszkalnego w odległości jedynie 1,5 metra od granicy z działką [...]. T. G. podniosła, że w zaskarżonej decyzji dopuszczono realizację budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] tj. działką sąsiadującą z drugiej strony planowanego domu mieszkalnego co nie odzwierciedla rzeczywistych zamiarów wnioskodawcy, który złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy w odległości 1,5 m jedynie od działki nr [...], a nie drugiej działki nr [...]. Według skarżącej decyzja, w której nienależycie ustosunkowano się do odległości z jej działką pozostaje w oczywistej sprzeczności z faktycznym zamiarem wnioskodawcy oraz "milcząco" przyzwala na rażące naruszenie jej prawa własności. T. G. podniosła, iż posadowienie 8 metrowego budynku w odległości 1,5 m od granicy będzie negatywnie oddziaływało na jej działkę, zmniejszy komfort zamieszkiwania oraz spowoduje nadmierne zacienienie oraz może potencjalnie wywołać inne negatywne oddziaływanie jak np. nadmierny hałas. Autorka odwołania podniosła ponadto, iż planowana inwestycja koliduje także z istniejącą siecią infrastruktury technicznej. Zamierzona inwestycja powstać ma bowiem na przebiegających przez działkę [...] ciągach gazowych, wodociągowych, kanalizacyjnych i elektrycznych doprowadzających te media do innych gospodarstw domowych. Natomiast organ I instancji wydając decyzję, która dopuszcza możliwość wybudowania kondygnacji podziemnej budynku nie wziął pod uwagę uwarunkowań natury technicznej. Zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę szerokość działki [...], powierzchnię jej zabudowy przekraczającą aż o 10 % średni wskaźnik zabudowy do jej powierzchni oraz wysokość domu organ niesłusznie zezwolił wnioskodawcy na usytuowanie budynku mieszkalnego w odległości 1,5 metra od działki [...]. Realizacja planowanego budynku może bowiem uniemożliwić naturalne oświetlenie pomieszczeń T. G., a na pewno doprowadzi do ich znacznego zacienienia. Skarżąca zarzuciła również, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano wnioskodawcy, że planowany budynek nie powinien mieć otworów okiennych i drzwiowych wychodzących na działkę nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, iż dla wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy konieczne jest spełnienie wszystkich warunków wymienionych w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto decyzja ta powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 56 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ nie można odmówić wydania decyzjo o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Tym samym jeśli wniosek o ustalenie dotyczy warunków zabudowy pozostających w zgodzie z przepisami przywołanej ustawy i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Organ wyjaśnił także, iż planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej sąsiedniej zabudowy. Nie może zakłócać istniejącego ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium planowana inwestycja, której dotyczy przedmiotowe postępowanie spełniała warunki przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji prawidłowo przeprowadził analizę urbanistyczną, która została sporządzona przez uprawnioną osobę. Z analizy tej wynika, że zamierzenie budowlane kontynuuje funkcję mieszkaniową występującą w obszarze analizowanym. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących odległości planowanej inwestycji od granicy z działka [...], ewentualnego zacienienia tej działki oraz przebiegu ciągów gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych Kolegium stwierdziło, iż kwestie te winny zostać rozstrzygnięte na kolejnym etapie postępowania, jakim jest postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że kwestie związane z zacienieniem i odległością budynków od granicy działek uregulowane są w przepisach prawa budowlanego – m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te nie są jednak przepisami odrębnymi o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dlatego też, w oparciu o te przepisy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do wniosku T. G. o zmianę decyzji w sposób uwzględniający jej uwagi Kolegium wyjaśniło, iż wnioskodawcą w sprawie jest D. K. i tylko on ma prawo do sformułowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz ma prawo jego zmiany i dokonywania uzupełnień. Organ administracji publicznej wydaje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o wniosek inwestora, nie ma prawa wydać decyzji, której treść nie będzie pokrywała się z wnioskiem inwestora. Zatem niemożliwe jest uwzględnienie żądania skarżącej, aby organ odwoławczy przeprowadził reformę decyzji administracyjnej i ustalił warunki zabudowy zgodnie z jej żądaniem. Ponadto w ocenie organu nie zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania, a decyzja organu I instancji została wydana w zgodzie z przepisami prawa procesowego. Skargę od powyższej decyzji T. G. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w pierwszej kolejności zarzucając naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez ograniczenie się do kontroli decyzji organu I instancji pomimo obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto, w ocenie skarżącej, organ naruszył art. 7 k.p.a. załatwiając sprawę bez poszanowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Kolegium nie odniosło się bowiem do podnoszonych przez skarżącą uwag dotyczących lokalizacji planowanej inwestycji jedynie 1,5 metra od granicy z jej działką oraz dotyczących wysokości planowanego budynku, który będzie zacieniał nieruchomość skarżącej. T. G. zarzuciła także naruszenia art. 10 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącej doszło ponadto do naruszenia art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji niezgodnej przepisami odrębnymi – przepisami prawa budowlanego a także naruszenia przepisów prawa cywilnego (art. 140 i 144 kodeksu cywilnego) poprzez naruszenie prawa własności w postaci zezwolenia na zakłócanie korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą z społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Występujący na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w przypadku realizacji ewentualnej inwestycji skarżąca zostałaby pozbawiona dostępu do wszystkich mediów, a jej budynek zostałby zacieniony. Uczestnik postępowania D. K. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że o ile skarżąca wyraziłaby zgodę to wszystkie media mogłyby być przeniesione na jej działkę oraz że budynek skarżącej położony jest od strony południowo-zachodniej w stosunku do projektowanego założenia, wobec czego zacienienia nie będzie. Podniósł nadto, że przeciągająca się procedura uniemożliwia mu realizacje planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż w zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji określając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wskazano, że ustala się dwie kondygnacje nadziemne i wysokość budynku maksymalnie do 8 metrów. W uzasadnieniu decyzji obu instancji nie wyjaśniono przy tym przyczyn powzięcia takowego rozstrzygnięcia, kwestię tą w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. pomijając zupełnie, zaś w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazując jedynie, iż dwukondygnacyjne budynki jednorodzinne z dachami płaskimi występujące w obszarze analizowanym mają maksymalnie dwie kondygnacje i wysokość nie przekraczającą 8 metrów. Już tylko powyższa okoliczność pozwala na stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania. W myśl art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie. Zauważyć wreszcie należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a., który to przepis na podstawie art. 140 k.p.a. znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają - jak w niniejszej sprawie - prawa strony. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, nr 2, poz. 68). Tymczasem jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczy brak w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jakiegokolwiek wyjaśnienia dla przyjęcia określonej w utrzymanej w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej maksymalnej wysokości planowanego budynku. Zauważyć w tym miejscu należy, iż podstawę materialnoprawną wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc i zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowiący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1) teren ma dostęp do drogi publicznej; 1) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 1) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 1) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego przekazany został do kompetencji ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia ustalono, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z ust. 3 tej samej jednostki redakcyjnej jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Wreszcie w ust. 4 postanowiono, iż dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to jest analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle przytoczonych powyżej przepisów oczywistym jawi się, iż wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki winien być w pierwszej kolejności wyznaczany według zasady ściśle określonej w § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia, to jest poprzez nawiązanie do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym może być on wyznaczony w innej wysokości, z tym że może to nastąpić jako wyjątek od zasady, jeżeli na przyjęcie, iż może to mieć miejsce w danej sprawie wskazują wyniki analizy urbanistycznej. Wystąpienie tych przesłanek organ powinien ustalić zgodnie z art. 7 k.p.a., a w decyzji uzasadnić powód odstąpienia od podstawowego sposobu ustalania tegoż parametru poprzez wskazanie na spełnienie przesłanek odstąpienia. Szczegółowe uzasadnienie w tym względzie musi zawierać uzasadnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II OSK 359/08, z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1525/07 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, publ. Lex). Pominięcie parametrów zagospodarowania działki przyległej do terenu planowanej inwestycji, jako wyjątek od zasady, może mieć jednak miejsce jedynie w sytuacji, gdy przemawiają za tym konkretne wymagania ładu przestrzennego, czy inne normatywne przesłanki. Wykładnia językowa zwrotu "przedłużenie" użytego w § 7 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Kontynuowanie czegoś, to robienie tego dalej, bez przerwy. Jako działki sąsiednie należy zatem uznać działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Podkreślić nadto należy, iż pojęcie "działka sąsiednia" użyte w § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma odmienną treść normatywną od zwrotu "obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać", jak i od wyrażenia "obszar analizowany". Pojęcie "działka sąsiednia" użyte w tych przepisach oznacza działkę gruntu, która choćby w jednym punkcie graniczy z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Oznacza więc ono tzw. bliskie sąsiedztwo. Natomiast wyrażenie "obszar analizowany" oraz zwrot "teren, na który inwestycja będzie oddziaływać" oznaczają tzw. dalsze sąsiedztwo. Dopuszczenie wyjątku od ustalonych w przepisach § 7 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. zasad ustalania wysokości nowej zabudowy wymaga zatem szczegółowego uzasadnienia w ustaleniach analizy. Z uzasadnienia tego wynikać powinno czy i dlaczego odstąpienie od ogólnych zasad służy realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazanym powyżej wymaganiom nie sprostał autor analizy urbanistycznej sporządzonej w niniejszej sprawie, w której to analizie brak zarówno jakichkolwiek ustaleń co do wysokości zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, w stosunku do działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to jest na działkach nr [...] (ul. D. [...]), nr 17 (ul. D. [...]) oraz nr [...] (ul. D. [...]) jak i wskazania przyczyn odstąpienia od ustalania parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w sposób określony w § 7 ust. 1-3 rozporządzenia i ustalenia tego parametru w oparciu o średnią wysokość budynków w obszarze analizowanym. Wadliwości, a co najmniej niepełności analizy w tym zakresie nie dostrzegły przy tym orzekające w sprawie organy administracji, które bez własnej refleksji recypowały do swoich orzeczeń ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w niej zawarte. Również w tym zakresie organy obu instancji dopuściły się zatem naruszenia przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - nakładających na nie obowiązek dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek dokonania oceny analizy urbanistycznej pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. Kolejnym stwierdzonym przez Sąd uchybieniem uzasadniającym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji było władcze rozstrzygnięcie w decyzji z dnia 22 października 2010 r. o warunkach zabudowy o usytuowaniu planowanej inwestycji na działce nr [...] poprzez wskazanie w jej sentencji, iż dopuszcza się realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [...] Zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.) norma kompetencyjna nie przyznaje bowiem organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia, lecz jedynie nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, względnie w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy. Taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi przy tym znajdować uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służyć zapewnieniu ładu przestrzennego Co za tym idzie określenie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy usytuowania budynku na działce w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy - a więc wkroczenie w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej - jest w świetle § 12 ust. 2 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczalne prawnie i wiążące dla innych organów, to jednak podjęcie takowego rozstrzygnięcie nie jest uprawnieniem organu o jakim rozstrzyga on w granicach swobodnego uznania administracyjnego, lecz każdorazowo musi wynikać z realizacji ustawowego wymogu zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze i co za tym idzie musi być w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadnione pod tym właśnie kątem. Takiego uzasadnienia zabrakło zaś zarówno w uzasadnieniach decyzji obu instancji, jak w znajdującej się w aktach sprawy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której to analizy nie wynika, by takowe usytuowanie planowanego budynku względem granicy działki sąsiedniej było konieczne dla zachowania ładu przestrzennego, w tym w szczególności, iż jest to powszechny sposób lokalizowania budynków na działkach w obszarze analizowanym. Podkreślić należy, że jak wynika z` analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, kwestia usytuowania budynków w obszarze analizowanym, względem granic działek na jakich są posadowione nie była w ogóle przez autora analizy badana. Zarówno w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jak i w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. jako podstawę faktyczną ustalenia, iż dopuszcza się realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [...] wskazano potrzebę optymalnego wykorzystanie potencjału działki nr [...] oraz niewielką szerokość frontu tej działki, co zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czynić miało takie rozstrzygnięcie dopuszczalnym. Przywołany powyżej przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowiący, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, nie mógł zaś stanowić podstawy władczego rozstrzygnięcia organu orzekającego w przedmiocie warunków zabudowy, nie może zaś stanowić podstawy prawnej orzekania w postępowaniu dotyczącym ustalania warunków zabudowy. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i zalicza się do przepisów techniczno-budowlanych, i co za tym idzie może być bezpośrednio stosowane jedynie w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z samego brzmienia § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika, iż przepisy w nim zawarte stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a co za tym idzie brak jest przesłanek do stosowania ich w postępowaniu prowadzonym na postępowaniu odrębnej ustawy w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu. Powołanie się przez orzekające w sprawie organy administracji na przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jako materialną podstawę powziętego rozstrzygnięcia jest przy tym o tyle niezrozumiałe, że pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyrażonym w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji trafnym poglądem prawnym, iż na etapie ustalania warunków zabudowy nie można dokonywać oceny zgodności planowanej inwestycji z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując niedopuszczalnym jest ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji budynku w odległości 1,5 metra od granicy działki z powołaniem się na § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zaś o ile organ administracji widzi potrzebę rozstrzygania w tym zakresie w decyzji o warunkach zabudowy, to powinno to znajdować uzasadnienie w potrzebie zachowania ładu przestrzennego na danym obszarze, co musi wprost wynikać z analizy urbanistyczno-architektonicznej i znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Odnosząc się do pozostałych podnoszonych w skardze zarzutów zauważyć natomiast należy, iż nie zasługiwały one na uwzględnienie. Co do zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. art. 10 k.p.a. wskazać należy, iż choć przepis art. 10 § 1 k.p.a. niewątpliwie ma zastosowanie w każdym rodzaju postępowania administracyjnego, w tym w postępowaniu odwoławczym, to przy ocenie skutków jego naruszenia nie można abstrahować od ratio legis tej regulacji jakim jest umożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skoro zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działające, jako organ odwoławczy nie przeprowadziło jakiegokolwiek postępowania dowodowego (wyjaśniającego) i opierało się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie przez organ pierwszej instancji, a jego rola ograniczyła się do rozpoznania środka odwoławczego, to nie sposób uznać by brak zawiadomienia przez organ drugiej instancji stron w trybie art. 10 § 1 k.p.a., w sposób realny naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Podkreślić należy, iż w postępowaniu przez organem pierwszej instancji uprawnienia T. G. i pozostałych stron do czynnego udziału w postępowaniu, wynikające miedzy innymi z art. 10 k.p.a. zostały zachowane, w tym w szczególności została ona powiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, o czym świadczy chociażby zwrotne potwierdzenie odbioru z k. 72 akt organu pierwszej instancji. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przesłanką uwzględnienia skargi na decyzję może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś skarżąca w żadnym z pism procesowych nie wskazała jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć niewątpliwe naruszenie przez organ drugiej instancji art. 10 § 1 k.p.a., którego to - choćby potencjalnego - wpływu Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy również z urzędu. Podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organy administracji nigdy nie kwestionowały przysługującego T. G. przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działce sąsiedniej. Za oczywiście niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem jak wskazano już powyżej i jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji przepisy te, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie są przepisami odrębnymi, a to czy planowana inwestycja jest zgodna z tym rozporządzeniem podlegać będzie badaniu na etapie ubiegania się przez inwestora o decyzję o pozwoleniu na budowę, co za tym idzie na etapie ustalanie warunków zabudowy nie można dokonywać oceny zgodności planowanej inwestycji z zapisami rozporządzenia. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącej wskazać należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie musi co do zasady określać miejsca usytuowania obiektu na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonej działce (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 1996 r., sygn. akt OPK 22/96, Lex nr 29257; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 905/04, Lex nr 168058). Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć bowiem należy, iż uwzględnianie w planowaniu przestrzennym prawa własności, nie może oznaczać – jak zdaje się to rozumieć skarżąca – generalnego zakazu lokalizacji jakichkolwiek nowych inwestycji, w sąsiedztwie nieruchomości już zabudowanych. Postulat uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań prawa własności oznacza między innymi takie zagospodarowanie przestrzeni miejskiej, które umożliwi harmonijne, optymalne w danym przypadku, warunki korzystania z prawa własności nieruchomości. Warunki takie winny sprzyjać spokojnemu, bezkonfliktowemu wykonywaniu prawa własności i w miarę możliwości eliminować ryzyko powstawania sporów sąsiedzkich na gruncie art. 144 k.c., przy czym winny zostać wyważone inT. zarówno właściciela nieruchomości objętej postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, jak i nieruchomości sąsiadujących i brak jest przesłanek ustawowych dla przyznania prymatu, jednym spośród chronionych uprawnień. Z uzasadnień zarówno zaskarżonej decyzji i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji, jak i ze znajdującej się w aktach sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika przy tym w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż zabudowa działki inwestora domem jednorodzinnym, spełnia co do zasady (za wyjątkiem sposobu określenia wysokości budynku i jego lokalizacji względem granicy z działką sąsiednią nr [...] kryteria określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i co za tym idzie jest dopuszczalna, bowiem nie narusza ładu przestrzennego w analizowanym obszarze. Skarżąca nie wykazała nadto, a Sąd okoliczności takowych nie dopatrzył się także z urzędu, by lokalizacja na działce inwestora budynku mieszkalnego jednorodzinnego spowoduje dla niej nadmierny, wykraczające poza normalną miarę utrudnienia w realizacji prawa własności służącego jej względem jej nieruchomości. Podkreślić bowiem należy, iż działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak i działka należąca do skarżącej leżą w obszarze intensywnej zabudowy jednorodzinnej, a co za tym idzie ewentualne utrudnienia i niedogodności w korzystaniu z nieruchomości skarżącej wynikające z zabudowy działki inwestora nie mogą być uznane za wykraczające poza normalne ograniczenia z korzystania z nieruchomości występujące na tym obszarze. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy powinna wprawdzie pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi, to jednak Istotne dla właściwego rozumienia pojęcia przepisów odrębnych jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na ich szczególny status. Oznacza to, że nie mogą to być po prostu dowolne przepisy, lecz muszą pozostawać w pewnym ścisłym związku z ustalaniem warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji. Powiązanie to może polegać na tym, że przepisy odrębne regulują określoną materię w sposób bardziej szczegółowy, niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bądź też czynią to w sposób odmiennym. Ich katalog wymaga zatem każdorazowej konkretyzacji, w zależności od rodzaju danej inwestycji. Jeżeli bowiem przedmiotowa decyzja nie ma charakteru uznaniowego, to konsekwentnie organ administracji publicznej nie może w sposób dowolny powoływać się na art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie wypowiada się również orzecznictwo (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 1117/08, LEX nr 519778; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Lu 751/08, LEX nr 558385). Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne tego rodzaju, to jednak powyższych kryteriów nie spełniają natomiast przepisy powołane przez skarżącą, to jest art. 140 k.c., art. 144 k.c. i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ich ogólny charakter nie pozwala na przyjęcie, iż uszczegóławiają one w jakimkolwiek zakresie wymogi wydania decyzji o warunkach zabudowy czy też regulują je w sposób odmienny niż ustawa. W tej kwestii należy zauważyć, że art. 140 k.c. i art. 144 k.c. nie mogą w ogóle znaleźć zastosowania przez swój cywilnoprawny charakter odwołujący się do sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić należy, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy to generalna odmowa ustalenia warunków zabudowy działki nr [...] stanowiła by naruszenie prawa własności inwestora. Należy bowiem zauważyć, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia, jeżeli nie jest ono sprzeczne z przepisami odrębnymi. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] pozostaje przy tym podnoszona przez skarżąca okoliczność, iż przez działkę ta przeprowadzone są przyłącza doprowadzające media do jej nieruchomości. Jak trafnie wskazały bowiem organy administracji, który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela kwestie te winny zostać rozstrzygnięte na kolejnym etapie postępowania, jakim jest postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego przedmiotem jest jedynie określenie architektoniczno-urbanistycznych, a nie technicznych, warunków realizacji inwestycji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień. W szczególności organ winien uzyskać kompletną analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie wyniki przeprowadzonego postępowania uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zawierającym odniesienie do wszystkich podnoszonych przez stronę argumentów. Na § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał reprezentującemu skarżącego – radcy prawnemu G. S., kwotę 295,20 zł (w tym 55,20 tytułem podatku od towarów i usług) z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 p.p.s.a.