II SA/Po 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2012 r. wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy J. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w postaci posadowienia 11 budynków mieszkalnych na terenie objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości, co do prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, iż uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi bezpośrednią podstawę do wystąpienia o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji rozpoczęcia realizacji inwestycji, która jest niezgodna z prawem. Natomiast rozbiórka budynku, a także jego konstrukcja wiążą się z reguły z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków – kwestia powrotu do stanu poprzedniego niewątpliwie będzie wiązała się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach. Analiza art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowę przedmiotem rozpoznania stanie się m. in. konieczność ustalenia czy i na ile planowana inwestycja zgodna będzie z przepisami prawa budowlanego. Tym samym zaskarżona decyzja nie stanowi aktu, który dawałby inwestorowi uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie grozi na tym etapie procesu inwestycyjnego wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem nieodwracalnych skutków. Ewentualne wady decyzji o warunkach zabudowy, będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Powyższe stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09, z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 713/10, z dnia 16 listopada 2011 r. o sygn. akt II OZ 1108/11, oraz z dnia 2 marca 2012 r. II OZ 144/12 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie tylko nie wykazał, lecz nawet nie uprawdopodobnił by groziło mu jakiekolwiek konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak