II SA/Po 55/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania; oddala skargę Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071z późn. zm. ] oraz na podstawie art. 15 ust.1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów [Dz. U. z 2009r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm. decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2011r.- działając na wniosek p. P. K. z dnia 22 lutego 2011r. - odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. w przedmiocie przyznania uprawnionej – S. M. K. - świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie miesięcznej w wysokości 200,- zł na okres od dnia 1 października 2010r. do dnia 30 września 2011r. Organ I instancji rozpatrując wniosek p. P. K. z dnia 22 lutego2011 r.- o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2010r. podał iż pismami z dnia 7 stycznia 2011r. zawiadomił wnioskodawcę o wydaniu i treści decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. ustalającej dla S. K. prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a także poinformował P. K. o wysokości jego zadłużenia wobec skarbu państwa na dzień wystawienia przedmiotowego pisma, które doręczono wnioskodawcy w dniu 22 stycznia 2011. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w przypadku decyzji o ustaleniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wniosek o wznowienie może pochodzić tylko od strony postępowania, którą w przypadku decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. - jest S. M. K. Nadto organ I instancji uznał, iż art. 27 ust. 7 pkt.1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nakazuje jedynie by przesłać dłużnikowi alimentacyjnemu w niniejszej sprawie jest nim p. P. K. informację o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zatem w ocenie organu I instancji - dłużnik alimentacyjny nie może być uznany za stronę postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a zatem nie może także złożyć - zgodnie z art. 149 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego - skutecznego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ I instancji uznał poza tym, iż choć fakt przyznania świadczeń alimentacyjnych miał wpływ na sytuację dłużnika alimentacyjnego, to jednak w rozpatrywanym przypadku można mówić o interesie faktycznym, a nie zaś o obowiązku prawnym jak tego wymaga art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe i uznając, iż wniosek p. P. K. z dnia 22 lutego 2011r. został sporządzony przez podmiot nie mający przymiotu strony, organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2010r. Odwołanie od tej decyzji złożył w dniu 29 marca 2011r. P. K. — zarzucając rozstrzygnięciu organu I instancji niezgodność z prawem. Odwołujący się uznał, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nie uwzględnił faktu, iż decyzja o przyznaniu córce prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego została wydana bez jego udziału i to pomimo, iż ma niewątpliwy wpływ na jego sytuację majątkową. Nadto skarżący uznał, iż decyzja organu I instancji jak i decyzja z dnia [...] grudnia 2010r. narusza dobra osobiste skarżącego, czyniąc go dłużnikiem alimentacyjnym wbrew stanowi rzeczywistemu. W ocenie odwołującego jego wniosek z dnia 22 lutego 2011 r. jest w pełni zasadny oraz skuteczny prawnie, i winien być rozpoznany zgodnie z art. 28 w związku z art. 149 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] lutego 2011r.- w tym stanie prawnym i faktycznym - nie narusza prawa . Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie wskazało, iż dłużnik alimentacyjny w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczeń alimentacyjnych nie może mięć przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w świetle postanowień art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego, tylko podmiot, który ma legitymację procesową jako strona postępowania - może złożyć wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zatem wniosek p. P. K. z dnia 22 lutego 2011r. należy traktować, jak wniosek, który złożył podmiot nie będący stroną postępowania w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. W uzasadnieniu wskazano, iż w świetle art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z treścią art. 2 pkt. 11 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, stroną postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego - zatem także w sprawie o wznowienie postępowania w takiej sprawie - jest osoba uprawniona [ w niniejszej sprawie jest nią p. S. M. K.], a nie może nią być dłużnik alimentacyjny czyli p. P. K. Dalej podano, iż sam fakt przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej, jest niejako okolicznością pochodną tego, iż osoba zobowiązana wyrokiem Sądu do płacenia alimentów, nie uiszcza ich na rzecz wierzyciela. Zarówno postępowanie jak i jego rezultat - decyzja o ustaleniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego - ma niewątpliwy wpływ na sferę interesów faktycznych, a nie interesów prawnych dłużnika alimentacyjnego. Stąd P. K. nie może w niniejszej sprawie - w związku z przyznaniem świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla swej córki - wyciągać wniosku, iż fakt ten uzasadnia traktowanie go w postępowaniu powiązanym z powyższą okolicznością jak strony postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poza tą okolicznością stwierdzoną i opisaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011r., która wyklucza możliwość złożenia przez p. P. K. skutecznego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, uznało także, iż przedmiotowy wniosek został złożony przez skarżącego po upływie terminu ustawowego wskazanego w art. 148 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W tej części uzasadnienia podano, że P. K. dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. oraz jej treści w dniu 22 stycznia 2011r., co zostało potwierdzone we wniosku, a także znajduje potwierdzenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pism z dnia 7 stycznia 2011 r. [powiadamiających p. P. K.] między innymi o zawartości decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. W tym stanie - biorąc pod uwagę zapis art. 148 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego - początek terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1pkt. 4 kodeksu postępowania administracyjnego biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Zatem skoro p. P. K. dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. w dniu 22 stycznia2011r., a wniosek o wznowienie postępowania złożył w organie, który wydał decyzję o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w dniu 22 lutego 2011r., to należy przyjąć, iż wniosek ten został złożony po terminie ustawowym, który minął w dniu 21 lutego 2011r. W tym stanie zdaniem SKO również i z tej przyczyny należało odmówić wznowienia postępowania. Ubocznie organ II instancji wskazał, że od dnia 11 kwietnia 2011 r. w sprawach o wznowienie postępowania organ właściwy rozstrzyga wniosek strony w formie postanowienia, a nie decyzji jak zrobił to organ I instancji, nie ma to jednak znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. Skargę do sądu na decyzję SKO złożył P. K. domagając się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej decyzji podając, że w jego ocenie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz naruszono podstawowe zasady praw człowieka i obywatela zagwarantowane w konstytucji. Powtórzył argumentację, że jest dotknięty skutkami decyzji, wydanej w toku postępowania w którym bez swojej winy nie brał udziału. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W postępowaniu sądowym badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, mocą której odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Na wstępie Sąd wyjaśnia iż wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną w przypadkach, gdy zachodzi przypuszczenie, że postępowanie poprzedzające wydanie owej ostatecznej decyzji administracyjnej było wadliwe (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2009, s. 504 Enumeratywny katalog przesłanek wznowienia postępowania zawarty jest w art. 145 § 1, 145a § 1 k.p.a., i w art. 145b § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania może, co do zasady, nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. W odniesieniu do przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz 145a § 1 k.p.a., a także art. 145b § 1 k.p.a., wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Z chwilą wpłynięcia do organu administracji podania o wznowienie postępowania organ ten uzyskuje uprawnienie do badania: czy żądanie zostało złożone przez podmiot mający w tym interes prawny, czy podmiot ten posiada zdolność procesową, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Negatywny wynik tego badania spowodować musiał do dnia 11 kwietnia 2011 r. wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, a po tej dacie wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Rozważenia w tym miejscu wymaga kwestia, w jakim stadium postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, które jest oparte na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badaniu podlega spełnienie tej przesłanki wznowienia? Wynika to z faktu, iż w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posłużono się w sposób bezpośredni określeniem "strona", które w ten sposób stało się niejako częścią materialnej podstawy wznowienia postępowania. Czy organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania może badać wystąpienie tej przesłanki w fazie rozstrzygania o samym wznowieniu, czy też może to uczynić, podobnie jak w odniesieniu do pozostałych przesłanek wznowienia, dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu? Wątpliwości te mogą powstać i powstają rzeczywiście, ze względu na fakt, iż jest to jedyna podstawa wznowienia, w której ustawodawca posłużył się określeniem "strona". Tak więc, skoro w doktrynie i orzecznictwie jest niesporne, iż nie jest dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, to pojawia się problem, czy organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania musi traktować wznowienie postępowania w oparciu o tą przesłankę, tak jak wszystkie pozostałe przesłanki wznowienia postępowania, to znaczy czy przed wydaniem postanowienia o wznowieniu może badać, czy wniosek pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny, czy też musi wznowić postępowanie i dopiero w jego toku zbadać, czy wniosek ten pochodził od strony postępowania? W niniejszym stanie faktycznym organ pierwszej instancji wstępnie badając dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania administracyjnego doszedł do przekonania, że pochodzi ono od osoby nie będącej stroną. W ocenie sądu takie ujęcie zagadnienia w tym stanie faktycznym i prawnym jest prawidłowe. W ocenie Sądu, w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania - postanowienia o wznowieniu postępowania ewentualne decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast, gdy okaże się, że podanie takie złożyła strona, to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec w toku wznowionego postępowania, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 będzie badana wyłącznie pod kątem ustalenia czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż bez własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Inaczej mówiąc, przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła będzie wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, a jeżeli się on potwierdzi, to także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. Pośrednio potwierdzają taką tezę wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2009 r., II OSK 23/08, z dnia 30 kwietnia 2010 r., I OSK 938/09, z 16 lutego 2010 r., II OSK 359/09. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawca powołał się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podstawą prawną do prowadzenia postępowania w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest ustawa z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. / Dz. U . 2009 nr 1 poz.7 / Art.2 pkt.11 stanowi ,że ilekroć w ustawie jest mowa o osobie uprawnionej – oznacza to osobę uprawnioną do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna. Na podstawie przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w postępowaniu w sprawie o przyznanie tego rodzaju świadczenia, stroną - poza niewątpliwie osobą uprawnioną - może być tylko ten, kto posiada, chronione w płaszczyźnie prawnej, uprawnienie do żądania przyznania świadczenia bądź, chroniony prawnie, obowiązek związany z udzieloną zaliczką. "Brak takiego umocowania czyni interes w postępowaniu wyłącznie interesem faktycznym, a więc wykluczającym przymiot strony". Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających, iż w świetle postanowień stanowiącej podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia ustawy, skarżący nie jest osobą uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego, lecz są nimi jego dzieci. Osoba uprawniona jest to bowiem osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna (art. 2 pkt 11). Skarżący natomiast jest osobą zobowiązaną do świadczenia alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych, na podstawie tytułu wykonawczego, wobec którego egzekucja jest bezskuteczna. Oznacza to, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie świadczenia alimentacyjnego skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym. Na tle powyższego powstaje kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zagadnienie prawne, które sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy z przepisów ustawy regulującej przyznawanie świadczenia alimentacyjnego, dla dłużnika alimentacyjnego wynika jakiś interes lub obowiązek chroniony prawnie w postępowaniu dotyczącym świadczenia dla osoby uprawnionej. Zasady, na jakich Państwo udziela ustawowego wsparcia osobom, które pomimo zasądzenia im alimentów nie są w stanie podołać własnej trudnej sytuacji życiowej zostały zawarte w preambule do omawianej ustawy. Wskazano tam, iż nie jest obowiązkiem organów władzy publicznej wyręczanie członków rodziny z ich cywilnych obowiązków względem krewnych, małżonka, powinowatych. W pierwszej kolejności bowiem to sami członkowie rodziny, obciążeni ustawowym obowiązkiem alimentacyjnym, mają czynić wszelkie najdalej posunięte i wymagające rozsądnej ludzkiej zaradności zabiegi dla dostarczenia uprawnionym potrzebnych środków utrzymania (art. 128 oraz 135 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Wskazuje to, na obowiązek dłużnika alimentacyjnego do uregulowania należności z tytułu zasądzonych świadczeń alimentacyjnych. Skarżący nie jest więc wolny od tej części długu (zasądzonego świadczenia alimentacyjnego), do wysokości przyznanych świadczeń. Nadal jest bowiem zobowiązany do spłaty całej zasądzonej kwoty świadczeń alimentacyjnych wraz z odsetkami, ustalonych na podstawie tytułu wykonawczego. Niemniej jednak, obowiązek zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego organowi właściwemu należności, w wysokości wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń, powiększonej o kwotę ustawowych odsetek, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, nie rodzi nowego zobowiązania po stronie dłużnika i nie powoduje w ten sposób, że dłużnik staje się stroną w postępowaniu dotyczącym przyznania zaliczki. Takie stanowisko wynika jednoznacznie z postanowień art. 27 ust. 9 ustawy, który stanowi, że w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego komornik sądowy przekazuje wyegzekwowane od dłużnika kwoty zaliczone na poczet alimentów organowi właściwemu wierzyciela do wysokości wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Przekazanie, o którym mowa w ust. 9, następuje na podstawie decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego (ust. 10 art. 27). Stanowisko, że dłużnik alimentacyjny nie jest stroną postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest ujmowane jednakowo w orzecznictwie sądów administracyjnych. – vide wyrok z 6.05.2011 r. WSA we Wrocławiu IV SA/Wr 22/11 i wyroki WSA w Gliwicach z 12.07.2011 r. IV SA/GL 929/10 i z 27.11.1009 r. IV SA/GL 383/09. Uchybienie procesowe organu pierwszej instancji i wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji zamiast postanowienia jak tego wymaga art. 149 §1 kpa nie ma w istocie żadnego wpływu na wynik sprawy i nie pozwala sądowi na uwzględnienie skargi. Również nieprawidłowe stwierdzenie organu drugiej instancji, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia odwołania nie ma wpływu na wynik sprawy. Dla porządku sąd wyjaśnia. Skarżący o toczącym się postępowaniu dowiedział się 22.01.2011 r. Wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 22.02.2011 r. Zgodnie z art. 148 § 1kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ odwoławczy twierdząc ,że skarżący nie dochował terminu miesięcznego do złożenia wniosku w sposób nieuprawniony liczył termin miesięczny jak 30 dni. Tymczasem zgodnie z art. 112 kodeksu cywilnego termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Skoro skarżący dowiedział się o decyzji w dniu 22.01.2011 r. to składając wniosek 22.02.2011 r. zachował termin miesięczny przewidziany przez procedurę. Powyższe uchybienie procesowe nie ma jednak żadnego wpływu na wynik niniejszego postępowania, ponieważ prawidłową i jedyną przesłanką odmowy wznowienia postępowania jest przyjęcie przez organy administracyjne iż z mocy ustawy z 7.09.207 r. skarżący nie ma przymiotu strony. Reasumując skarga nie ma uzasadnionych podstaw pozwalających na jej uwzględnienie wobec czego Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270 / orzekł o jej oddaleniu .