II SA/Po 499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę /-/ J. Szuma Pismem z dnia 29 marca 2018 r., doprecyzowanym pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r., T. B. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2013 r., [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 2 i 6 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2018 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu polecił wezwać pełnomocnika skarżących do złożenia dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (k. 1 pkt IV lit. f . oraz 48 akt sądowych) pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pod adresem skarżącego i osobiście przez niego odebrane w dniu 14 czerwca 2018 r., jednakże pozostało ono bez odpowiedzi (k. 50 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu nie wypełnienia warunków koniecznych do jej skutecznego wniesienia. Skarga T. B. została złożona w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2018 r., poz. 994 – uw. Sądu). Jest to bowiem bezsprzecznie podstawa prawna zaskarżania aktów, takich jak uchwała w przedmiocie planu miejscowego. Art. 101 ustawy o samorządzie gminnym podlegał w ostatnim okresie nowelizacji. W obecnym jego brzmieniu wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć jednak należy, że w myśl przepisów przejściowych ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935) przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, a więc po 1 czerwca 2017 r. (zob. art. 17 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r.). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała z dnia [...] kwietnia 2013 r. Stosuje się do niej zatem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym według brzmienia obowiązującego do dnia 31 maja 2017 r. (wówczas tekst jednolity Dz. U. 2016 r., poz. 446 ze zm.). Przepis ten stanowił wówczas, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". T. B. wnosząc skargę na uchwałę Rady Miasta nie wyczerpał warunku jej skutecznego wniesienia obejmującego złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwania takiego nie ma w aktach administracyjnych. Także skarżący nie wykazał, iż doszło jego wniesienia, pomimo że został do tego wezwany. Jest to wystarczający powód odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., I OSK 2492/17 oraz z dnia 26 września 2017 r., II OSK 2034/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. /-/ J. Szuma