II SA/Po 455/21

Dnia 10 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 roku sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Prezydent Miasta P. (dalej jako Prezydent lub organ I instancji) decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] ([...]) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 poz. 256 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2020. poz. 111 ze zm.). oraz Zarządzenia Nr [...](81)13 Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2013r. w sprawie udzielenia upoważnienia zastępcy dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. do prowadzenia postępowań w sprawie świadczeń rodzinnych, a także do wydawania w tych sprawach decyzji administracyjnych, działając w trybie nadzoru. W odniesieniu do decyzji [...] dnia [...] czerwca 2018 r. wydanej przez Prezydent Miasta P. orzekł: 1. Uznać za świadczenie nienależnie pobrane wypłacone pani B. B. w okresie od czerwca do grudnia 2018 r. świadczenie pielęgnacyjne, przyznane decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. 2. Ustalić wysokość nienależnie pobranego świadczenia na kwotę [...]zł. 3. Kwotę nienależnie pobranego świadczenia należy wpłacić na konto Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. ul. [...] PKO BP SA w P. nr [...] w terminie 14 dni od daty gdy decyzja stała się ostateczna. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzją nr [...] z [...] października 2020 r. działając w trybie art. 145 i 151 k.p.a. uchylił decyzję nr [...] z [...] czerwca 2018 r. na mocy której B. B. (dalej tez jako skarżąca lub strona) pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad synem A. B.. Następnie organ odmówił stronie prawa do tego świadczenia. Szczegółowe uzasadnienie zostało zawarte w ostatecznej decyzji [...] z [...] października 2020 r. Mając powyższe na uwadze organ w trybie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.ś.r. uznał wypłacone w okresie od czerwca do grudnia 2018 roku świadczenie pielęgnacyjne za świadczenie nienależnie pobrane, ponieważ zostało wypłacone na mocy decyzji, która następnie została uchylona w wyniku wznowienia postępowania, po czym odmówiono skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 30 ust. 8 u.ś.r. strona została zobowiązana do zwrotu należności w formie wpłaty na rachunek bankowy MOPS w P.. B. B. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 80, art. 81a k.p.a. oraz prawa materialnego art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 4, art.6. art.7. art.8. art.9. W ocenie skarżącej postępowanie w sprawie uznania świadczenia za nienależne i postępowanie w sprawie zwrotu świadczenia to dwie odrębne sprawy. Nie można wszcząć postępowania w sprawie zwrotu dopóty decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i odmawiająca przyznania świadczenia rodzinnego nie stanie się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] działając art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 17, art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, ust. 8 i ust. 9 u.ś.r. orzekło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie rodzinne przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego. Akta sprawy wskazują bezsprzecznie, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. organ orzekający przyznał Pani B. B. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem A. . Następnie, w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ orzekający decyzją z dnia [...] października 2020r. wyeliminował z obrotu prawnego wyżej opisaną decyzję przyznającą to świadczenie i odmówił stronie przyznania prawa do tego świadczenia. Rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2020r. zostało w postępowaniu odwoławczym utrzymane w mocy, a zatem decyzja pierwszoinstancyjna uzyskała walor ostatecznej. Kolegium zwróciło uwagę, że za uznaniem świadczenia pielęgnacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane przemawia to, iż w okresie od [...] czerwca 2018r. do [...] grudnia 2018r. strona pobrała świadczenie pielęgnacyjne mimo, że w tym samym okresie miała ustalone prawo do emerytury. Strona została pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji nabycia prawa do emerytury, zarówno w treści wniosku, jak i w doręczonej stronie decyzji organu pierwszej instancji. W części II wniosku strona potwierdziła własnoręcznym podpisem, że m.in. nie jest uprawniona do emerytury ani renty. W załączonym do wniosku pouczeniu znajdowała się informacja na temat warunków, jakie muszą być spełnione dla uzyskania tego świadczenia, w tym informacja, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Pouczenie obejmowało też obowiązek zgłaszania wszelkich zmian mających wpływ na prawo do świadczeń oraz informację dotyczącą nienależnie pobranych świadczeń i konsekwencję w postaci ich zwrotu. Z treścią tego pouczenia strona zapoznała się i potwierdziła to własnoręcznym podpisem. Składając wniosek oświadczyła także, że zobowiązuje się do niezwłocznego poinformowania organu o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do przyznanego świadczenia i to oświadczenia też opatrzyła własnoręcznym podpisem. W pouczeniu zamieszczonym w decyzji organ po raz wtóry poinformował, że w przypadku ustalenia osobie sprawującej opiekę prawa do emerytury świadczenie pielęgnacyjne jej nie przysługuje oraz, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, osoba pobierająca to świadczenie zobowiązana jest do niezwłocznego powiadomienia o tym wypłacającego świadczenia zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy. W ocenie Kolegium trudno wyobrazić sobie bardziej klarowne i czytelne komunikaty dotyczące braku uprawnień do rzeczonego świadczenia pielęgnacyjnego, obowiązku poinformowania o zmianach i konsekwencji niepowiadomienia organu o wskazanych okolicznościach. Należy przyjąć, iż złożenie podpisu pod pouczeniem i oświadczenie stanowi dowód na zrozumienie i przyjęcie do wiadomości podpisanej treści. Stosowne pouczenie zawarte zostało zarówno we wniosku o przyznanie świadczenia, jak i w treści decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżąca niewątpliwie zapoznała się z pouczeniem (brak jest we wniosku jakichkolwiek uwag zastrzeżeń, czy adnotacji o niezrozumieniu treści) ubiegając się o świadczenie i dysponowała pouczeniem zamieszczonym w doręczonej decyzji zarówno o tym, w jakich sytuacjach świadczenie nie przysługuje, jak również o konsekwencjach nienależnie pobrane świadczenia. Organ I instancji miał więc obowiązek orzeczenia w sprawie nienależnie pobranych przez skarżącą świadczeń rodzinnych i o ich zwrocie. Co do zarzutu konieczności wydania dwóch decyzji: orzeczenie o nienależnie pobranych świadczeniach i orzeczenie o obowiązku ich zwrotu Kolegium wyjaśniło, że powołane w odwołaniu orzeczenia dotyczą nieaktualnego już stanu prawnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywało w przeszłości na to, że każda z tych kwestii powinna być rozstrzygana odrębną decyzją. Pogląd ten stracił jednak aktualność z chwilą wejścia w życie z dniem [...] września 2015 r. ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U.z 2015r. poz. 1302). Ustawa ta znowelizowała przepisy art. 30 ust. 3 i 5 ustawy, które uzyskały następujące brzmienie: "art. 30 ust. 3 - Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń stała się ostateczna.", "art. 30 ust. 5 - Decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie jest wydawana, jeżeli od terminu ich pobrania upłynęło więcej niż 10 lat.". Wprowadzono zatem pojęcie jednej "decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych". Tym samym z woli ustawodawcy organy administracji uzyskały uprawnienie do tego, by w drodze jednej decyzji administracyjnej stwierdzać zarówno istnienie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, jak i orzekać o ich zwrocie. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania tego zarzutu za uzasadniony. Kolegium podało, że rozumie trudną sytuację życiową skarżącej się i jej niepełnosprawnego syna. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że stosownie do treści art. 30 ust. 9 u.ś.r. organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę tych świadczeń łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Przepis ten ma charakter uznaniowy, ale nie wyklucza umorzenia w całości lub w części świadczenia, jak też odroczenia jego płatności czy rozłożenia na raty, a skarżąca może wystąpić z wnioskiem w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. B. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła decyzję SKO w P. w całości, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, w zw. z art. 17, art.30 ust. 1 i ust.2 pkt 1, ust.8 i ust. 9 u.ś.r., w którym nie znajdował on zastosowania, a w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji, pomimo,że istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. 2. Art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawnym, w którym przepis ten znajdował zastosowanie, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. 3. Art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a.. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjmując, że zwalnia to organ rozstrzygający w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że organ administracji w pierwszej kolejności powinien orzec w zakresie nienależnie pobranego świadczenia i dopiero po uprawomocnieniu się decyzji może orzekać o obowiązku zwrotu świadczenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przy tym, ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia, czy organ zasadnie orzekł o uznaniu świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego skarżącej w okresie od czerwca do grudnia 2018 r. w wysokości [...] zł za nienależnie pobrane i zobowiązał ją do zwrotu tego świadczenia w jednej decyzji. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca uzyskała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. ne [...] Następnie decyzja ta w wyniku postępowania wznowieniowego została wyeliminowana z obrotu prawnego i orzeczono o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Następnie ww. decyzję Kolegium utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] W wyroku z dnia [...] listopada 2021 r. sygn. II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję Kolegium. Wyrok ten jest prawomocny od dnia [...] lutego 2022 r. Powyższa kolejność zdarzeń nie pozostawiła organowi wyboru, jak tylko wszcząć postępowanie w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne w okresie od czerwca 2018 r. do grudnia 2018r. w łącznej wysokości [...] zł oraz zażądać zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Rację mają organy obu instancji, że w związku z ustaleniem prawa do emerytury zaistniała okoliczność uzasadniająca ustanie prawa Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia [...] stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. W sprawie stwierdzone zostało, że decyzją ZUS w P. z [...] listopada 2017 r. (znak decyzji [...]) przyznano skarżącej prawo do emerytury, począwszy od [...] listopada 2017 roku, co stanowiło negatywną przesłankę do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Innymi słowy negatywna przesłanka istniała już w momencie składania wniosku przez skarżącą. Wobec tego prawidłowo uchylono decyzję przyznającą świadczenie pielęgnacyjne i odmówiono skarżącej jego przyznania, a w konsekwencji zasadnie orzeczono o uznaniu pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane i zobowiązano skarżąca do zwrotu. Zgodnie z art. 30 ust 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Prezydent Miasta P. w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podstawę do uznania świadczenia za nienależnie pobrane stanowiła przesłanka z art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy, ponieważ świadczenie pielęgnacyjne zostało wypłacone na mocy decyzji, która następnie została uchylona w wyniku wznowienia postępowania, po czym odmówiono skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że art. 30 ust. 2 pkt 4 u.ś.r. jest w swej treści jednoznaczny i przewiduje oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki, a decyzja zapadła w takich okolicznościach ma charakter związany. Ta regulacja jest odmienną od pozostałych (zamieszczonych w art. 30 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 wskazanej ustawy), a więc w jej przypadku nie można brać pod uwagę świadomości strony co do spełnienia przesłanek ustawowych, ewentualnego wprowadzenia w błąd, świadomości podania nieprawdy, ani oceniać skutków braku pouczenia o prawie do określonego świadczenia. Jeżeli zatem za stwierdzeniem nienależności pobranego świadczenia przemawia spełnienie obiektywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej to świadczenie z uwagi na wydanie tej decyzji bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa, to przesłanki braku winy oraz świadomości co do pobierania nienależnego świadczenia, jako przesłanki pozaustawowe, nie mogą powodować uchylenia zaskarżonych decyzji. Na podstawie art. 2 Konstytucji RP strona nie jest chroniona bezwarunkowo w sytuacji, kiedy zachodzą w pełni uzasadnione podstawy do uznania przyznanego świadczenia za nienależnie pobrane i nakazania jego zwrotu (zob. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. I OSK 2851/20, z dnia 26-01-2021 sygn. I OSK 2198/20 CBOSA). Dla zaistnienia podstawy prawnej przewidzianej w art. 30 ust. 2 pkt 4 u.ś.r. decydujące znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy w sprawie wydano rozstrzygnięcie stwierdzające, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważność decyzji przyznającej świadczenie, albo decyzję, którą po wznowieniu postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a., uchylono dotychczasową decyzję o przyznaniu świadczenia i orzeczono o odmowie jego udzielenia. Wobec powyższego niezależnie od tego, co wskazało SKO na temat prawidłowości pouczenia skarżącej we wniosku oraz decyzji z [...] czerwca 2018 r. podstawą do stwierdzenia, że świadczenie pielęgnacyjne było przez B. B. nienależne pobrane był art. 30 ust. 2 pkt 4 u.ś.r. a nie jak wskazało Kolegium pkt 1 powołanego przepisu. Niezależnie jednak od powyższego SKO zasadnie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Sąd wskazuje również, że pełnomocnik skarżącej powołuje się w skardze na nieaktualne poglądy orzecznictwa i doktryny co do kolejności orzekania w zakresie nienależnie pobranego świadczenia. Nie budzi aktualnie wątpliwości, na gruncie obowiązującej treści u.ś.r., że organy administracji mają uprawnienie do tego, by w drodze jednej decyzji administracyjnej stwierdzić zarówno nienależnie pobrane świadczenia rodzinne, jak i orzec o ich zwrocie – art. 30 ust. 3 i 5 u.ś.r. (wyr. NSA z 12 czerwca 2019r., sygn. akt I OSK 2188/17 i przywołane tam orzecznictwo, CBOSA). Pogląd, że te kwestie winny być rozpoznawane odrębnie stracił aktualność z dniem wejścia w życie [...] września 2015r. ustawy z dnia [...] lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. poz. 1302). Ustawa ta znowelizowała przepisy art. 30 ust. 3 i 5 u.ś.r., które uzyskały następujące brzmienie: -art. 30 ust. 3 - należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń stała się ostateczna, -art. 30 ust. 5 - decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie jest wydawana, jeżeli od terminu ich pobrania upłynęło więcej niż 10 lat. Jak słusznie zwróciło uwagę w sprawie Kolegium wprowadzono zatem w ustawie pojęcie jednej "decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych". Tym samym z woli ustawodawcy organy administracji uzyskały uprawnienie, by w drodze jednej decyzji administracyjnej stwierdzać zarówno istnienie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, jak i orzekać o ich zwrocie (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 824/18, CBOSA). Kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie potwierdziła zasadności zarzutu skargi, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7,77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej. Wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu i brak było podstaw do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.