II SA/Po 665/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 maja 2024 r. sprawy ze skarg U. P., B. P. i A. F. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymano w całości w mocy decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], II. uchyla decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz U. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych), na rzecz A. F. kwotę 200 zł (dwieście złotych), na rzecz B. P. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy O. decyzją z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839; dalej: "r.p.o.ś."), a także art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu wniosku K. U., I. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 6 obiektów inwentarskich do chowu brojlera kurzego z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. [...] obręb S., gmina O., powiat k. , województwo w. i określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia (pkt I ppkt 1-30 decyzji); II. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust.1 pkt 1 u.u.i.ś. i mając na uwadze art. 80 ust. 2a tej ustawy wskazał, że ponowna ocena powinna być przeprowadzona w zakresie hydrogeologii i wpływu planowanego ujęcia wód podziemnych na środowisko, a w szczególności powinna: 1. zawierać informacje dotyczące warunków hydrogeologicznych i geologicznych terenu planowanej do realizacji studni uwzględniając: poziomy wodonośne (w tym użytkowe poziomy wodonośne), głębokość zalegania głównego użytkowego poziomu wodonośnego, Główne Zbiorniki Wód podziemnych wraz z ich obszarami najwyższej (ONO) oraz wysokiej ochrony (OWO), ujęcia wód podziemnych wraz z ich strefami ochronnymi, 2. określić głębokości planowanej studni i wskazać warstwę wodonośną, z której będzie prowadzony pobór wody, 3. wskazać i scharakteryzować wszystkie cele, na które wnioskodawca będzie pobierał wodę z planowanej studni wraz z przedstawieniem bilansu w zakresie docelowego zapotrzebowania na wodę ( w rozbiciu na poszczególne cele), 4. określić łączne maksymalne godzinowe i średnie dobowe zapotrzebowanie w wodę dla planowanej fermy i wziąwszy powyższe pod uwagę wskazać i uzasadnić zakładaną zdolność poboru wody planowanego ujęcia, która będzie wnioskowana operatem wodnoprawnym zdefiniowaną przez pryzmat następujących parametrów (m3): Qmaxh, Qśr.dobowa, Qmaxroczna, 5. określić zakładaną częstotliwości i długości ( w jednostce czasu) prowadzenia poboru wody z planowanej studni na poziomie Qhmax, 6. określić promień leja depresji dla planowanej studni dla poboru Qhmax wraz z przedstawieniem analizy wpływu poboru wody na ww. poziomie na wszystkie istniejące i czynne oraz planowane studnie zlokalizowane w zasięgu wyznaczonego leja depresji eksploatujące ten sam poziom wodonośny, 7. przedstawić analizę planowanego, łącznego zapotrzebowania na wodę, wymaganego dla realizacji zakładanych przez wnioskodawcę celów w odniesieniu do ustalonych zasobów dyspozycyjnych dla omawianego obszaru, w ramach analizy skumulowanego oddziaływania ww. studni (z uwzględnieniem pracy wszystkich studni z wydajnością Qhmax) na lokalne zasoby wód podziemnych, 8. jeśli ujmowane wody będą wymagały uzdatniania - wskazać planowany zgodny z przepisami i bezpieczny dla środowiska sposób zagospodarowania wód popłucznych pochodzących ze stacji uzdatniania wody. III. nie stwierdził konieczności przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 22 maja 2020 r. K. U. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na budowie obiektów inwentarskich do chowu brojlera kurzego z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb S., gmina O., powiat k., województwo w.. Z wniosku wynika, że inwestor planuje wybudować 6 kurników o powierzchni przeznaczonej pod stanowiska dla drobiu o wymiarach 135 m długości i 20 m szerokości każdy. Powierzchnia każdej hali inwentarskiej wynosić będzie 2700 m2. W skład infrastruktury technicznej wchodzić będą nowo wybudowane: 3 awaryjne zbiorniki na odcieki o pojemności 10m3 każdy, 3 zbiorniki na ścieki bytowe o pojemności 5 m3 każdy, 12 zbiorników naziemnych na gaz płynny o poj. 6400 I każdy, 12 silosów paszowych o pojemności do 50m3 ( 24 Mg) każdy, 6 silosów zbożowych o pojemności do 31 m3 16 Mg każdy, agregat prądotwórczy o mocy do 250 kW, konfiskator, zbiornik ppoż., studnia, waga samochodowa. Chów brojlerów prowadzony będzie na ściółce. Łącznie planowana, docelowa obsada drobiu w gospodarstwie wynosić będzie maksymalnie do 340 200 szt., tj. 1 360 DJP przy tuczu do 5 tygodni lub 283 500 szt. Kurcząt, tj.1134 DJP przy cyklu po 5 tygodniu utrzymywania. Budynki inwentarskie będą zasiedlane jednodniowymi pisklętami, które będą tuczone, aż do osiągnięcia masy ok. 2,00 lub 2,4 kg. Zakłada się, że maksymalnie w ciągu roku możliwe będzie przeprowadzenie 6 cykli hodowlanych. Dalej organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b r.p.o.ś. Ponadto przedsięwzięcie kwalifikuje się do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 73 tego rozporządzenia. W toku postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. opinią sanitarną z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak [...], zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Następnie w dniu 26 października 2020 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. wydało postanowienie znak [...], w którym uzgodniło przedsięwzięcie i określiło warunki jego realizacji. Z kolei postanowieniem z dnia 20 maja 2021 r. Marszałek Województwa [...] zaopiniował pozytywnie realizację planowanej inwestycji. Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia 18 listopada 2020 r., nr [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia, jednocześnie przesyłając organowi dokumentację uzupełniającą uzyskaną od inwestora w toku prowadzonego procesu wyjaśniającego. Odnosząc się do kwestii generowania przez planowaną inwestycję hałasu Burmistrz wskazał, że zgodnie z raportem najbliższe tereny podlegające ochronie przed hałasem, w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), znajdują się w odległości ok. 320 m od przedsięwzięcia i są to tereny zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Załączone w raporcie obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku podczas eksploatacji zamierzenia inwestycyjnego przy spełnieniu założeń dotyczących określonej liczby i mocy akustycznej zainstalowanych wentylatorów oraz sposobu ich umiejscowienia na budynkach dają podstawę do twierdzenia, że nie nastąpi przekroczenie poziomów hałasu zawartych we wskazanym rozporządzeniu. Stąd też w sentencji decyzji określono warunki dotyczące ilości i mocy akustycznej wentylatorów by zapewnić dotrzymanie standardów akustycznych w środowisku. W zakresie ochrony powietrza Burmistrz wyjaśnił z kolei, że przedłożony raport w zakresie ochrony powietrza zawiera ocenę wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na stan zanieczyszczenia powietrza. Przedstawiona w raporcie analiza obejmuje emisję amoniaku, siarkowodoru, pyłu związanych z przebiegiem chowu kurcząt rzeźnych, a także dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla i pyłu z instalacji energetycznych. Z jej zapisów wynika, że emisje nie będą przekraczać dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczalnych przekroczeń zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz.1031 ze zm.). Uwzględnienie skumulowanego oddziaływania wyżej przedstawionych substancji z innymi fermami drobiu działającymi w okolicy nastąpiła poprzez przyjęcie przy badaniu rozprzestrzeniania poziomu tła dla tych substancji. Spełnienie wymogów w zakresie ochrony powietrza w określonych przepisach zapewni dotrzymanie nałożonych w sentencji decyzji warunków w tym zakresie. W kontekście gospodarki odpadami organ I instancji wskazał, że raport zawiera rodzaje i ilości odpadów wytwarzanych w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji zamierzonego przedsięwzięcia. Realizacja planowanej inwestycji w sposób zgodny z zapisami raportu oraz niniejszej decyzji zapewni gospodarowanie odpadami na fermie drobiu w sposób nie naruszający przepisów w zakresie gospodarki odpadami. Odnosząc się do wpływu planowanej inwestycji na zasoby wodne wskazano, że z przyjętych rozwiązań technologicznych wynika, iż eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie generować presji na elementy zasobów wodnych ani zagrażać osiągnięciu celów środowiskowych. Ścieki socjalno-bytowe gromadzone będą w szczelnych zbiornikach bezodpływowych i przekazywane uprawnionym podmiotom. Środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniami zabezpieczą szczelne posadzki oraz brak możliwości magazynowania obornika na terenie fermy. Inwestor przewiduje zaopatrzenie w wodę fermy drobiu z ujęcia własnego. Ograniczeniu życia wody służyć będzie obowiązek regularnego odczytu zużycia wody oraz niezwłoczna naprawa wewnętrznej sieci wodociągowej. Kurniki będą czyszczone metodą "na sucho", bez używania wody i generowania ścieków, a dezynfekcja przeprowadzana będzie przez zamgławianie. Wody roztopowe oraz opadowe będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do gruntu w obrębie nieruchomości, do której inwestor ma tytuł prawny, bez szkody dla gruntów położonych na działkach sąsiednich. Załączony do raportu projekt robót geologicznych zawiera informację, że na działce nr [...], obręb S. zlokalizowana jest studnia S-l, która wykorzystywana była na potrzeby zwykłego korzystania z wód we własnym gospodarstwie rolnym i pobór wód nie przekraczał 5 m3/d. Inwestor nie posiada materiałów geologicznych dotyczących powyższego odwiertu, a głębokość studni wynosi około 49m p.p.t. Zapotrzebowanie w wodę dla planowanego przedsięwzięcia określone zostało na 300 m3 wody zużywanej w ciągu 17 godzin czyli ok 18 m3/h. Wydajność istniejącej studni ustalona zostanie podczas próbnych pompowań. Organ I instancji podzielił przy tym opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. zawartą w postanowieniu z dnia 18 listopada 2020 r. w zakresie konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach wydania decyzji, o których mowa w art.72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. w zakresie hydrogeologii i geologii, z uwagi na brak szczegółowych informacji dotyczących posiadanego ujęcia wody jak i faktu, że ujęcie to stanowi jedyne wskazane źródło zaopatrzenia fermy w wodę. Organ I instancji zwrócił także uwagę, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję położony jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55). Lokalizacja przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi oraz jej oddziaływanie nie wpłynie negatywnie na te obszary, w szczególności na gatunki, siedliska gatunków lub siedliska przyrodnicze Natura 2000, integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązanie z innymi obszarami. Pismem z dnia 18 lutego 2023 r. odwołanie od opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła A. F., działająca "w imieniu i na rzecz całej swojej rodziny A. F.1, Ł. F., K. F., A. F.2 i A. F.3". W uzasadnieniu A. F. wskazała, że obecnie inwestor K. U. prowadzi produkcję drobiu do 40 DJP w miejscowości S. (gdzie ma powstać planowana inwestycja), działalność ta już obecnie jest uciążliwa pod względem zapachowym, a budynki produkcyjne znajdują się w odległości do 50 m od inwestycji odwołującej. Jeżeli planowana inwestycja powstanie w takim rozmiarze, to emisja zapachu stanowić będzie istotną uciążliwość dla odwołującej i jej rodziny, a także dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Pismem z dnia 5 marca 2023 r. odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła M. P.. Do odwołania dołączyła protest mieszkańców wsi S. z dnia 20 lutego 2023 r. podpisany przez 49 osób. Pismem z dnia 6 marca 2023 r. odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Fundacja "D. ". Pismem z dnia 6 marca 2023 r. odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła U. P.. Do pisma dołączyła protest mieszkańców wsi W. podpisany przez 13 osób. Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołująca podkreśliła, że nie zostało skutecznie przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy przedsięwzięcie kwalifikowane łącznie z przedsięwzięciem powiązanym technologicznie (projektowane ujęcie wód podziemnych) wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm.), co skutkować może odmową wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl wydanej decyzji planowane przedsięwzięcie nie może funkcjonować samodzielnie, bez przedsięwzięcia polegającego na budowie ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego na działce [...]. Mając na uwadze fakt, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś., przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie oraz fakt, że zgodnie z zasadą prewencji istotne znaczenie ma zbadanie oddziaływań na środowisko przedsięwzięć planowanych, czyli takich, które dopiero będą realizowane, należy stwierdzić, że oceniając oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko pominięto uwzględnienie skali, czasu trwania oraz intensywności oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z budową ujęcia wód. Zdaniem odwołującej błędnym jest w tym przypadku dopuszczenie późniejszej "konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" w zakresie hydrogeologii i wpływu planowanego ujęcia wód podziemnych na środowisko. Przed decyzją, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. wnioskodawca będzie bowiem zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.). W myśl art. 61 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, wydanie tej decyzji uzależnione jest od spełnienia warunku stanowiącego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto, niedopuszczalnym jest wyznaczenie na mapie, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a u.u.i.ś., przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywanego obszaru, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z pominięciem planowanego ujęcia wód (lokalizacja wskazana w projekcie robót geologicznych). Już samo pominięcie ujęcia w zasięgu przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, powoduje zmianę zasięgu przewidywanego obszaru, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, a więc wadliwe wyznaczenie kręgu stron postępowania, skutkujące m.in. ograniczeniem zdolności do czynności uprawnionych stron. Co więcej, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierać musi trzy warianty realizacji inwestycji. Zdaniem odwołującej wariant proponowany przez inwestora został przedwcześnie utożsamiony z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Pismem z dnia 7 marca 2023 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła B. P., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 49 § 1 i 2 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. i art. 61 § 4 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś., art. 7 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 108 § 3 K.p.a., art. 80 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 i art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 80 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i z art. 79 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. W uzasadnieniu odwołująca wskazała, że w raporcie brak jest wymaganych przez art. 66 ust. 3b u.u.i.ś. informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Na obszarze położonym w odległości kilku kilometrów od przedsięwzięcia znajduje się zaś już szereg ferm, w tym kilka w odległości poniżej 1000 metrów od terenu planowanego przedsięwzięcia (działki ew. nr [...] i [...]). Dalej, zdaniem odwołującej raport nie zawiera wymaganego prawem opisu wariantów przedsięwzięcia określonych przez art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. W wariancie alternatywnym wskazuje się, że inwestor chciał przeprowadzić w ciągu roku 7 cykli produkcyjnych. Jeden cykl trwałby około 45 dni. Rozwiązanie to przełożyłoby się m.in. na wzrost wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz wzrost zużycia wody. Różnica przedmiotowego wariantu wobec wariantu inwestorskiego polega wyłącznie na niewielkiej modyfikacji zakresu przedsięwzięcia, podczas gdy warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Raport nie opisuje właściwie także oddziaływań analizowanych wariantów na elementy środowiska wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 6a u.u.i.ś. Odwołująca zauważyła także, że w raporcie brak jest opisu warunków środowiskowych studni będącej niezbędnym elementem do zaopatrzenia w wodę całego przedsięwzięcia. W konsekwencji organ ograniczył się w zaskarżonej decyzji do stwierdzenia, że załączony do raportu projekt robót geologicznych zawiera informację, iż na działce nr [...], obręb S. zlokalizowana jest studnia S-1, z której możliwy pobór wody jest znacząco niższy niż zakładane zapotrzebowanie na wodę dla planowanego przedsięwzięcia. Nie jest dopuszczalne w takiej sytuacji przekładanie oceny oddziaływania na środowisko tej studni na etap ponownej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż wydanie decyzji środowiskowej, która pomija określenie warunków środowiskowych znaczącego elementu przedsięwzięcia, jest niezgodną z ustawą praktyką tzw. "salami slicing", polegającą na omijaniu procedur środowiskowych przez sztuczne dzielenie przedsięwzięcia inwestycyjnego wymagającego oceny oddziaływania na środowisko na szereg etapów, w których oceniana jest jedynie cząstkowy ich wpływ na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań Fundacji na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych "D". , A. F., U. P., M. P. - Sołtysa Wsi S. oraz B. P., decyzją z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt. 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., (1) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości i (2) umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania Fundacji na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych "D". oraz M. P. - sołtysa Wsi S. i mieszkańców jako wniesione przez osoby nie będące stronami w sprawie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że Fundacja na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych "D" nie może zostać skutecznie dopuszczona do udziału w postępowaniu jako strona postępowania. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.u.i.ś., organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 22 maja 2020 r., natomiast fundacja została założona w dniu 9 kwietnia 2021 r., a zatem już po wszczęciu postępowania. Odnosząc się natomiast do kwestii odwołania Mieszkańców wsi Kolegium wskazało, że nie stanowią oni ani stowarzyszenia, ani też organizacji społecznej, którym w konkretnych sprawach administracyjnych może przysługiwać przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 K.p.a. Z tego też powodu mieszkańcy przedmiotowej wsi nie mogą mieć w niniejszej sprawie przymiotu strony. Odwołanie zostało przy tym podpisane przez Sotysa Wsi S. M. P.. Sołectwo jako jednostka pomocnicza gminy nie może zostać uznana za organizację społeczną i być dopuszczona w tym charakterze do udziału w postępowaniu. Z woli ustawodawcy jednostki pomocnicze wykonują władztwo zależne od gminy, a nie samodzielne. Przyznanie sołectwu, które jest elementem składowym gminy, przymiotu strony postępowania godziłoby w zasadę, że stroną postępowania sądowego, a wcześniej administracyjnego, nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję I instancji. Wobec powyższego odwołanie wniesione przez Sołysa wsi S. M. P. należało traktować jako odwołanie wniesione przez Sołectwo S. . Status strony postępowania samodzielnie skarżącemu sołectwu nie mógł natomiast przysługiwać. Jednakże odwołująca A. F., U. P. i B. P. są właścicielkami działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycyjnego, a zatem są stronami niniejszego postępowania. Przechodząc do meritum organ odwoławczy wskazał, że zarówno organ gospodarujący wodami, inspektor sanitarny, organ ochrony środowiska oraz Burmistrz Gminy O. rozpoznający wniosek o wydanie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, po analizie usytuowania przedsięwzięcia oraz jego możliwego oddziaływania na środowisko, w sposób prawidłowy uznały możliwość realizacji planowanej inwestycji. Organ I instancji w oparciu o charakterystykę przedsięwzięcia i jego oddziaływań opisanych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przy uwzględnieniu opinii organów specjalistycznych z zakresu ochrony sanitarnej, ochrony środowiska i gospodarki wodnej wydał decyzję środowiskową, w której określił środowiskowe uwarunkowania konieczne do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia. Dalej, zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu. W sposób wnikliwy zidentyfikował źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji szkodliwych, i adekwatnie do poczynionych ustaleń zweryfikował ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor bowiem w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W ocenie organu odwoławczego warunki sformułowane w decyzji organu I instancji w pełni zabezpieczają potrzeby ochrony środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi przed niekorzystnym oddziaływaniem planowanej inwestycji. Ze wskazanych wyżej względów zastrzeżenia odwołujących odnośnie negatywnego wpływu inwestycji na środowisko nie są uzasadnione, albowiem organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej, opierając się na dokumentacji przedsięwzięcia stwierdziły, że jego oddziaływanie nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi. Reasumując, zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, realizując wymogi przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ten sposób zgromadził materiał dowodowy, który stanowił kompletną i wystarczającą podstawę do poczynienia wiarygodnych ustaleń istotnych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zdaniem Kolegium nie doszło do naruszenia art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 49 § 1 i 2 K.p.a., ponieważ strony postępowania były zawiadomione w drodze obwieszczenia o wszystkich czynnościach podjętych w sprawie. Organy wyspecjalizowane, w tym w zakresie wód, uzgodniły inwestycję, wskazując jakie mają zostać spełnione warunki realizacji inwestycji. Pismem z dnia 14 września 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła U. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 60 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 i art. 62 ust. 1 u.u.i.ś. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodała, że w decyzji środowiskowej nie wskazano emisji z procesu spalania gazu w nagrzewnicach oraz nie określono parametrów emitorów. Ponadto wyliczając emisję w raporcie nie uwzględniono poziomów emisji ze spalania gazu. W bilansie energetycznymi nie wskazano natomiast ilości paliwa zużywanego przez nagrzewnice oraz agregat prądotwórczy. Dalej odwołująca zauważyła także, że w decyzji środowiskowej nie wskazano szacowanych ilości [Mg] padłych zwierząt, jak również sposobów postępowania z nimi. Wskazała również, że proces technologiczny nie uwzględnia konieczności prowadzenia higienizacji odpadów - przewidziano wyłącznie wykorzystanie rolnicze, jednak nie wskazano co z okresami zakazu stosowania obornika na polach. Odwołująca wskazała także, że organ I instancji po uzyskaniu uzgodnienia z RDOŚ nie przesłał uzupełnień raportu do Wód [...] i Sanepidu z pytaniem, czy podtrzymują wydane wcześniej opinie. Skargę U. P. zarejestrowano pod sygn. II SA/Po [...]. Pismem z dnia 18 września 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła B. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 49 §1 i 2 K.p.a.; 2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i z art. 79 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a u.u.i.ś.; 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.u.i.ś.; 4) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 61 § 4 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 i 3a u.u.i.ś.; 5) art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 zw. z art. 66 ust. 1 i art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.; 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 u.u.i.ś.; 7) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreśliła, także, że organ odwoławczy nie rozpoznał większości zarzutów sformułowanych w odwołaniach, a samo uzasadnienie jest bardzo ogólnikowe. Zauważyła, że organ odwoławczy skupił się na opisie postanowień decyzji środowiskowej bez analizy ich zasadności i nie konfrontując ich z zarzutami podniesionymi w odwołaniach. W szczególności organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do kwestii konieczności uwzględnienia w ramach przedmiotowej decyzji poboru wód podziemnych oraz do braku weryfikacji jak planowany pobór wody wpłynie na środowisko, w tym braku weryfikacji wielkości zasobów eksploatacyjnych planowanego ujęcia oraz określenia wpływu na lokalne zasoby wód podziemnych i wyznaczenia zasięgu leja depresji na podstawie dokumentacji hydrogeologicznej. Zaakcentowała także ponownie, że w raporcie brak jest wymaganych przez art. 66 ust. 3b u.u.i.ś. informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, a także, że raport nie zawiera wymaganego prawem opisu wariantów przedsięwzięcia określonych przez art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. oraz wymaganej prawem ich ilości. Racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska został opisany w pkt 7.4 raportu i sprowadza się on do stwierdzenia, że najkorzystniejszy dla środowiska jest wariant proponowany przez inwestora. Brak jest podstaw do przyjęcia, że tak przedstawiony wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest wariantem racjonalnym, skoro nie pozostawia organowi żadnego wyboru i sprowadza raport w istocie do dwóch wariantów. Niezależnie jednak od braku wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska raport nie zawiera odpowiedniego zróżnicowania poszczególnych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Raport zawiera wariant inwestorski oraz wariant alternatywny, który zakładał przeprowadzenie w ciągu roku 7 cykli produkcyjnych. Różnica przedmiotowego wariantu wobec wariantu inwestorskiego polega wyłącznie na niewielkiej modyfikacji zakresu przedsięwzięcia, podczas gdy warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Raport nie opisuje właściwie także oddziaływań analizowanych wariantów przedsięwzięcia na elementy środowiska wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 6a u.u.i.ś. W raporcie brak jest także jakiegokolwiek opisów warunków środowiskowych studni będącej niezbędnym elementem do zaopatrzenia w wodę całego przedsięwzięcia. Nie jest dopuszczalne w takiej sytuacji przekładanie oceny oddziaływania na środowisko tej studni na etap ponownej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż wydanie decyzji środowiskowej, która pomija określenie warunków środowiskowych znaczącego elementu przedsięwzięcia, jest niezgodną z ustawą. Skarżąca dodała także, że organ I instancji w znacznej części pominął procedurę informacyjną przewidywaną przez art. 33 ust. 1 u.u.i.ś. Do momentu przekroczenia liczby 10 przez ilość stron postępowania organ I instancji dokonywał jedynie zawiadomień stron o poszczególnych czynnościach nie dostrzegając odrębnego obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 33 ust. 1 u.u.i.ś. Skargę B. P. zarejestrowano pod sygn. II SA/Po [...]. Pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. F.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5, 6, 6a i 15 u.u.i.ś., art. 7 K.p.a., art. 5 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu skarżąca zwróciła szczególną uwagę na uciążliwości zapachowe, które będą kumulować się z uciążliwościami z innych inwestycji w sąsiedztwie. Skargę A. F. zarejestrowano pod sygn. II SA/Po [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedziach na skargi wniosło o ich oddalenie. Postanowieniami z dnia 12 grudnia 2023 r. tut. Sąd połączył sprawy ze skarg A. F. i B. P. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi U. P. i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Po 665/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargi okazały się zasadne. Kontroli Sądu poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 6 obiektów inwentarskich do chowu brojlera kurzego z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb S., gmina O., powiat k., województwo w., oraz umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania Fundacji na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych D. Sąsiedztwo oraz M. P. – sołtysa Wsi S. i mieszkańców, jako wniesionych przez osoby niebędące stronami w sprawie. Z uwagi na wielość zarzutów sformułowanych pod adresem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także ilość uchybień, których dopuściły się organy obydwu instancji, Sąd mając na uwadze przejrzystość wywodu w pierwszej kolejności odniesie się do decyzji organu I instancji, a dopiero w drugiej części wywodu do decyzji organu odwoławczego, która nie tylko powiela błędy popełnione na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ale także urąga zasadom dobrej administracji. Na wstępie należy wyjaśnić, że materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś., zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 i 553), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 cyt. ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś, przez ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, której dokonuje organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy rozumieć postępowanie obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jak przy tym stanowi art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Na gruncie przepisów omawianej ustawy w orzecznictwie sądowadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: (1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), (2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, (3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), (4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), (5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3). Jeżeli żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Idąc dalej wyjaśnić należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca zakreślił kazuistycznie w art. 66 u.u.i.ś. elementy, które winien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Raport nie spełniający, bądź to wymagań materialnych, ustalonych w art. 66 ustawy, bądź też wymagań formalnych z art. 75 K.p.a., nie może być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a tym samym niemożliwym jest zarówno ustalenie, że inwestor wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku przedłożenia takiego raportu, a w konsekwencji, niemożliwym jest także wydanie prawidłowej decyzji środowiskowej, gdyż nie można przeprowadzić bez raportu niewadliwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (patrz: art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a i art. 62 ust. 1 ustawy). Wobec tego zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Organ musi samodzielnie ocenić raport, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2584/15 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy należy także wskazać, że z obowiązku wnikliwiej weryfikacji przez organ danych zawartych w raporcie nie zwalnia uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu, a także weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to organ główny odpowiada za wydanie rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2156/18). Do zakwestionowania przez organ wiarygodności i rzetelności raportu nie zawsze konieczne jest dopuszczenie przez organ dowodu z opinii biegłego lub przedłożenie przez stronę przeciwną - względem inwestora - prywatnych ekspertyz (por. np. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2032/16 oraz wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1686/18). Dotyczy to zwłaszcza tych przypadków, gdy wady raportu są skutkiem wadliwej wykładni przepisów prawa przez autora raportu lub jego niepełność lub nierzetelność może być stwierdzona w oparciu o zasady logiki, doświadczenie życiowe oraz wiedzę ogólną, którą powinny posiadać osoby wydające rozstrzygnięcia na etapie administracyjnym lub sądowoadministracyjnym (art. 80 K.p.a.). Raport, jakkolwiek powinien być opracowaniem eksperckim, to jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemań przewidzianych w art. 76 K.p.a., ani nie posiada wzmocnionej mocy dowodowej na równi z opinią biegłego wykonaną na zlecenie organu (art. 84 K.p.a.). W szczególności, to inwestor decyduje o wyborze autora raportu oraz finansuje prace nad raportem. Brak jest tu zatem charakterystycznej dla dowodu z opinii biegłego gwarancji pełnej niezależności. Organ jest więc nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny, czy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca wskazując, że przedłożony do sprawy raport jest niekompletny i nie mógł stanowić postawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po pierwsze, art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 października 2023 r. stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że co do zasady ustawa wymaga przedstawienia w raporcie opisu trzech analizowanych wariantów, przy czym nie jest wykluczone, że wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Jedynie wariant proponowany przez inwestora nie może się pokryć z wariantem alternatywnym (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 464/13). Potwierdza to przy tym brzmienie art. 66 ust. 5 w brzmieniu obowiązującym od dnia 16 października 2023 r., który stanowi, że raport powinien zawierać opis wariantów przedsięwzięcia uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania na środowisko, ze wskazaniem wariantu wybranego do realizacji, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska; racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska może być tożsamy z wariantem wybranym do realizacji albo racjonalnym wariantem alternatywnym. Niezasadny jest więc zarzut skargi U. P., że raport musi zawierać opis trzech odrębnych wariantów. Tym niemniej, należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie przedstawiony racjonalny wariant alternatywny jest wariantem pozornym i w tym zakresie raport zawiera istotny brak całkowicie pozbawiając go wartości dowodowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "alternatywność" wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar przedsięwzięcia) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, urządzeń lub instalacji). Nie jest też wykluczone odwoływanie się do innych różnic, wynikających np. z kryteriów ekonomicznych i społecznych. Nie ulega jednak wątpliwości, że wariant alternatywny nie może mieć charakteru pozornego, tj. nie może się sprowadzać do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., II OSK 1871/17). Przedstawienie tego samego przedsięwzięcia różniącego się wyłącznie większą skalą hodowli, tj. w zakresie jednego cyklu chowu w skali roku (wariant inwestora 6 cykli, wariant alternatywny 7 cykli produkcyjnych), jako dwa warianty przedsięwzięcia, nie może stanowić podstawy do uznania, że są to dwa różne warianty inwestycji w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zdaniem Sądu wariant wskazany jako alternatywny ma charakter pozorny, gdyż dotyczy wyłącznie zwiększenia emisji substancji w skali roku i zwiększenia zużycia wody w stosunku do wariantu podstawowego. Z zestawienia zwartego w raporcie wynika, że emisja w wariancie inwestorskim pyłu ogółem będzie mniejsza o ok. 13,72 % niż w wariancie alternatywnym, amoniaku będzie mniejsza o ok. 13,98 % i siarkowodoru będzie mniejsza o 13,77 %. Zużycie wody będzie natomiast o ok. 16,7 % mniejsze w wariancie inwestorskim niż w wariancie alternatywnym. Z porównania obu wariantów zawartych w raporcie wynika, że racjonalny wariant alternatywny nie różni się w zasadzie od wariantu inwestorskiego oddziaływaniem na takie elementy środowiska jak: ludzie, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, powierzchnia ziemi, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, formy ochrony przyrody, gospodarka odpadami, a jedynie zwiększoną emisją zanieczyszczeń oraz zwiększeniem zużycia wody. Zmiana wyłącznie ilości cyklów chowu drobiu w stosunku do ilości podstawowej jest w istocie zmianą jednego elementu w zakresie funkcjonowania tego samego przedsięwzięcia, nie stanowi jednak zupełnie innego wariantu danego przedsięwzięcia. Tak małe różnice skłaniają zatem do konkluzji, iż przedstawiony wariant alternatywny jest w istocie wariantem pozornym. Podobne stanowisko dotyczące wariantów tego typu inwestycji wyrażane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 376/21 i wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., III OSK 1066/21). Zmiana wyłącznie ilości cyklów chowu drobiu w stosunku do ilości podstawowej jest w istocie zmianą jednego elementu w zakresie funkcjonowania tego samego przedsięwzięcia. Przykładowo, w przypadku chowu tuczników to metoda ściółkowa i rusztowa (tj. bezściółkowa) oznaczają dwa różne warianty przedsięwzięcia, a chów jedną metodą może stanowić wariant alternatywny wobec chowu przy zastosowaniu drugiej technologii (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1488/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 745/18). Dalej wskazać należy, ż skoro przepis art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. wymaga, aby organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedłożył organowi uzgadniającemu lub opiniującemu "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", to jest oczywiste, że chodzi tu o raport zaktualizowany - w wersji ostatecznej, ze wszystkimi uzupełnieniami - i że prawidłowe zaopiniowanie może nastąpić tyko na podstawie takiej ostatecznej wersji raportu. Każda zmiana raportu, w tym jego uzupełnienie, wymaga przeprowadzenia ponownej procedury uzgodnieniowej, o ile uzupełnienie tego raportu dotyczy zakresu, w jakim dany organ uzgadnia lub opiniuje warunki realizacji przedsięwzięcia. Słusznie zatem strona skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie wymóg ten nie został spełniony. Zauważenia bowiem wymaga, że w niniejszej sprawie raport był uzupełniany dwukrotnie, mianowicie w dniu 18 września 2020 r. i w dniu 16 kwietnia 2021 r. – odpowiednio na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Marszałka Województwa [...]. Tymczasem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Dyrektor Zakładu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] zaopiniowali wyłącznie pierwotny raport, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił raport w wersji sprzed uzupełnienia raportu dokonanego na wezwanie Marszałka Województwa [...]. Procedura opiniowania i uzgodnieniowa nie została powtórzona, choć zakres dokonanych uzupełnień tego wymagał. Następnie zauważenia wymaga, że organ I instancji na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. zobowiązał inwestora do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie hydrogeologii i wpływu planowanego ujęcia wód podziemnych na środowisko w ramach postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, w realiach rozpoznawanej sprawy rozwiązanie to, jak słusznie wskazała skarżąca B. P., jest niedopuszczalne. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którego zwieńczeniem jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie, na wstępnym etapie, wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska. Intencją ustawodawcy przy wprowadzaniu obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było doprowadzenie do jednorazowego przeprowadzenia oceny oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia. Dlatego też w art. 72 ust. 5 u.u.i.