II SA/Po 43/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2016r. wniosku adwokata P. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia oddalić wniosek. /-/ K. Witkowicz-Grochowska W związku z przyznaniem skarżącemu A. G. prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2015r., Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła do reprezentowania skarżącego adwokata P.S. (k. 35 akt sąd.). Pełnomocnik w dniu 09 czerwca 2015r. nadał w urzędzie pocztowym sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 marca 2015r. W dniu 31 sierpnia 2016r. pełnomocnik skarżącego wniósł pismo, w którym stwierdził, że jako pełnomocnik z urzędu A. G. w związku z opinią z 03 czerwca 2015r. wnosi o wydanie postanowienia w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego tytułem świadczonej pomocy prawnej z urzędu. Wniosek pełnomocnika w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej wszczęcie i zakończenie przed wejściem w życie nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), które zgodnie z § 23 tego rozporządzenia weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461), a w szczególności przepisy Rozdziału 5 i 6 tego rozporządzenia. Przepis § 20 rozporządzenia z 2002r. zawarty w Rozdziale 6 dotyczącym Kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia, a mianowicie przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie w opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej z 03 czerwca 2015r. brak takiego oświadczenia, a nawet wniosku o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu. Dopiero w piśmie z 30 sierpnia 2016r. pełnomocnik zgłosił wniosek o wydanie postanowienia w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego tytułem świadczenia pomocy prawnej z urzędu. Jakkolwiek wniosek ten nadal nie zawiera wymaganego przez §20 rozporządzenia z 2002r. stosownego oświadczenia, czy koszty tej pomocy zostały uiszczone w całości lub części. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ustawy p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r., II FSK 862/05, LEX 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ390/08). Podnieść także należy, że negatywne skutki złożenia wadliwego wniosku wynikają z nie dołożenia należytej staranności przez pełnomocnika, który jako profesjonalista powinien wykazywać się wiedzą z zakresu procedury sądowej i być świadom ciążących na nim obowiązków. W takiej sytuacji nie można mówić o nadmiernym rygoryzmie regulacji prawnej, ani naruszeniu konstytucyjnego prawa pełnomocnika do wynagrodzenia za świadczoną pracę (por. M. Kazek, Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu, ZNSA nr 6 (9)/2006, s. 65, postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09, publ. LEX nr 582846). W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, oddalić należy wniosek pełnomocnika na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska