II SA/Po 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz-Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Starosta S. decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], na podstawie art. 6 pkt 2, art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej : u.g.n.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w P., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości - działka nr [...], ark. mapy 9, obręb [...] P., zapisanej w prowadzonej, przez Sąd Rejonowy w S., księdze wieczystej nr [...] [...] jako własność M. B., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV P.-W.. Ograniczenie korzystania z nieruchomości nastąpi w następującym zakresie: - powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi 334,6 m2, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,8 m. Przebieg linii przez opisaną nieruchomość został określony na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 22 września 2015 r. do organu wpłynął wniosek spółki [...] o wydanie w trybie art. 124 ust. 1 i 6 u.g.n. decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność M. B. – działki nr [...] w P. poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV P.-W. oraz udostępnienie nieruchomości dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii. Wnioskowano również o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. W związku z realizacją inwestycji ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpi w następującym zakresie - powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi 334,6 m2, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,8 m. Starosta wskazał, że działka będąca przedmiotem wniosku objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Gminy P. nr [...] z dnia [...] 2015 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ P. -GPZ W.. Decyzja ta stała się ostateczna 19 sierpnia 2015 r. Organ stwierdził, że z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że inwestor prowadził rokowania z właścicielem nieruchomości, jednak zakończyły się one wynikiem negatywnym i nie doszło do udostępnienia nieruchomości. Dlatego spółka, po bezskutecznych negocjacjach z właścicielem nieruchomości, złożyła wniosek w niniejszej sprawie. Rozpatrując sprawę Starosta wyjaśnił, że ograniczenie prawa własności w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. może nastąpić zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 u.g.n. Oznacza to, że ingerencja w prawo własności nieruchomości może mieć miejsce po uprzednim zlokalizowaniu celu publicznego w postaci budowy urządzeń przesyłowych na określonych nieruchomościach w drodze planu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Przedmiotowa nieruchomość objęta jest ostateczną ww. decyzją Burmistrza P. z [...] 2015 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ P. -GPZ W.. Zdaniem Starosty bez wątpienia inwestycja ta jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Organ wyjaśnił, że przebieg inwestycji w niniejszej decyzji został precyzyjnie określony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W celu zaś uniknięcia wątpliwości co do przebiegu urządzeń do niniejszej decyzji załączono fragment mapy, obejmujący działkę nr [...], z naniesionym przebiegiem napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV i pasem ograniczenia. Dalej organ stwierdził, że z wnioskiem wystąpił uprawniony w świetle art. 124 u.g.n. podmiot – przedsiębiorca przesyłowy, inaczej operator sieci przesyłowej, zobowiązany na podstawie art. 9c ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm., dalej: p.e.) do zapewnienia energii osobom fizycznym - mieszkańcom województwa wielkopolskiego jak i funkcjonującym podmiotom publicznym i gospodarczym oraz tym pragnącym dopiero zlokalizować swe inwestycje w tym obszarze. Starosta wskazał, że zgodnie z art. 124 u.g. złożenie przez spółkę wniosku w niniejszej sprawie poprzedziły rokowania. Z wniosku i załączonej do niego korespondencji dotyczącej rokowań w sprawie uzyskania praw do terenu na potrzeby realizacji inwestycji wynika, że inwestor rozpoczął negocjacje w sprawie udostępnienia nieruchomości w maju 2014 r. i trwały one do grudnia 2014 r., kończąc się wynikiem negatywnym. Podczas tychże negocjacji strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je wzajemnie za niemożliwe do przyjęcia. Następnie wyjaśniono, że dokonano analizy przebiegu linii napowietrznej 110 kV przez działkę będącą przedmiotem wniosku, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto przeprowadzono oględziny działki nr [...], w wyniku których stwierdzono, że działka we wnioskowanym pasie ograniczenia jest niezabudowana. Analiza zakresu i sposobu usytuowania urządzeń na przedmiotowej nieruchomości, określonych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oględziny nieruchomości pozwalały zdaniem organu uznać za udowodnione, że zaproponowany przez wnioskodawcę przebieg linii, jak i szerokość pasa ograniczenia, stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono, że inwestor realizując cel publiczny zobowiązany jest ściśle przestrzegać założeń określonych w niniejszej decyzji. Na inwestorze ciąży ustawowy obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, o których mowa w sentencji decyzji. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe lub powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie (art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 u.g.n.). Następuje to w odrębnej decyzji (art. 129 ust. 5 u.g.n.). Starosta podał, że z uwagi, że określona niniejszą decyzją ingerencja w prawo własności ma charakter wywłaszczeniowy przeprowadzono rozprawę administracyjną. W jej trakcie M. B. oświadczył, że nie została mu doręczono decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...], w związku z czym wniósł o wznowienie tego postępowania. Dlatego właściciel nieruchomości wniósł o wyznaczenie nowego terminu rozprawy, po zakończeniu postępowania wznowieniowego. Spółki wniosła o nieuwzględnienie wniosku właściciela nieruchomości. Odnosząc się do powyższego Starosta stwierdził, że wniosek właściciela nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości decyzji (art. 16 § 1 K.p.a.). Decyzje ostateczne obowiązują dopóty, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową, podjętą na podstawie odpowiedniego przepisu, decyzję. W związku z tym, że przedmiotowa decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym, nie ma podstaw do wstrzymywania biegu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dopiero ewentualne uchylenie tej decyzji i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy będzie podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Reasumując organ wskazał, że rozważył wnikliwie zarówno interes inwestora jak i słuszny interes właściciela nieruchomości, którego prawo do części nieruchomości, bez jego zgody, ma zostać ograniczone i stwierdził, że wniosek inwestora zasługuje na uwzględnienie, bowiem spełnia przesłanki zawarte w art. 124 ust. 1 u.g.n., a więc ograniczenie stanowi realizację inwestycji celu publicznego, jest ono zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w wyniku uprzednich rokowań nie doszło do uzyskania zgody właściciela. Ponadto odnosząc się do wniosku w części dotyczącej udostępnienia nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 6 u.g.n., dla czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń w celu utrzymania prawidłowej eksploatacji linii organ podał, że przepis ten stanowi tylko kolejną jednostkę zamieszczoną w ramach jednego artykułu, tj. art. 124 u.g.n., co świadczy o tym, że tworzy pewną całość z poprzedzającymi go ustępami. Tak więc nie stanowi podstawy do wydania osobnej decyzji, nie może być stosowany w oderwaniu od sformalizowanego postępowania. Dlatego uznać należy, że "prawo wstępu" jest pochodną uprzedniego zezwolenia na zakładanie urządzenia, wynikającą z wydanej decyzji. Stąd wydając decyzję, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. zezwala się jednocześnie na ingerencję z art. 124 ust. 6 u.g.n. Na marginesie poinformowano, że rozpatrzenie wniosku w części dotyczącej wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadania tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpi, stosownie do dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n., po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zostanie wydana odrębna decyzja w tej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. B. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił organowi I instancji, iż ten nie zbadał zasadności ograniczenia prawa własności, w szczególności, mając na uwadze brzmienie art. 112 ust. 3 u.g.n. nie zbadał ewentualnego istnienia innych możliwości zrealizowania celu publicznego niż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Odwołujący podniósł, że przeprowadzone w dniu 2 listopada 2015 r. oględziny nieruchomości odbyły się bez jego udziału, a tym samym pozbawiono go możności czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją lokalizacją i dlatego wniósł o jego wznowienie, czego Starosta rozstrzygający niniejszą sprawę nie uwzględnił. Jego zdaniem, w związku z powyższym, rozstrzygnięcie niniejszej było przedwczesne. Nadto odwołujący podniósł, że nie jest wystarczające przedstawienie części nieruchomości (obejmującej część działki nr [...]), z której korzystanie ma być ograniczone tylko w formie załącznika graficznego, zwłaszcza, gdy nie wynika z niego dokładny przebieg linii elektroenergetycznej - w szczególności jej usytuowanie względem granic działki ani granic obszaru zajęcia. Wskazał, iż samo zakreślenie obszaru zajęcia innym kolorem bez wprowadzenia na załączniku graficznym danych dotyczących jego wielkości i usytuowania względem granic działki (odległości), nie jest wystarczające dla spełnienia wymogu precyzyjnego określenia obszaru ograniczenia korzystania z nieruchomości, co w przypadku inwestycji liniowych nadziemnych o dużym zasięgu oddziaływania ma szczególne znaczenie. Tym samym jego zdaniem zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 17 § 1 K.p.a., albowiem osnowa decyzji musi być sformułowana jasno i precyzyjnie. M. B. wskazał też, że z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że omawiana decyzja powinna określać terytorialny zakres zajęcia, na który zezwolono, w powiązaniu z warunkami wynikającymi z decyzji lokalizacyjnej. Nie może