II SA/Po 438/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi G. A. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 26 marca 2025 r., nr XII/184/2025 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miasta i Gminy Kórnik (dalej: "organ") w dniu 26 marca 2025 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465, 1572, 1907 i 1940, dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, 1907 i 1940 dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 oraz z 2024 r. poz. 1824), podjęła uchwałę nr XII/184/2025 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Czołowo, gmina Kórnik – etap I (dalej: "m.p.z.p."). Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł G. A. (dalej: "Skarżący") zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404, z późn. zm.; dalej: "Rozporządzenie") bowiem: a) załącznik graficzny (rysunek planu) opracowano na nieaktualnych mapach, chociażby w zakresie dotyczącym nieruchomości (rysunek prezentuje działkę numer 85/21, obręb Czołowo, która nie istnieje od 30 października 2023 r., a co godzi w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 Rozporządzenia, poddaje w wątpliwość cały załącznik graficzny, skoro opracowano go na dokumentach (mapie) prezentującej dane sprzed ponad roku; b) załącznik graficzny (rysunek planu) nie zawiera informacji o układzie współrzędnych zgodnych z państwowym systemem odniesień przestrzennym oraz nie wskazuje źródła pochodzenia danych kartograficznych, co stanowi naruszenie § 7 ust. 1 pkt 3 i 4 Rozporządzenia; c) w §7 m.p.z.p. wskazano, że w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, nie podejmuje się ustaleń, co stanowi naruszenie § 4 pkt 6 Rozporządzenia; d) m.p.z.p. nie wskazuje kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego dla wszystkich terenów, co stanowi naruszenie § 4 pkt 9 Rozporządzenia; e) m.p.z.p. nie zawiera szczegółowych parametrów dróg wewnętrznych i układu infrastruktury technicznej takich jak szerokość pasa drogowego, czy dokładne zasady obsługi komunikacyjnej, co stanowi naruszenie § 4 pkt 11 Rozporządzenia; f) m.p.z.p. zawiera jedynie ogólne zasady ochrony pomników i stanowisk archeologicznych bez sprecyzowania szczegółowych wymogów konserwatorskich, co stanowi naruszenie §4 pkt 11 Rozporządzenia; 2. art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. bowiem procedura planistyczna, doprowadziła do uchwalenia m.p.z.p. dla nieruchomości Skarżącego, poprzez objęcie w Uchwale ustaleniem "2R", a co oznacza tereny rolne — a uzasadnione było, aby wyłączyć ww. nieruchomość z procedury planistycznej (pozostawić w tym miejscu tzw. "białą plamę") - albowiem: a) od zeszłego roku prowadzone jest postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości Skarżącego. W postępowaniu Burmistrz Miasta i Gminy K. wydał decyzję odmowną z 17 czerwca 2024 r., znak [...], która to decyzja oparta była na błędnych przesłankach, nieuwzględniającej istniejącej sąsiedniej zabudowy, na co wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., które decyzją z 16 grudnia 2024 r. znak [...] uchyliło przywołaną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z 17 czerwca 2024, wskazując m.in, że: - decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. zmierzała do bezpodstawnego blokowania inwestycji objętej wnioskiem o warunki zabudowy; - z pola widzenia organu administracji publicznej, przy ponownym załatwieniu wniosku inwestora, nie może znikać przede wszystkim zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść inwestora, w tym także zawarte w art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. niezbywalne prawo właściciela danej nieruchomości do jej swobodnego, zgodne z prawem zagospodarowania; - w toku ponownego rozpatrzenia sprawy należy m.in w sposób jasny i prawidłowy przeprowadzić analizę urbanistyczną prowadzącą do ustalenia co do możliwości określenia linii zabudowy dla planowanej inwestycji; b) takie przeznaczenie nieruchomości Skarżącego jest niesprawiedliwe, prowadzi do zubożenia Skarżącego w przysługujące właścicielowi nieruchomości prawo zabudowy. Działania organów gminy K. w stosunku do Skarżącego cechują się bowiem złą wolą, celowym i bezprawnym ograniczaniem przysługujących mu praw i stanowią jawne pogwałcenia naczelnej zasady procedury administracyjnej wyrażonej w art. 6 k.p.a.; 3. art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP tj. przekroczenie granic władztwa planistycznego, bowiem: a) Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z 17 czerwca 2024 r., znak [...] odmówił Skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla jego nieruchomości w oparciu o ustaloną arbitralnie linię ograniczająca koncentrację zabudowy; b) poza wyznaczoną arbitralnie linią znajduje się działka [...] 1 ob. C. , dla której Burmistrz Miasta i Gminy K. 15 kwietnia 2013 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy znak [...]; c) Burmistrz Miasta i Gminy K. wyłączył działkę [...] ob. C. z Planu Miejscowego, konsekwentnie odmawiał wyłączenia spod zakresu Planu Miejscowego nieruchomości Skarżącego; d) Burmistrz Miasta i Gminy K. celowo - opierając się m.in o pozaprawne kryterium linii ograniczającej koncentrację zabudowy - wydłużał postępowanie o ustalenie dla nieruchomości Skarżącego warunków zabudowy, aby w m.p.z.p. przeznaczyć ją na tereny rolnicze; e) doszło bezpodstawnego zróżnicowania sytuacji Skarżącego i właściciela nieruchomości składającej się z działki [...] ob. C. , bowiem nieruchomość w postaci działki gruntu [...] ob. C. została wyłączona z opracowania, zaś dla nieruchomości Burmistrz Miasta i Gminy K. bezprawnie odmówił ustalenia warunków zabudowy oraz celowo wydłużał postępowanie, aby nie zaszła konieczność wyłączenia nieruchomości z m.p.z.p. i ustalenia dla nieruchomości warunków zabudowy. Jednocześnie Skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: 1. wydruk księgi wieczystej o numerze [...] na fakt, że Skarżący ma tytuł prawny (własność) do nieruchomości objętych miejscowych planem zagospodarowania przestrzennego, tj. działek o numerach [...] oraz [...], obręb C.; 2. pisma Burmistrza Miasta i Gminy K. z 25 marca 2024 r. oraz zawiadomienia z 6 maja 2024 r., na okoliczność dwukrotnego zawiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego; 3. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z 17 czerwca 2024 r. [...] [...], na okoliczność faktu oparcia decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy m.in. o wyznaczanie linii ograniczającej teren koncentracji zabudowy - pojęcia nieznanego prawu; 4. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z 15 kwietnia 2013 r. [...], na okoliczność jej wydania oraz treści; 5. wykaz zmian danych ewidencyjnych z 30 października 2023 r., znak [...], na okoliczność faktu dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości Skarżącego oraz sporządzenia załącznika graficznego do Uchwały w oparciu o nieaktualną mapę; 6. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 16 grudnia 2024 r., znak [...], na okoliczność stwierdzenia przez organ bezprawnych działań Burmistrza Miasta i Gminy K. względem Skarżącego, mających na celu ograniczenie przysługującego mu prawa zabudowy. Mając na względzie powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności m.p.z.p. w całości, z uwagi na fakt, że zdaniem Skarżącego skala naruszeń i uchybień jest tak znacząca, że nie ma możliwości cząstkowego unieważnienia tego aktu, a jeżeli sąd administracyjny dojdzie do innego przekonania, to unieważnienie m.p.z.p. w zakresie dotyczącym nieruchomości Skarżącego oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W treści uzasadnienia skargi Skarżący wskazał, że jest właścicielem działek o nr 82/22 oraz 82/23, objętych zakresem zaskarżonej uchwały. Mając na względzie powyższe, w ocenie Skarżącego posiada on interes prawny w zaskarżeniu m.p.z.p. W ocenie Skarżącego organ powinien wyłączyć jego nieruchomość spod m.p.z.p. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o ustalenie dla niej warunków zabudowy. Skarżący wskazał, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w m.p.z.p. na cele rolne, mógłby mieć miejsce dopiero wówczas, gdy w ostatecznej prawomocnej decyzji Burmistrz Miasta i Gminy K. odmówiłby ustalenia dla ww. nieruchomości warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik jako organ wykonawczy sporządził zaskarżony m.p.z.p. w oparciu o uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik nr XXXVII/531/2021 z 27 października 2021 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Czołowo, gmina Kórnik. Jednocześnie podkreślono, że sugestia do podjęcia uchwały w sprawie opracowania planu dla tego obszaru, wynikała z potrzeby ochrony gruntów rolnych przed nieplanowaną zabudową, i nastąpiła z inicjatywy Komisji Infrastruktury, Rozwoju i Polityki Przestrzennej Rady Miasta i Gminy K. . Organ wyjaśnił, że w prowadzonej procedurze planistycznej, po rozpatrzeniu wniosków, sporządzono projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. (dalej: "studium"). Następnie projekt miejscowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został przekazany odpowiednim organom i instytucjom w celu uzgodnienia bądź zaopiniowania. Po otrzymaniu pozytywnych opinii i uzgodnień podjęta została decyzja o podziale obszaru opracowania na dwa etapy. W etapie I ustaleniami m.p.z.p. objęto obszar o powierzchni około 127,5 ha. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów Rozporządzenia organ wyjaśnił, że uchwała przystępująca do opracowania projektu planu została podjęta dnia 27 października 2021 r., a więc blisko dwa miesiące przed ogłoszeniem i wejściem w życie powołanego w skardze jako podstawa naruszeń Rozporządzenia. Organ wskazał również, że projekt uchwały przygotowany został w oparciu o Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie z 2003 r."), stanowiącego wyłącznie o aktualności mapy na etapie przystąpienia a nie uchwalenia planu. W ocenie organu zarzut braku na rysunku planu informacji o współrzędnych zgodnych z państwowym systemem odniesień przestrzennych oraz źródła pochodzenia danych kartograficznych, jest chybiony z racji braku konieczności wprowadzania takich zapisów w Rozporządzeniu z 2003 r. Organ podkreślił także, że w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych wprowadzona uchwała nie podejmuje ustaleń ze względu na brak określenia obszarów przestrzeni publicznej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do obszaru objętego planem. Zarzut braku wskazania kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego dla wszystkich terenów, organ uznał za chybiony z racji braku takiego obowiązku dla wszystkich terenów - zasady zostały ustalone dla procedury scalania podziału terenów przeznaczonych jedynie pod zabudowę, jak i braku ustalenia granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości w zapisach planu. W odniesieniu do zarzutów dotyczących pozostałych naruszeń w zakresie przyjęcia zbyt ogólnikowych zasad i parametrów w tekście uchwały, stanowiących wg Skarżącego naruszenia przepisów nie obowiązującego Rozporządzenia, również organ uznał jako nieistotne (szczegółowe parametry dróg, dokładne zasady obsługi komunikacyjnej, zasady ochrony pomników i stanowisk archeologicznych). Zdaniem organu m.p.z.p. zawiera wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane w u.p.z.p., a ponadto procedura planu przeszła pozytywną weryfikację Wojewody W. i została opublikowana w dzienniku urzędowym. Organ podkreślił, że Skarżący powołuje się na własność działek o nr ewid. 82/22 i 82/23, które według ewidencji gruntów i budynków nie istnieją. Zdaniem organu, zakładając, że chodziło o działki 85/22 i 85/23, organ stwierdził, że dla tych nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, a ponadto wniosek o taką decyzję został złożony już po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Organ podkreślił, że Skarżący miał świadomość o przewidywanym przeznaczeniu terenu z uwagi na wyznaczone w obowiązującym studium kierunki zagospodarowania, ograniczające możliwość inwestycyjną na przedmiotowym terenie, a w oparciu o jakie procedowane są plany miejscowe. Tym samym w ocenie organu Skarżący musiał mieć świadomość wprowadzenia ograniczeń w możliwości zagospodarowania należących do niego działek, ponieważ takie ograniczenia istniały już przed wejściem w życie zaskarżonego m.p.z.p. Organ odrzucił również zarzut dot. naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyjaśniając, że dla działki o nr ewid. [...], z którą porównuje swoją sytuację Skarżący wydano już ostateczną decyzję o warunkach zabudowy w 2013 r. Ww. decyzja dotyczyła zabudowy siedliskowej. Włączenie tej działki do planu miejscowego, który przewidywałby tylko przeznaczenie rolne, uniemożliwiłoby realizację tej decyzji. Z kolei Skarżący ubiega się o pozwolenie na budowę czterech domów mieszkalnych jednorodzinnych, a nie zabudowy siedliskowej, i nie posiada jeszcze ostatecznej decyzji w tej sprawie. Z tego względu, w ocenie organu różne traktowanie obu przypadków jest uzasadnione. W piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego oświadczył, iż organiczna zakres zaskarżenia uchwały w ten sposób, iż zaskarża uchwałę wyłącznie w części obejmującej działki o nr 82/22 oraz 82/23. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik zarzucił organowi brak odniesienia się w odpowiedzi na skargę do wszystkich zarzutów skargi, zawarcia w odpowiedzi na skargę błędnej argumentacji. Na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wskazać należy, iż podstawę prawną wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 i 572; dalej: "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Tym samym, skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten kto wykaże, że istnieje związek pomiędzy własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) - sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego prawa. Inaczej mówiąc, wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1633/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie Skarżących przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu rozstrzyga zatem zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę. W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż Skarżący jest właścicielem działek nr [...] oraz [...], co wynika z przedłożonego do akt wydruku księgi wieczystej [...], które objęte są zapisami skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia ich na tereny rolnicze 2R, z wprowadzonym zakazem zabudowy budynkami oraz stanowisk postojowych, a dopuszczeniem lokalizacji budowli rolniczych, zbiorników wodnych oraz ciągów pieszych i pieszo rowerowych. W tym miejscu wskazać należy, iż zarówno w skardze jak i w piśmie procesowym z dnia 28 czerwca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego powołuje się na działki [...] i [...], podczas gdy ze wskazanego numeru księgi wieczystej jednoznacznie wynika, że chodzi o działki nr [...] oraz [...]. Z tych też względów Sąd powyższe uznał jako oczywista omyłkę. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, iż przepisy wskazanego planu ingerują w prawo własności Skarżącego, co nie jest kwestionowane w odpowiedzi na skargę. Przy czym podkreślić należy, iż sama ingerencja w prawo własności legitymuje do wniesienia skargi, natomiast dopiero naruszenie interesu prawnego i prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Tym samym stwierdzenie, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny Skarżącego otwiera Sądowi możliwość oceny, czy dokonano tego w zgodzie z prawem. Należy przy tym dostrzec, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego, co oznacza badanie legalności uchwały w odniesieniu do tych zapisów, które dotyczą tego interesu. Z tych też względów zarzuty nie odnoszące się do terenu 2R, tj. zarzut dotyczące terenów określenia parametrów dróg wewnętrznych nie mogły zostać uwzględnione, gdyż na terenie działek, z własności których Skarżący wywodzi swoją legitymację skargową, nie przewidziano realizacji dróg wewnętrznych. Sąd miał przy tym na uwadze, że Skarżący prawdopodobnie, co wynika z odpowiedzi na skargę, jest również właścicielem działki na której przewiedziono realizację drogi wewnętrznej, to jednakże Skarżący nie wskazał powyższej działki celem wykazania naruszenia interesu prawnego, a w piśmie z dnia 28 czerwca 2025 r. wprost ograniczył zaskarżenie do działek [...] i [...], które nie są przeznaczone pod tereny dróg wewnętrznych. Ponadto wbrew wywodom skargi § 22 pkt 6 m.p.z.p. spełnia wymagania określone w § 4 pkt 9 rozporządzenia z 2003 r. zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Z zapisów miejscowego planu przestrzennego (części tekstowej i graficznej) jednoznacznie wynika jak ma wyglądać układ komunikacyjny i wzajemne powiązanie dróg. Na rysunku planu określono również szerokość poszczególnych dróg, a zapisy planu wprost wskazują, iż szerokość zgodnie z rysunkiem planu. Należy w tym miejscu podkreślić, iż część tekstowa i graficzna stanowią plan miejscowy i powinny być odczytywane wspólnie. Skarżący nie może oczekiwać, iż w części tekstowej organ opisze wzajemnie połączenia dróg podczas gdy powyższe w sposób jasny wynika z części graficznej. Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej uchwały - w części jakiej dotyczy interesu prawnego Skarżącego - z przepisami prawa wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Na gruncie art. 147 § 1 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Podkreślenia również wymaga, że wobec przyjętego kryterium oceny aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego, sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ. Dokonując w pierwszej kolejności oceny procedury planistycznej poprzedzającej przyjęcie planu miejscowego wskazać należy, że przedmiotowa uchwała nie była jeszcze przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Ponadto wskazać należy, iż oceniając nadesłane, co warte podkreślenia, kompletne i uporządkowane akta planistyczne, Sąd uznał, że przeprowadzona procedura planistyczna była prawidłowa, a poszczególne czynności określone zwłaszcza w art. 17 u.p.z.p. zostały zrealizowane. Stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p., po podjęciu uchwały nr XXXVII/531/2021 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 27 października 2021 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Czołowo, gmina Kórnik, ogłoszono o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wystąpiono na piśmie z dnia 22 listopada 2021 r. do 40 instytucji, szczegółowo wskazanych w rozdzielniku do pisma. Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzono projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu. Na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. Burmistrza Miasta i Gminy uzyskał opinie do przedstawionych w projekcie planu rozwiązań, od właściwych organów/instytucji, a na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. uzgodnił projekt planu z właściwymi organami/instytucjami. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu. Przy czym w tym miejscu wskazać należy, iż projekt planu był 3 krotnie wykładany ze względu na uwzględnienie niektórych uwag w trakcie poprzednich wyłożeń. Ponadto analiza zgłoszonych uwag i wprowadzonych zmian wskazuje, iż nie było konieczności powtórzenia procedury planistycznej w całości. Przy pierwszym wyłożeniu uwzględniono uwagi dotyczące powierzchni działki przeznaczonych pod tereny MN i MN/U oraz zmiany przeznaczenia działki z zabudowy zagrodowej na mieszkaniową. W trakcie 2 wyłożenia uwzględniono uwagi dotyczące możliwości wydzielenia 3 działek budowlanych zamiast 2 oraz zmiana wykorzystywanego w projekcie pojęcia "wysokość" na "wysokość zabudowy". Z tych też względów Sąd uznał, iż uwzględnienie powyższych uwag wymagało wyłącznie ponownego wyłożenia planu do publicznego wzglądu. Ostanie wyłożenie planu miało miejsce w okresie od 20 stycznia 2025 r. do 10 lutego 2025 r. W trakcie publicznego wyłożenia 4 lutego 2025 r. przeprowadzona została dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Przy czym w tym miejscu Sąd wskazuje, iż w protokole na samej górze wskazano błędną datę tj. 6 sierpnia 2024 r. Powyższe nie miało jednak żadnego wpływu na ocenę zachowania procedury planistycznej gdyż z treści protokołu oraz daty umieszczonej przy podpisie jednoznacznie wynika, że dotyczy on dyskusji z dnia 4 lutego 2025 r. to potwierdza również załączona lista obecności. Ponadto wskazać należy, iż w trakcie wyłożenia zapewniono możliwość składania uwag do planu wyznaczając termin do dnia 25 lutego 2025 r., a więc z zachowaniem terminów wynikających z art. 17 u.p.z.p. Do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu przy trzecim wyłożeniu wpłynęły uwagi dwóch osób, w tym uwagi Skarżącego, które nie zostały uwzględnione. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Sąd badając procedurę, mając na uwadze treść przepisów obowiązujących w czasie procedowania, z urzędu nie dopatrzył się naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi opracowania załącznika graficznego na nieaktualnych mapach wskazać w pierwszej kolejności należy, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, iż do kontrolowanego miejscowego planu miejscowego nie znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404), ponieważ zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Ze względu na fakt podjęcia uchwały intencyjnej przed 24 grudnia 2021 r., tj. w dniu 27 października 2021 r., obowiązującym było rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 – dalej "rozporządzenie z 2003 r."). Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Natomiast w myśl § 10 rozporządzenia z 2003 r. materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia (ust. 1), zaś materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. Mapy zasadnicze i katastralne są sporządzane na podstawie przepisów odrębnych. W związku z tym mapy, na podstawie których sporządzono zaskarżony plan miejscowy, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu, czyli 27 października 2021 r. Nowy podział geodezyjny dotyczący działek Skarżącego miał miejsce w 2023 r., co wynika z wykazu zmian danych ewidencyjnych k. 51 akt sądowych, a więc później. Nie doszło więc do naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. Ponadto Sąd dokonując kontroli zaskarżonej uchwały nie dopatrzył się sprzeczności jej postanowień z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kórnik ze zmianą obejmującą grunty miejscowości Koninko, Szczytniki, Kamionki, Bnin, Czołowo, Konarskie, Radzewo, Czmoniec, Czmoń oraz część obrębów Żerniki, Gądki, Borówiec, Skrzynki, Kórnik, Błażejewko, Biernatki – jezioro i Dziećmierowo na zachód od trasy S11, zatwierdzonego uchwałą nr VIII/132/2024 Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 27 listopada 2024 r., którego treść znajduje się w aktach nadesłanych do Sądu (płyta CD). Rozwijając powyższe wskazać należy, iż jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Obowiązek nienaruszania ustaleń studium postanowieniami planu wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13, LEX nr 1519416). Nadto studium, jako akt polityki wewnętrznej, ustala ogólne warunki zagospodarowania przestrzennego wytyczając kierunki dla planowania miejscowego. Jest to akt z założenia elastyczny, tworzący ramy dla opracowania planu miejscowego. Wskazując więc na konkretne funkcje terenów, kierunkuje planowanie miejscowe, które wyznaczonej funkcji powinno odpowiadać, przy czym stopień związania planu ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia tych ustaleń. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OSK 43/20, Lex nr 3084976). Warto w tym miejscu odnotować, iż działki Skarżącego nr [...] i [...] zgodnie z ustaleniami Studium przeznaczone są na tereny rolne. Tym samym przeznaczenie nieruchomości Skarżących w miejscowym planie zagospodarowania na tereny rolne pozostaje w zgodności z postanowieniami Studium. Odnosząc się natomiast do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podkreślić należy, iż uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gmina działa w ramach tzw. władztwa planistycznego. Przy czym powtórzyć należy, iż z uwagi na treść art. 28 u.p.z.p. sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ. Zasadę władztwa planistycznego gminy ustanawia przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne, które stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Jest to o tyle istotne, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Podkreślić jednak należy, że władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego. Granicami władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja ma także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Na taką konieczność wskazuje również w swoim orzecznictwie dotyczącym ochrony własności Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, podkreślając, że każde ograniczenie własności musi być legitymowane publicznym interesem (Terazzi S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85, 17 października 2002, i Elia S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Powyższe oznacza, iż ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionego konstytucyjnej prawa własności oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1189/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż przeznaczenie działek Skarżących i wprowadzone na tym terenie zakazy nie noszą znamion dowolności i zostały dokonane, w ocenie Sądu, w granicach władztwa planistycznego. Co wymaga powtórzenie przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest zgodnie ze Studium. Natomiast inne przeznaczenie działek Skarżącego skutkowałoby stwierdzeniem jej niezgodności z zapisami Studium, które w tym zakresie są jednoznaczne. Ponadto dokonując oceny czy nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego Sąd miał na uwadze zapisy prognozy oddziaływania na środowisko, która opisuje stan zagospodarowania terenu objętego zapisami planu. Z dokumentacji tej wynika, że działki Skarżącego wraz z innymi działkami stanowi zwarty obszar rolny, a sama zabudowa zlokalizowana jest wzdłuż głównych dróg. W prognozie wskazano, iż "Gmina Kórnik należy do obszarów rolniczych o kierunku produkcji zbożowo-paszowo- okopowym. Świadczy o tym struktura użytków rolnych, przewaga wyższych klas bonitacyjnych oraz gleby o dobrym i średnim stopniu kultury. W gminie Kórnik największy procent gruntów ornych przypada na gieby dobre kl. IVa o właściwym uwilgotnieniu. Natomiast najmniejszy procent zajmują gleby kl. llb dobre. Dość duży udział jest gleb słabych (18,5%) kl. V. Średni wskaźnik bonitacji gleb w gminie wynosi 1,75 (dla gruntów ornych). Analogiczny wyliczony wskaźnik "średni" dia woj. poznańskiego wynosi 1,70. Wskaźnik ten w gminie waha się w granicach od 1,3 do 2,15. Dla użytków zielonych wynosi 1,49 i waha się od 1,28 do 81,81. Najwyższe wskaźniki bonitacyjne gruntów ornych posiadają: Kromolice 2,15, Pierzchno 2,13, Runowo 2,05, Dębieć 1,96. Natomiast najniższe: Czmoniec 1,30, Borowiec 1,37, Szczytniki 1,41. Najwyższy wskaźnik bonitacyjny użytków zielonych posiadają wsie: Dębieć 1,81, Dziećmierowo 1,77, Radzewo 1,76. Najniższe: Czmoniec 1,29, Czołowo 1,29, Gądki 1,28. Na terenie gminy dominują gleby pseudobielicowe, które stanowią 48,8% wszystkich gleb. Druga grupa co do wielkości łącznej powierzchni są czarne ziemie 27,0%. Gleby te powstały w warunkach nadmiernego uwilgotnienia. Gleby brunatne wyługowane zajmują natomiast 16,8% łącznej powierzchni. Nieduży procent (5,7%) zajmują gleby hydrogeniczne, z tego 1/2 przypada na gleby murszaste, a reszta na gleby murszowe, torfowe i mułowo- torfowe. Występują one pod użytkami zielonymi za wyjątkiem małych powierzchni - w uprawie polowej". Ponadto w prognozie wyjaśniono, iż "obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części gminy Kórnik, w obrębie Czołowo. W granicach obszaru opracowania zlokalizowane są w większości niezabudowane grunty rolne i leśne, a także tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz usługowej, o łącznej powierzchni około 127,8 ha. Od strony północnej obszar graniczy z terenami rolniczymi oraz terenami leśnymi, granicę wschodnią stanowi droga wojewódzka nr 434. Natomiast od zachodu obszar graniczy z gruntami leśnymi i rolnymi, od południa granicę stanowią w większości grunty rolnicze. Obszar opracowania planu jest zasadniczo równy, z obniżeniem w części północnej obszaru objętego planem (w sąsiedztwie gruntów leśnych). Gleby w granicach planu to przede wszystkim grunty orne średnich i niskich klas bonitacyjnych IV-V. Ponadto w granicach planu występują również grunty