II SA/Po 380/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 września 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2010 r. [...] w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 357,-zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/ T. Świstak /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Zieliński Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] 2010 r. (nr [...] ) zobowiązał G. i J. K. do dostarczenia ekspertyzy technicznej nowo wybudowanego komina powstałego w wyniku samowolnej przebudowy na budynku gospodarczym usytuowanym w granicy działki nr ewid. [...], na nieruchomości w K. W., przy ul. P. [...], dz. nr [...], w terminie do dnia 18 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w wyniku czynności inspekcyjno-kontrolnych przeprowadzonych w dniu 5 listopada 2009 r. ustalono, że na budynku należącym do G. i J. K. został przebudowany komin, wykonany z cegły klinkierowej, o wysokości 2,80 metra ponad dachem. Z przedłożonych przez właścicieli budynku rysunków budowlanych zatwierdzonych przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. wynikało, iż powyższy budynek posiadał komin murowany z dwoma kanałami dymowymi o wysokości ok. 2,20 m. ponad dachem. Fakt wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu nowego komina z cegły klinkierowej jest w sprawie bezsporny. Organ ustalił również, że inwestor nie posiadał pozwolenia na przebudowę. Dokonane roboty budowlane zostały zakwalifikowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jako przebudowa, o której mowa w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r, nr 156, poz. 1118 z późn. zm. dalej w tekście Prawo budowlane). Z uwagi na okoliczność, iż przebudowa komina została wykonana bez stosownego pozwolenia na budowę oraz nadzoru uprawnionego kierownika budowy, organ nadzoru budowlanego powziął wątpliwości, co do wykonanych robot budowlanych. W zawiązku z powyższym, zdaniem organu uzasadnione było żądanie od właściciela dostarczenia ekspertyzy technicznej przeprowadzonych robót budowlanych, o której mowa w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. W dalszej części uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał jakie wymagania winna spełniać żądana ekspertyza i kto ponosi koszty jej sporządzenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. K. wnosząc o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa tj. naruszenie art. 10 K.p.a. oraz art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w tym samym dniu, w którym organ I instancji zawiadomił stronę w wszczęciu z urzędu postępowania. Tym samym przewidziane w art. 10 K.p.a. prawo wypowiedzenia się przez stronę co do zgromadzonego w sprawie materiału było faktycznie niemożliwe do zrealizowania. Zdaniem wnoszącego zażalenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał błędnej klasyfikacji wykonanych robót, które były klasycznym remontem, a nie przebudową. Po rozebraniu starego komina odtworzono stan pierwotny budując nowy komin z cegły klinkierowej. Dla tego typu robót nie jest wymagane żadne pozwolenie na budowę. Ponadto, zdaniem skarżącego, domniemanie, iż nastąpiła samowola budowlana polegająca na przebudowie komina bez wymaganego pozwolenia na budowę wyłącza możliwość zastosowania przepisu powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, który jako norma kompetencyjna organów architektoniczno-budowlanych i nadzoru budowlanego nie odnosi się do jakiejkolwiek samowoli budowlanej. W przypadku zaistnienia samowoli budowlanej obowiązek przedłożenia przez inwestora ekspertyzy technicznej powinien wynikać, po spełnieniu określonych wymogów w przepisach prawa budowlanego z art. 48 lub 50 Prawa budowlanego, a nie z art. 81c ust. 2 tej ustawy. Ponadto organ I instancji nie wskazał i nie ujawnił w swoim orzeczeniu na podstawie jakich okoliczności czy faktów powstały uzasadnione wątpliwości do jakości wyrobów budowlanych, jakości robót budowlanych czy stanu technicznego obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] 2010 r. (nr [...] ) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej nałożonego obowiązku i w tym zakresie zobowiązał właścicieli nieruchomości przy ul. P. [...] w K. W. – G. i J. K. do dostarczenia ekspertyzy technicznej nowo wybudowanego komina w miejscu dotychczas istniejącego na budynku gospodarczym znajdującym się na działce przy ul. P. [...] w K. W. w granicy z działką