zaś jedynie powoływać się na brzmienie decyzji lokalizacyjnej. Określenie w decyzji jedynie powierzchni, która ma być zajęta pod linię elektroenergetyczną, i odwoływanie się do załącznika graficznego - który w niniejszej sprawie nie zawiera wystarczających danych - stanowi naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i jest uchybieniem przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Sentencja decyzji ma moc wiążącą i dlatego winna ona wskazywać na zakres rozstrzygania przez organ oraz zakres wynikających z niej dla właściciela nieruchomości obowiązków. Brak w sentencji zaskarżonej decyzji dokładnego określenia części nieruchomości ograniczonej w korzystaniu i jej usytuowania względem granic działek uniemożliwia w istocie wykonanie podjętego rozstrzygnięcia, jak i dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Zdaniem strony jest to o tym bardziej istotne w sytuacji, gdy przyjęty przez organ dowód – wymagający wiadomości specjalnych – nie został sporządzony na zlecenie organu, lecz jednej ze stron postępowania. Odwołujący zarzucił też Staroście, że ten w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał, że przebieg planowanej inwestycji jest dla właściciela nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Organ wskazał, iż wziął pod uwagę słuszny interes właściciela, jednakże okoliczności tej w żaden sposób nie wykazał. W związku z tym, to w tej decyzji konieczne jest określenie sposobu dokonanych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Co do rokowań odwołujący podniósł, że były one prowadzone w 2014 r. podczas gdy decyzja lokalizacyjna została wydana dopiero w dniu [...] 2015r. Zdaniem odwołującego się, negocjacje powinny być prowadzone dopiero po wydaniu decyzji lokalizacyjnej na nie przed jej wydaniem. Nadto, z uwagi na pominięcie odwołującego w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji lokalizacyjnej uniemożliwiono mu skuteczne prowadzenie rokowań. M. B. wskazał też, że w trakcie rokowań miał wątpliwości, czy strona prowadząca rokowania jest do tego legitymowana w sposób prawidłowy, albowiem z przedłożonego pełnomocnictwa nie wynikało kim jest osoba prowadząca negocjacje. Mimo zaś prośby nie został wykazany ciąg pełnomocnictw, nie został przedłożony mu odpis z KRS, ani oryginał pełnomocnictwa, a jedynie jego kopie. Zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. odwołujący podniósł, że Starosta nie wyjaśnił zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, opierając się w pełni na stanowisku inwestora. W piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. M. B. uzupełniając odwołanie zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez orzeczenie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości niezgodnie z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia 2 grudnia 1999 r., uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia 15 lutego 2001 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej P. nr [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r. Na terenie, dla których uchwalono ww. plany miejscowe nie jest dopuszczalne lokalizowanie dwutorowej linii 110 kV, bowiem projektowane przedsięwzięcie w zasadzie stanowi budowę nowej linii po śladzie starej linii, którą trzeba będzie rozebrać. Rozpoznając odwołanie M. B. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 38 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości uzależnione jest od spełnienia dwóch zasadniczych przesłanek. Po pierwsze, właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na realizację planowanej inwestycji, a inwestor dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa jest w art. 124 ust. 3 u.g.n. Po drugie, ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości musi nastąpić zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i dotyczyć może tylko konkretnie wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. urządzeń przesyłowych. Odnosząc się do pierwszego z ww. warunków przyjmuje się, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w drodze rokowań nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich propozycji rozstrzygnięcia. Negocjacje mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym żadnej szczególnej formy zakończenia rokowań. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdzie do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również tym, kiedy je zakończyć. W świetle tego Wojewoda uznał, że załączone do wniosku (z 16.09.2015 r.) pisma dokumentujące prowadzone pomiędzy stronami negocjacje, jednoznacznie dowodzą, że inwestor i właściciel nieruchomości nie doszli do porozumienia. Wskazano m.in. na notatkę z 29 maja 2014 r., która dowodzi, że przedstawiciel wykonawcy poinformował M. B. o warunkach ustanowienia służebności przesyłu, przedstawił przebieg linii energetycznej oraz zaproponował konkretne warunki finansowe, ale skarżący ich nie zaakceptował. Przeprowadzone dnia 25 czerwca 2014 r. negocjacje również nie odniosły zamierzonego skutku - p. M. B. nie przystał na zaproponowane mu warunki. Wyjaśniono, że rokowania były prowadzone co najmniej od 29 maja do 1 grudnia 2014 r., a strony przedstawiły sobie warunki, których wzajemnie nie zaakceptowały. Wojewoda zauważył, że powyższych okoliczności skarżący nie kwestionował. Co do zaś umocowania przedstawiciela spółki do prowadzenia rokowań organ II instancji wyjaśnił, że podczas spotkania w dniu 29 maja 2014 r. M. B. przedłożono pełnomocnictwo udzielone R. K. (z którym wówczas się spotkał, umocowujące go do podejmowania kontaktów z właścicielami nieruchomości celem uzyskania zgody na realizowanie budowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej znajdującej się na nieruchomościach należących do tych właścicieli. Okoliczność ta została potwierdzona własnoręcznym podpisem skarżącego na notatce, tym samym jego wątpliwości zdają się być nieuzasadnione. Tym samym spełniony został pierwszy z warunków, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Nie budziło też wątpliwości Wojewody, że inwestycja, która ma być realizowana w oparciu o decyzję Starosty [...] jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 201 6 r. poz. 778 ze zm.). Następnie wyjaśniono, że skoro decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. narusza interes właściciela oraz ingeruje - w zakresie określonym w decyzji - w konstytucyjnie chronioną własność, to powinna nie tylko zabezpieczać inwestora w zakresie możliwości realizacji inwestycji, lecz ma także służyć wyraźnemu zdefiniowaniu ograniczenia prawa własności. W związku z tym zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że bezwzględnie musi ona - decyzja w sposób jednoznaczny oraz zupełny wskazywać przebieg przyszłej inwestycji, jak również zakres uszczuplenia władztwa nad nieruchomością. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie podstawę dla realizacji przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P.-W. stanowi ostateczna decyzja Burmistrza Gminy P. nr [...] z dnia [...] 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należało zatem zbadać, czy przedstawiony przez wnioskodawcę obszar ograniczenia mieści się w granicach terenu objętego ustaleniami tejże decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Wojewody szczegółowa analiza porównawcza tego przebiegu oraz przebiegu linii nakreślonego na załączniku graficznym do decyzji Starosty [...] umożliwia stwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z rozstrzygnięciem lokalizacyjnym, a tym samym spełniony został drugi warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizując kwestię uciążliwości, jakich doznaje właściciel w związku z posadowieniem na jego gruncie linii elektroenergetycznej Wojewoda wskazał, że o ile przebieg przyszłej inwestycji jest ściśle ustalony w decyzji lokalizacyjnej (jak w niniejszej sprawie), to organowi orzekającemu o ograniczeniu korzystania z nieruchomości nie pozostaje nic innego jak zweryfikować zgodność planowanego ograniczenia z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi przebieg inwestycji. W tym zaś zakresie – zdaniem Wojewody - Starosta działał prawidłowo. Dokonano zatem oceny uciążliwości przebiegu linii dla właściciela nieruchomości. Co do kwestii wznowienia postępowania dotyczącego wydanej decyzji lokalizacyjnej Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji wskazując, że postępowanie to nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla niniejszego postępowania, a dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja lokalizacyjna, brak jest podstaw do wstrzymania biegu postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, że wedle jego ustaleń w wyniku wznowienia postępowania lokalizacyjnego Burmistrz P. decyzją z dnia 16 maja 2016 r. stwierdził wydanie własnej decyzji z dnia [...] 2015 r. r [...] z naruszeniem prawa. W wyniku odwołania M. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2016 r. stwierdziło, że nie uchyla się ww. decyzji Burmistrza P. z [...] 2015 r., bowiem upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia i ogłoszenia. Tym samym zaskarżona decyzja została oparta na funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej. Co do zarzutu naruszenia art. 112 ust. 3 u.g.n. Wojewoda wskazał, że ograniczenie dokonywane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi szczególną formę wywłaszczenia, która została kompleksowo uregulowana w ramach przepisu art. 124 u.g.n. i nie mają tu zastosowania przepisy art. 118 ust. 1 i art. 113 ust. 1 u.g.n. Ponadto bezsporne jest, że strony nie doszły do porozumienia, a zatem nabycie praw do nieruchomości w drodze umowy (służebność przesyłu) nie powiodło się. Należy mieć na względzie, że przebieg przyszłej inwestycji został określony precyzyjnie w decyzji lokalizacyjnej, a zatem realizacja celu publicznego nie może odbyć się inaczej aniżeli przez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości objętej tą decyzją, tj. działki nr [...]