leśne, a także łąki i pastwiska. W zakresie terenów zabudowanych dominują grunty budowlane oraz grunty komunikacyjne." W prognozie zaznaczono, iż "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mają za zadanie kształtowanie zagospodarowania zgodnie z zasadami ładu przestrzennego i polityką przestrzenną gminy zawartą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Chronią one również wartości środowiskowe i kulturowe występujące na danym terenie. Plan miejscowy zapewnienia możliwość wprowadzenia zapisów dotyczących kompleksowych rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej, rozwiązań gospodarki wodno-ściekowej i uwzględnienia zasad ochrony środowiska, w szczególności wskazania w planie funkcji uniemożliwiających zabudowę obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych objętych planem. Ponadto porządkuje zagospodarowanie terenu, wskazuje przeznaczenie terenu przy uwzględnieniu istniejących uwarunkowań. W przypadku braku realizacji ustaleń projektowanego dokumentu w granicach analizowanego obszaru bardzo prawdopodobne jest zagospodarowywanie w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy terenu. Z uwagi na fakt, iż decyzje te nie muszą być zgodne z polityką przestrzenną gminy ani nie muszą spełniać standardów środowiska, które uwzględniane są w akcie prawa miejscowego, taka forma zagospodarowania przestrzeni często nie tworzy spójnej całości, co może doprowadzić do konfliktów przestrzennych, a także degradacji cennych elementów środowiska przyrodniczego. Większość działek objętych projektem nie została dotychczas zagospodarowana. Tereny niezagospodarowane są szczególnie wrażliwe na niekorzystny wpływ nieuporządkowanego zagospodarowania, w związku z tym niezwykle istotne jest wprowadzenie w planie szczegółowych nakazów i zakazów dotyczących gabarytów zabudowy oraz ochrony środowiska. Uporządkowanie pozwoli na zrównoważony rozwój i na zachowanie walorów terenu oraz stworzy komfortowe warunki życia mieszkańców gminy. Ponadto istotne jest ustalenie szczegółowych nakazów i zakazów w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Brak tego typu zapisów może wiązać się z konsekwencjami w postaci zanieczyszczenia wód gruntowych poprzez niewłaściwe odprowadzanie ścieków lub wprowadzenie ogrzewania powodującego znaczną emisję szkodliwych substancji do atmosfery. Ponadto w odniesieniu do kwestii przeznaczenia terenów działek [...] i [...] pod tereny rolne warto odwołać się do postanowień Studium. W akcie tym wskazano, iż "Grunty orne zajmują 56,72% powierzchni gminy, a zatem 10584,84 ha. Świadczy to, o tym, iż rolnictwo odgrywa tu ważną rolę. Miejscowościami o charakterze typowo rolniczym są Dębiec, Kromolice, Runowo, Szczodrzykowo. Dość duża powierzchnia gruntów ornych występuje również w Czołowie, Konarskim, Radzewie oraz Czmoniu. Gleby klasy IVa zajmują największy procent gruntów ornych (ok. 40,86%). Na gleby klasy IIIa i IIIb przypada ok. 23,29%, natomiast najmniejszy udział stanowią gleby klasy II - zaledwie 2,51% gruntów ornych. Biorąc pod uwagę wysoki potencjał produkcyjny gleb II i III klasy bonitacyjnej, należy chronić je przed zmianą użytkowania. Gleby słabe zajmują dość duży procent gruntów ornych – 18,2% klasy V i 4,90% klasy VI. Na wschód od rynny jezior kórnickich położone są największe zwarte obszary gleb klasy II i III. Kromolice, Pierzchno, Runowo, Dębiec zalicza się do wsi o najlepszych glebach, a Czmoń, Borówiec oraz Szczytniki cechują się glebami najsłabszymi. W odniesieniu do rolniczej przydatności gleb pod uprawę roślin o wyższych wymaganiach glebowych na terenie całej gminy nadaje się około 50% gleb." Warto w tym miejscu również zauważyć, iż Skarżący w trakcie prac nad zapisami Studium zgłaszał uwagi, które nie zostały uwzględnione. W załączniku do Studium w odniesieniu do uwagi Skarżącego (uwaga [...]) wskazano, iż "wprowadzenie zabudowy na przedmiotowym terenie przyczyniłoby się do niepożądanego rozlewania zabudowy. Ponadto obszar znajduje się poza granicami zwartych struktur funkcjonalno-przestrzennych. Z tych też względów należy mieć na uwadze, iż w Studium wprowadzono rekomendację sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w szczególności dla terenów graniczących z jednostkami osadniczymi położonymi w sąsiedztwie krajobrazu priorytetowego, w celu ograniczenia rozlewania się miejscowości oraz dla terenów, które są lub mogą być w przyszłości zagrożone silną presją turystyczną. Sąd na marginesie wskazuje, iż część działek stanowiących niegdyś jedną działkę [...] zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Analiza zapisów prognozy w zestawieniu jej z postanowieniami Studium pozwala na stwierdzenie, iż zachowanie dotychczasowego przeznaczenia terenów Skarżącego jako rolnych nie narusza zasady proporcjonalności. Z tych też względów Sąd uznał, iż podejmując zaskarżoną uchwałę uwzględniono wszystkie wymagania, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a przy zachowaniu dotychczasowego rolniczego charakteru nieruchomości Skarżącego nie przekroczono granic przysługującej gminie władztwa planistycznego. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 6 i 8 K.p.a. Sąd wyjaśnia, że zarzut powyższy był niezrozumiały, gdyż w procedurze planistycznej nie znajduje zastosowanie powyższy akt prawny. Niezależnie od tego, podnoszone okoliczności faktyczne, w postaci decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. dla działki [...], która to nie objęta jest zapisami skarżonego planu wskazać należy, iż powyższe nie może uzasadniać nierównego traktowania Skarżącego. Nadesłana przez Skarżącego decyzja pochodzi z 2013 r., a więc została wydana na długo przed wszczęciem procedury planistycznej. Mamy więc do czynienia z sytuacją zupełnie odmienną niż w przypadku Skarżącego, kiedy to wniosek o ustalenie warunków jeszcze dla działki [...] został złożony w dniu 1 marca 2023 r., a więc już po wszczęciu procedury planistycznej. Ponadto należy mieć na uwadze, iż podnoszone w skardze kwestie dotyczące wadliwości decyzji o warunkach zabudowy nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Z tych też względów nadesłane decyzje o odmowie ustalenia warunkach zabudowy nie majż żadnego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazać należy, iż zgodnie z § 7 rozporządzenia z 2003 r., które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, Projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać: 1) wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego; 2) określenie skali projektu rysunku planu miejscowego w formie liczbowej i liniowej; 3) granice obszaru objętego planem miejscowym; 4) granice administracyjne; 5) granice terenów zamkniętych oraz granice ich stref ochronnych; 6) granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 7) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia; 8) linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu; 9) w razie potrzeby oznaczenia elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. Z tych też względów wbrew zarzutom skargi załącznik graficzny nie musiał zawierać informacji o układzie współrzędnych zgodnych z państwowym systemem odniesień przestrzennym oraz nie musiał wskazywać źródła pochodzenia danych kartograficznych. W odniesieniu do § 7 m.p.z.p. Sąd podziela stanowisko organu, iż skoro na terenie objętym zapisami kontrolowanego m.p.z.p. Studium nie przewiduje przestrzeni publicznych, to wystarczający jest zapis, iż nie podejmuje się ustaleń w tym zakresie. Odnośnie braku określania przez m.p.z.p. kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego dla wszystkich terenów wyjaśnić należy, iż stosownie do § 4 rozporządzenia z 2003 r. tylko w przypadku scaleń i podziałów nieruchomości plan powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Zatem skoro plan miejscowy nie przewiduje podziałów ani scaleń, to tym samym nie ma obowiązku określania kąta położenia o którym mowa wyżej. W odniesieniu do zarzutu zawarcia w planie miejscowym jedynie ogólnych zasady ochrony pomników i stanowisk archeologicznych bez sprecyzowania szczegółowych wymogów konserwatorskich wyjaśnić należy, iż w tym zakresie Sąd analizuje powyższe zapisy wyłącznie z punktu widzenia interesu prawnego Skarżącego. Na nieruchomości Skarżącego znajduje się częściowo stanowisko archeologiczne [...]. Zapisy planu przewidują nakaz badań archeologicznych podczas prac ziemnych przy realizacji inwestycji. Należy mieć na uwadze, iż ww. stanowisko archeologiczne w całości znajduje się na terenach rolnych, a więc terenach co do zasady wyłączonych spod zabudowy. Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z § 4 pkt 4 rozporządzenia z 2003 r. ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Z tych też względów zapisy planu uznać należało za wystarczające. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż organ uchwalając niniejszy plan nie dopuścił się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, ani istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a plan został uchwalony bez przekroczenia granic władztwa planistycznego i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, odpowiedzi organu na skargę i pism procesowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, w tym załączonych do skargi. Załączone do skargi dokumenty, w ocenie Sądu, nie były niezbędne do oceny zaskarżonego planu. Przy czym wskazać należy, iż samo odwołanie się do powyższych decyzji, a przede wszystkim dat z nich wynikających, stanowiące ustosunkowanie się do zarzutów skargi nie oznacza, że Sąd przeprowadził dowód z tych dokumentów.