sąsiednią przy ul. P. [...] w K. W. W pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w zaskarżonym postanowieniu dokonał niewłaściwej klasyfikacji wykonanych robót. Budowa nowego komina w miejscu dotychczas istniejącego nie jest przebudową, która zgodne z treścią art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego cechuje się zmianą parametrów użytkowych lub technicznych. W związku z powyższym wykonane roboty budowlane związane z wykonaniem wyżej wymienionego komina należy uznać za remont, który może polegać na rozbiórce komina i odtworzeniu go do stanu pierwotnego, o czym mowa w art. 3 ust. 8 Prawa budowlanego. Z załączonej do akt kopii projektu budowlanego wynika, że przedmiotowy komin został wykonany zgodnie z projektem opracowanym w roku 1962 r. Organ zwrócił uwagę, iż inwestor nie zgłosił zamiaru przeprowadzenia robót budowlanych związanych z remontem. Dlatego też zaistniała potrzeba stwierdzenia prawidłowości wykonania przedmiotowego komina, do czego niezbędne jest wykonanie ekspertyzy technicznej. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił ponadto, że podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. jest niezasadny gdyż zgodnie z jego treścią organ zobowiązany jest umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Natomiast zaskarżone postanowienie nie jest aktem kończącym postępowanie w sprawie – nie jest decyzją. Opracowana ekspertyza techniczna będzie dopiero podstawą do wydania decyzji w oparciu o stosowne podstawy prawne. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. K. domagając się jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności, a także uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2010 r.. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w kwocie 837 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika w trzykrotnej wysokości stawki minimalnej to jest 720 zł z uwagi duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która okazała się być zawiłą. Skarżący zarzucił naruszenie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie. Podniósł, iż w uzasadnieniu swoich orzeczeń żaden z organów nie wskazał i nie ujawnił na podstawie jakich okoliczności czy faktów powstały uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, jakości robót budowlanych czy stanu technicznego obiektu budowlanego. Sam fakt niezgłoszenia zamiaru wykonania robót remontowych nie może stanowić przesłanki nałożenia obowiązku dokonania ekspertyzy technicznej. Obowiązek ten może być nałożony jedynie w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów lub robot budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2007 r (sygn. akt II SA/Kr 351/07) skarżący zwrócił uwagę, iż "nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji powinien rozstrzygać we własnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Omawiany przepis nie może być nadużywany". W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, iż przedmiotowy komin powstał w wyniku jego samowolnego przebudowania przez właścicieli. Budowa komina jako istotnej części budynku powinna być poprzedzona wykonaniem projektu budowlanego i uzyskaniem pozwolenia na budowę, która powinna być prowadzona przez kierownika budowy posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Sama okoliczność samowolnej budowy komina budzi wątpliwość organów nadzoru budowlanego co do poprawności jego wykonania, zgodności z przepisami w tym zastosowania właściwych materiałów budowlanych, podłączenia od pieca czy trzonu kuchennego, drożności przewodów kominowych i ich szczelności. Organ zaznaczył, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z okresowej kontroli przewodów kominowych nie wynika jakie elementy były brane pod uwagę przy ocenie technicznej sprawności komina przez oceniającego. W świetle pisma S. M. z dnia 10 marca 2010 r. mistrz kominiarski powinien zająć stanowisko w sprawie szczelności komina. Z tych przyczyn zdaniem organu, nietrafny jest zarzut, iż to organy nadzoru budowlanego we własnym zakresie powinny ustalić prawidłowość wykonanych w ramach samowoli budowlanej robót budowlanych. Ponadto, odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów w wysokości 837 zł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przedmiotowa sprawa nie jest sprawą zawiłą i wkład pracy pełnomocnika polegający na sporządzeniu skargi nie jest adekwatny do wysokości żądanych kosztów. Występująca na rozprawie uczestniczka postępowania S. M. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, iż celem postępowania powinno być zapewnienie, aby sporny komin funkcjonował prawidłowo, zaś obecnie dymi i są w nim palone różne rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego upoważnia organy nadzoru budowlanego do wydania postanowienia o nałożeniu na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz na ich koszt. Obowiązek taki może zostać nałożony tylko w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem umiejscowienie tego przepisu w rozdziale zawierającym regulacje ustrojowe, poświęcone kompetencjom organów administracji publicznej, pozwala stwierdzić, iż przepis ten ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie w każdy przypadku, kiedy na mocy przepisu szczególnego organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego żąda dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2000 r., II SA/Gd 2016/98, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 grudnia 2007 r. II SA/Kr 351/07 także: "Prawo budowlane. Komentarz" pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006 r., str.708). Jak wynika z zaskarżonego postanowienia podstawą zobowiązania G. i J. K. do sporządzenia ekspertyzy technicznej nowo wybudowanego komina był jego remont bez stosownego zgłoszenia o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku za art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak wspomnianego zgłoszenia uzasadnia potrzebę stwierdzenia prawidłowości wykonania komina poprzez nałożenie obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej, z której będzie wynikała poprawność wykonanych robót lub nieprawidłowości podlegające usunięciu. Należy w tym miejscu zauważyć, iż sposób legalizacji samowolnych robót budowlanych dokonanych bez wymaganego zgłoszenia uregulowano w art. 49b Prawa budowlanego. W ust. 2 powołanego przepisu wskazano dokumenty, których złożenie jest wymagane w celu legalizacji robot. Są to dokumenty, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, a także projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno wśród powyższych dokumentów jak i dokumentów określonych w art. 30 Prawa budowlanego nie są wymienione oceny techniczne i ekspertyzy, o których mowa a art. 81 c ust. 2. Stąd też stwierdzić należy, iż samo przeprowadzenie robót budowlanych bez stosownego zgłoszenia jest niewystarczającą przesłanką do nałożenia na stronę postępowania obowiązku dostarczenia sporządzonej na własny koszt ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Dopiero na etapie sporządzania odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, iż konieczność dokonania ekspertyzy związana jest z koniecznością ustalenia czy przeprowadzony remont komina został przeprowadzony zgodnie z wymaganiami technicznymi i czy nie jest zagrożone bezpieczeństwo mieszkańców. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy organ w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części. Okoliczności wskazane w tym przepisie stanowią podstawę do wydania postanowienia o którym mowa w art. 81c ust 2. Prawa budowlanego jednakże nie zostały powołane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jeżeli organ ustaliłby, iż przedmiotowy komin może stwarzać zagrożenia, o których mowa w art. 62, i w związku z tym zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych, jakości robót budowlanych czy stanu technicznego komina powinien skorzystać z przysługującego uprawnienia i nałożyć obowiązek doręczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych i ekspertyz. Należy jednak podkreślić, że jak słusznie zauważył skarżący przytaczając fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2007 r. II SA/Kr 351/07, art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku nie może być nadużywany i powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Rozpatrując ponownie sprawę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ustalić, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które na podstawie szczególnych przepisów prawa budowlanego uzasadniają nałożenie na stronę postępowania obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, oraz wykazać, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub jakości wykonanych robot budowlanych bądź stanu technicznego obiektu budowlanego. Wątpliwości te muszą być takiego rodzaju, iż organ przeprowadzając stosowne postępowanie dowodowe, posługując się posiadaną wiedzą i innymi przewidzianymi przez prawo środkami, nie jest sam w stanie ich usunąć. Zauważyć nadto należy, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. jako przesłankę powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do wykonanych robót budowlanych wskazał wykonanie ich bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz bez nadzoru uprawnionego kierownika budowy, zaś organ II instancji uznając, iż przedmiotowa inwestycja nie wymagała jako remont pozwolenia na budowę wyeliminował okoliczność, która w ocenie organu I instancji uzasadniała powzięcie wątpliwości co do jakości robót budowlanych, nie wskazując jednocześnie, w sposób choćby pośredni, z czego, poza wykonaniem robót budowlanych bez zgłoszenia, wyprowadza własne wątpliwości, czym są one uzasadnione i czego (jakości wyrobów budowlanych, jakości robót budowlanych czy stanu technicznego obiektu budowlanego) dotyczą. Nadto biorąc pod uwagę, treść odpowiedzi na skargę, w której organ II instancji zakwestionował wyrażony we własnym postanowieniu pogląd, co do kwalifikacji przeprowadzonych robót budowlanych jako niewymagającego uzyskania pozwolenia na budowę remontu, organ ten winien w sposób jednoznaczny i precyzyjny wypowiedzieć się również w tym zakresie, to jest odnośnie tego czy przeprowadzone przez inwestora prace stanowiły remont, czy też przebudowę. Dokonując tegoż ustalenia organ winien się ustosunkować do okoliczności, iż jak wynika z protokołu kontroli utrzymania budynku mieszkalnego z zabudową gospodarczą z dnia 5 listopada 2009 r. (k.7-7A akt administracyjnych organu I instancji) przedmiotowy komin z cegły klinkierowej ma wysokość około 2,8 metra ponad poziom dachu, zaś Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w piśmie z dnia 29 stycznia 2010 r. skierowanym do S.M. wskazuje, iż zgodnie z pierwotnym projektem budowlanym zatwierdzonym przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K., komin ten miał mieć wysokość około 2,2 metra ponad dachem (k. 10 akt administracyjnych organu I instancji), przy czym w przekazanych Sądowi aktach brak jest dokumentacji, na którą powołują się organy obu instancji w postaci kopii zatwierdzonego projektu budowlanego opracowanego w 1962 roku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.) orzeczono jak punkcie I. sentencji wyroku. Odnosząc się do stanowiska wyrażonego na rozprawie przez uczestniczkę postępowania wskazać natomiast należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Co za tym idzie sąd administracyjny nie jest uprawnionym do rozstrzygania sporów między sąsiadami, lecz kognicją swoją obejmuje jedynie badanie zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zgodnie, z którym w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. W ocenie Sądu, uwzględniając wymienione powyżej wytyczne, stopień zawiłości sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, wystarczające będzie zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. Należy zaznaczyć, iż jak wynika z akta sprawy aktywność radcy prawnego G. W. w przedmiotowym postępowaniu ograniczyła się jedynie do sporządzenia i wniesienia skargi do sądu, nie uczestniczył on zaś w rozprawie. Nie sposób nadto zgodzić się z twierdzeniem skarżącego odnośnie zawiłości sprawy, która, o czym świadczy chociażby krótki termin jej rozpatrzenia, niewielka objętość akt administracyjnych, lakoniczność skargi, czy wreszcie nieznaczna obszerność uzasadnienia wyroku, okazała się być sprawą o niewielkim stopniu skomplikowania prawnego i faktycznego. Na niewielki nakład pracy związany ze sporządzeniem przedmiotowej skargi, zdaje się wreszcie wskazywać jej zawartość, w tym w szczególności okoliczność, iż zawiera ona alternatywne wnioski (o uchylenie bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia), przy jednoczesnym braku nawet próby wykazania, by w sprawie zachodziła jakakolwiek przesłanka stwierdzenia nieważności orzeczenia. W tej sytuacji zdaniem Sądu zasadne było zasądzenie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika według stawki minimalnej, która zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wynosi 240 zł. Sąd zwrócił ponadto w oparciu o powołany wyżej art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu oraz kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. /-/ T. Świstak /-/ D. Rzyminiak -Owczarczak /-/J. Zieliński