. Odnosząc się do braku udział odwołującego w oględzinach Wojewoda wskazał, że właściciel działki został o nich prawidłowo zawiadomiony, a zatem dopuszczalne było przeprowadzenie dowodu z protokołu oględzin. Wojewoda dodał, że skarżący miał prawo wypowiedzenia się. co do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, miał też prawo żądać przeprowadzenia oględzin przy jego udziale po raz kolejny. Okazją ku temu była rozprawa administracyjna w dniu 22 grudnia 2015 r. W jej trakcie odwołujący nie zgłaszał żadnych nieprawidłowości w zakresie oględzin i nie wniósł o przeprowadzenie innych dowodów. Nie zgłosił też uwag co do proponowanego zajęcia nieruchomości, a jedynie wskazał na konieczność wyznaczenia nowego terminu rozprawy ze względu na toczące się postępowanie wznowieniowe co do decyzji lokalizacyjnej. W tym kontekście podnoszone zarzuty Wojewoda uznał za chybione. Co do kwestionowania przez odwołującego kwestionowania terytorialnego zakresu ograniczenia, w tym jego precyzyjności Wojewoda uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że Starosta określił w osnowie swojej decyzji powierzchnię zajętą przez pas ograniczenia (334,6 m), wskazał długość projektowanej trasy linii (24,3 m) oraz szerokość pasa ograniczenia (13,8 m). Ponadto zwizualizował format owego ograniczenia na załączniku graficznym - stanowiącym integralną część decyzji - nie pozostawiając przy tym poła do jakichkolwiek spekulacji czy niedomówień. Trudno w ocenie Wojewody o bardziej dokładne rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że doświadczenie organu pozwala uznać, że taka forma przedstawienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest wykraczająca ponad zwyczajowe potrzeby niezbędne dla dokonania wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Nie wpływa również na zapatrywania, co do obiektywizmu organu I instancji ta okoliczność, że załącznik graficzny sporządził inwestor, skoro postępowanie prowadzone w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest postępowaniem wnioskowym, skutkiem czego organ administracji związany jest - zgodnie z regułami wynikającymi wprost z art. 61 k.p.a. treścią wniosku inicjującego postępowanie. Wojewoda ustosunkowując się do kwestii niezgodności zaskarżonej decyzji z planami miejscowymi stwierdził, że w niniejszej sprawie ograniczenie ustanowiono w oparciu o decyzję lokalizacyjną, a nie jak wskazuje strona w oparciu o plan miejscowy. Skoro zaś ograniczenie prawa do nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. następuje zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to tym samym zakres i sposób tego ograniczenia powinny wynikać z tej właśnie decyzji. Odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia 3 lipca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej z 110 kV relacji P.-W. Wojewoda podkreślił, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania tegoż wniosku. Ostatecznie Wojewoda stwierdził, iż nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem Starosta w sposób wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy i wyjaśnił w sposób wszechstronny stan faktyczny sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów materialnych i postępowania, w szczególności: - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w treści zaskarżonej decyzji określenia zakresu czasowego i faktycznego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, - art. 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, nie przestrzeganiu przepisów postępowania administracyjnego oraz polegającego na nie prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz bez uwzględnienia zasad bezstronności w swoim postępowaniu, - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. - art. 124 ust. 3 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że zostały spełnione ustawowe przesłanki przeprowadzenia rokowań poprzedzających wniosek [...] sp. z o.o. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy rokowania te miały charakter pozorny albowiem zaproponowana przez spółkę kwota odszkodowania ze względu na swoją wartość nosiła znamiona czynności pozornej, markującej obowiązkowe negocjacje, co w konsekwencji doprowadziło organ do uznania, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1 u. g. n. - art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało, iż zapadłe w tej sprawie rozstrzygnięcie zostało oparte na dowolnych ustaleniach, jako że organ zaniechał podjęcia wszelkich niezbędnych kroków mogących przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, - art. 6 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także niepodjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mając na względzie przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach skargi przedstawiono argumentację tożsamą do zaprezentowanej w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2017 r. uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi, podzielając argumentację organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2016 r., wydaną na podstawie art. 6 pkt 2, art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z 2016 r., poz. 2147 ze zm, dalej u.g.n.)., po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z s. w P., o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości - działki nr [...], ark. mapy 9, obręb [...] P., będącej własnością M. B., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV P.-W.. Przy czym w rozstrzygnięciu organu I instancji wskazano, że ograniczenie korzystania z nieruchomości nastąpi w następującym zakresie - powierzchnia zajęta przez pas ograniczenia wynosi 334,6 m2, długość projektowanej trasy linii 24,3 m (po osi linii), szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,8 m, zaznaczając, że przebieg linii przez ww. nieruchomość został określony na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji Sąd stwierdził, że przy ich wydaniu nie doszło do naruszeń prawa procesowego i materialnego. Zdaniem Sądu organy administracji w wymaganym stopniu zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 124 u.g.n. W myśl art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art.124 ust. 2 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Z kolei art. 124 ust. 3 u.g.n. stanowi, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Przepis art. 124 ust. 5 u.g.n. normuje sytuacje, gdy założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Wówczas właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Art. 124 ust. 6 u.g.n. zaś przesądza, że właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. Na tym tle normatywnym Sąd stwierdził, że skarga M. B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawidłowo organy orzekające przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące dopuszczalność zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, unormowanej w art. 124 u.g.n. – która to ingerencja w prawo własności (prawo użytkowania wieczystego) nieruchomości stanowi jedną z postaci wywłaszczenia w rozumieniu art. 112 ust. 2 u.g.n., z wszystkimi tego faktu konsekwencjami. Planowana inwestycja – polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej dwutorowej linii 110 kV P.-W. – obejmuje swym zakresem m.in. założenie i przeprowadzenie na nieruchomości (działce nr [...] w P.) przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 124 ust. 1 zd. pierwsze u.g.n. Realizacja tej inwestycji znajduje swoje oparcie w decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia [...] 2015 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ P. -GPZ W., ustalającej przebieg tej linii w sposób zbieżny z określonym następnie we wniosku spółki [...] S.A., wszczynającym kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie. Wnioskodawca – [...] spółka z o.o. z s. w P. – jest "inną osobą" (prawną) w rozumieniu art. 124 ust. 2 u.g.n. Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej naruszenia przez organy przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez przeprowadzenie pomiędzy spółką a skarżącym jako właścicielem nieruchomości nr [...] rokowań o pozornym charakterze. Organy obu instancji słusznie stwierdziły, że złożenie wniosku zostało poprzedzone wymaganymi rokowaniami, które wszakże nie doprowadziły do wyrażenia zgody przez właściciela na wnioskowane ograniczenie prawa własności jego nieruchomości – w tym zakresie Sąd podziela ustalenia i ocenę prawna wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Raz jeszcze wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości), powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko prezentowane w judykaturze, iż strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., I OSK 2054/16, Lex nr 2247949). Innymi słowy niemożność uzyskania zgody właściciela (użytkownika wieczystego) oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Jednocześnie należy zważyć, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji czy też proponowana kwota odszkodowania (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 96/17, Lex nr 2294853). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że Wojewoda prawidłowo stwierdził, że spełniony został wymóg przeprowadzenia pomiędzy spółką [...] S.A. a skarżącym rokowań poprzedzających udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Jak trafnie stwierdzono akta sprawy zawierają m.in.: notatkę z przeprowadzonych bezskutecznych rokowań z dnia 25 czerwca 2014 r. pomiędzy upoważnionym przez spółkę R. K. (pełnomocnictwo z dnia 10.02.2014 r.) a M. B., pismo R. K. w imieniu spółki z dnia 8 lipca 2014 r. skierowane do M. B. o wyrażenie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji i ustanowienie służebności przesyłu na nieruchomości, z podaniem kwoty jednorazowego wynagrodzenia w kwocie [...]zł, a także protokół bezskutecznych rokowań przeprowadzonych w imieniu spółki przez M. R. (pełnomocnictwo z dnia 10.02.2014 r.) z m.in. M. B. w dniu 2 maja 2014 r. i jego pełnomocnikiem W. S.. W rezultacie uprawnione było stwierdzenie Wojewody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w realiach przedmiotowej sprawy wnioskodawca ([...] S.A.) uczynił zadość wymaganiom przeprowadzenia rokowań, stawianym przez art. 124 ust. 3 u.g.n., a tym samym miał prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, skoro właściciel spornej nieruchomości nie wyraził zgody na realizację inwestycji. W tym miejscu Sąd pragnie odnieść się do zarzutu skarżącego jakoby wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z należącej do niego nieruchomości było o tyle przedwczesne, że toczy się postępowanie wznowieniowe dotyczące ostatecznej decyzji lokalizacyjnej z [...] 2015 r. W świetle przepisu art. 124 ust. 1 zd. drugie u.g.n. i zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. uznać należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie obowiązane były badać zgodność przedmiotowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z będącą w obrocie prawnym (inaczej – nieuchyloną) decyzją lokalizacyjną. Z akt sprawy wynika, jak zauważył Wojewoda, że wskutek wniosku M. B. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza P. z dnia [...] 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778) stwierdziło, że ww. decyzja lokalizacyjna Burmistrza P. z dnia [...] 2015 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, bowiem M. B. bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu i następnie odmówiło uchylenia tej decyzji, bowiem upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia i ogłoszenia. Zważyć należy, że tego rodzaju rozstrzygnięcie – jak słusznie uznał organ odwoławczy – nie wiąże się z wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego (por. P. M. Przybysz, Komentarz do art. 151 K.p.a., źródło: Lex Omega; również WSA w Gdańsku z wyroku dnia 17 października 2012 r., II SA/Gd 323/12, LEX nr 1248753, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 marca 2017 r., II SA/Bd 869/16, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, skoro powyższa ostateczna decyzja lokalizacyjna pozostawała w obrocie prawnym w dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązkiem tychże organów było – zgodnie z art. 124 ust. 1 zd. drugie u.g.n. - zbadanie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] w P. z jej treścią. W związku z powyższym rację miały organy I i II instancji dokonując powyższej oceny, powołując się przy tym na zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.). Dopóki ostateczna decyzja wobec, której wszczęto postępowanie wznowieniowe nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również i art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2012 r., IV SA/Gl 399/11, Lex nr 1114243, wyrok WSA w Opolu z dnia 19 kwietnia 2016 r., II SA/Op 477/15, Lex nr 2056665). Dalej zważyć należy, że chybiony jest też zarzut skarżącego, jakoby organy nie rozważyły istnienia innych możliwości zrealizowania celu publicznego niż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazać trzeba, że to właśnie ograniczenie sposobu korzystania sposobu korzystania z nieruchomości jest tego rodzaju ingerencją w prawo własności właściciela, którą ustawodawca przewidział w sytuacji konieczności założenia i przeprowadzenia na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Dał temu wyraźnie w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. W tej sytuacji orzekające w niniejszej sprawie organy nie były zobowiązane do ustalania – jak to wskazał skarżący - innych możliwości zrealizowania celu publicznego, w sytuacji, gdy inwestycja publiczna – w obrębie działki skarżącego - polegała na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej 110 kV P.-W.. W tym też kontekście za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 112 ust. 3 u.g.n. Skarżący podniósł, powołując ów przepis, że organy winny rozważyć, czy przedmiotowa linia elektroenergetyczna nie mogłaby zostać posadowiona w pasie drogowym, w miejsce jej lokalizacji na jego działce. Stanowisko to jest o tyle błędne, że przy rozstrzyganiu sprawy na podstawie art.124 u.g.n. organy związane są przebiegiem inwestycji określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości występowanie w rozpoznawanej sprawie – wymaganej w świetle art. 124 ust. 1 zd. drugie u.g.n. – zgodności zamierzonej inwestycji z pozostającą w obrocie prawnym decyzją lokalizacyjna (decyzja Burmistrza P. z dnia [...] 2015 r., nr [...]), na obszarze obejmującym działkę skarżącego nr [...]. W szczególności Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby organy orzekające kwestii tej nie zbadały. Po pierwsze należy przypomnieć, że Starosta wydając decyzję z dnia [...] 2016 r. orzekł o ograniczeniu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w dwojaki sposób. Po pierwsze wskazał, że zajęta zostanie powierzchnia przez pas ograniczenia 334,6 m2, trasa projektowanej linii wynosić będzie 24,3 m (po osi linii), a szerokość pasa ograniczenia dla linii wyniesie 13,8 m. Jednocześnie zaznaczył, że przebieg linii przez nieruchomość został określony na mapie stanowiącej załącznik do wydanej decyzji. Na załączonej do decyzji mapie w skali 1:1000 odwzorowano zaś dokładny pas ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr [...]. Jednocześnie organ stwierdził, że przebieg inwestycji określony w tej decyzji został precyzyjnie określony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił, że dokonał analizy przebiegu linii napowietrznej 110 kV przez działkę będącą przedmiotem wniosku, zgodnie z decyzją lokalizacyjną. W wyniku przeprowadzonych oględzin (z 2.11.2015 r.) stwierdzono, że działka w pasie ograniczenia jest niezabudowana. Wskazać należy, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 664/08, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś decyzja wprowadzająca ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodna z planem lub z decyzją lokalizacyjną również w zakresie obszaru ograniczenia, to także z tego względu musi zawierać precyzyjne rozstrzygnięcie co do obszaru zajętej nieruchomości. Zbadanie wymogu zgodności z planem lub z decyzją lokalizacyjną w zakresie obszaru zajętego nie byłoby możliwe bez rozstrzygnięcia w zakresie obszaru w decyzji. Decyzja nie może jedynie powoływać się na brzmienie planu lub decyzji lokalizacyjnej. Musi ona wyraźnie rozstrzygać o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 marca 2017 r., II SA/Sz 1459/16, dostępny j.w.). W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera precyzyjne wskazanie jakiego obszaru dotyczy, co wynika zarówno z sentencji decyzji Starosty [...] jak i załącznika graficznego. Zważyć należy, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część ze wszystkimi tego konsekwencjami. Wadliwe sporządzenie załącznika do decyzji rzutuje na samą treść decyzji, tak jak i zawarcie w nim prawidłowych ustaleń wpływa na pozytywną ocenę decyzji, do której nań dołączono. Zważywszy, że Starosta S. w decyzji z [...] 2016 r. w sposób precyzyjny określił nie tylko powierzchnię terenu działki nr [...], który podlega ograniczeniu (w sentencji decyzji), jak również jego lokalizację (w załączniku – mapa w skali 1:1000), uprzednio badając – w drodze oględzin - zgodność niniejszego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją lokalizacyjną, rację należy przyznać Wojewodzie, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że taka forma przedstawienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest wykraczająca ponad zwyczajowe potrzeby niezbędne do dokonania wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Bez znaczenia przy tym jest, że ów załącznik do decyzji został sporządzony przez inwestora, skoro to na jego wniosek prowadzone było postępowanie. O okoliczności zaś, że owa mapa stanowiła załącznik do decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. świadczy fakt, że w sentencji decyzji wskazano wyraźnie, że: "Przebieg linii przez opisaną nieruchomość został określony ma mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji", jak również to, że ów załącznik – tak jak sama decyzja został podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji – "z up. Starosty K. M. – członek Zarządu". Uznając, że załącznik do decyzji stanowi jej integralną część i może zawierać uzupełnienie rozstrzygnięcia celem jego sprecyzowania, Sąd nie dopatrzył się zarzucanego przez skarżącego naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu nie można też podzielić zarzutu skargi jakoby organy nie dokonały oceny uciążliwości przebiegu przedmiotowej linii przez nieruchomość skarżącego. Wystarczy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że skoro ograniczenie prawa do nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. następuje zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to tym samym zakres i sposób tego ograniczenia powinny wynikać z tej właśnie decyzji. Konsekwencją powyższego jest to, że ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji i ewentualnych nieprawidłowości jakie zaistniały, przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Ustalenie miejsca i sposobu realizacji inwestycji, w tym granic terenu niezbędnego dla tej inwestycji, następuje w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która wiąże organ wydający decyzję o zezwoleniu na czasowe ograniczenie prawa własności nieruchomości. Zdaniem Sądu wyjaśnienia w powyższym zakresie są wyczerpujące dla zagadnienia wielkości, w tym szerokości pasa ograniczenia przyjętego w niniejszej sprawie. Co istotne, brak również podstaw do zakwestionowania dowodu z oględzin przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu 2 listopada 2015 r. Zgodnie z art. 79 § 1 K.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (art. 79 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie Starosta pismem z dnia 16 października 2015 r. zawiadomił strony, w tym M. B. (odebrał zawiadomienie w dniu 21.10.2015 r.), o wyznaczeniu na dzień 2 listopada 2015 r. godz. 9:00 oględzin wyznaczonych na nieruchomości należącej do skarżącego. Pomimo prawidłowego zawiadomienia skarżący nie skorzystał z prawa uczestniczenia w oględzinach oraz złożenia w ich trakcie wyjaśnień. Również później, w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 22 grudnia 2015 r., jak i po zawiadomieniu stron w trybie art. 10 § 1 K.p.a., skarżący nie kwestionował dowodu z przeprowadzonych w dniu 2 listopada 2015 r. oględzin. Zatem trafnie zdaniem Sądu organ odwoławczy uznał zarzuty w tym zakresie za wątpliwe. W świetle powyższe, uznając, że organy orzekające w niniejszej sprawie wszechstronnie i wyczerpująco wyjaśniły motywy swych rozstrzygnięć, uprzednio przeprowadzając w wymaganym zakresie postępowanie dowodowe, należało stwierdzić za nieuprawnione zarzuty skarżącego dopuszczenia się przez organy obu instancji naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu skarżący zdaje się nie dostrzegać, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie organy związane były uprzednio wydaną, ostateczną decyzją Burmistrza P. z dnia [...] 2015 r. i to jej treść w zasadniczej mierze wpłynęła na kształt przyjętego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nr [...]. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.