ś. wprowadzono generalną regułę, zgodnie z którą w trakcie obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ocena wpływu na środowisko dokonywana jest, co do zasady, tylko raz. W rozpoznawanej sprawie w raporcie wskazano, że ferma będzie zaopatrywana w wodę z projektowanej studni i łączne średnioroczne zapotrzebowanie na wodę przedsięwzięcia kształtować się będzie na poziomie 23 112,65 m3/rok. Na stronach [...] i [...] raportu zostało przy tym opisane oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne. W szczególności autor raportu wskazał, że cele środowiskowe dla Jednolitych Części Wód Podziemnych to m.in. ochrona i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnianie równowagi między poborem i zasilaniem tych wód, tak aby osiągnąć ich dobry stan, a także że "realizacja i eksploatacja inwestycji zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w niniejszym opracowaniu nie spowoduje negatywnego wpływu na stan wód powierzchniowych oraz na osiągnięcie wyznaczonych celów środowiskowych". Zdaniem Sądu twierdzenie to jest gołosłowne, albowiem trudno ocenić wpływ planowanej inwestycji na środowisko wodne w sytuacji, kiedy nie wiadomo, czy jest możliwy pobór wód w takiej ilości z planowanego ujęcia wody, a jeśli tak, czy nie wpłynie to negatywnie na zasoby wodne. Przerzucanie zbadania całego tego aspektu na późniejszy etap – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę – jest sprzeczne z ideą postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. W uzupełnieniu raportu inwestor wskazał co prawda, że wydajność studni będzie przewyższała zapotrzebowanie, natomiast w przypadku awarii urządzeń woda pobierana będzie z istniejącego przyłącza wodociągowego, jednak brak jest ustaleń, czy pobór z istniejącego przyłącza wodociągowego w ogóle będzie możliwy. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem przez organ I instancji przepisów dotyczących dokonywania obwieszczeń wskazać należy, że organ I instancji poinformował strony postępowania w jego toku, że ilość stron zwiększyła się do ponad 10 i od tego momentu wszelkie informacje o postępowaniu podawane będą do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej. Z akt sprawy wynika przy tym, że organ I instancji rzeczywiście tych obwieszczeń dokonywał, choć Sądowi nie umknęło, że organ I instancji nie dokonał obwieszczenia o złożeniu odwołań – zawiadomienie w tym zakresie został doręczone wyłącznie A. F., U. P., M. P., B. P., Fundacji na rzecz zrównoważonego rozwoju społeczności lokalnych "D". oraz pełnomocnikowi inwestora. Co zaś się tyczy naruszenia w sprawie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 33 ust. 1 u.u.i.ś., to z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji poinformował o wszczęciu postępowania, natomiast pismem z dnia 2 października 2020 r. działając na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. podał do publicznej wiadomości informacje o postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa (k. [...] akt adm. organu I instancji) i kontynuował to pismami z dnia 7 czerwca 2021 r. (k. [...] akt adm. organu I instancji) i z dnia 1 grudnia 2022 r. (k. [...] akt adm. organu I instancji). Przechodząc natomiast do oceny zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazać należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania administracyjnego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Przyznanie przez ustawodawcę temu organowi uprawnień reformatoryjnych oznacza, że organ ten ma obowiązek oceny nie tylko ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, ale również rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę, a nie odwołanie. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa administracyjna będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Uzasadnienie decyzji powinno być przy tym elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia. Powinno odnosić się do istotnych elementów spornych, dowodów zarówno zebranych przez organ jak i przedłożonych przez stronę. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa. Należyte uzasadnienie decyzji pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron. Odesłanie do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie zastępuje oceny, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Zasada dwuinstancyjnego postępowania tworzy obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1561/09). Innymi słowy, wyrażona w art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza, że każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Obowiązujący model postępowania odwoławczego nie ma zatem charakteru kasacyjnego, co wyklucza ograniczenie postępowania przed organem drugiej instancji jedynie do kontroli orzeczenia wydanego przez organ I instancji. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Podstawowym celem zasady przekonywania zawartej w art. 11 K.p.a. jest bowiem wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy po raz drugi rozpatrzył sprawę merytorycznie. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołania skarżących nie wywiązał się z obowiązków orzeczniczych wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady przekonywania. Podkreślenia wymaga to, że mimo sformułowania przez stronę skarżącą istotnych i konkretnych zastrzeżeń co do treści raportu oraz samej decyzji organu I instancji, w tym w szczególności dotyczących zakresu raportu (ilości wariantów oraz pozorności racjonalnego wariantu alternatywnego), braku zweryfikowania skumulowania oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami we wsi S., czy też kwestii zbadania wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wodne, organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji nie odniósł się do nich, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń nie przystających do standardów dobrej administracji. O ile organ drugiej instancji nie ma prawa poprzestać na kontroli orzeczenia i nie ma prawa ograniczyć się do zbadania zasadności odwołania (przedmiotem postępowania dla niego jest bowiem dana sprawa, a nie środek zaskarżenia), to nie może on zarzutów strony pominąć milczeniem. Dwuinstancyjność oznacza bowiem, że organ odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 107 § 3 K.p.a. wymaga od organu wyższego stopnia odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, które faktycznie mogą mieć wpływ na ocenę sprawy. Uzasadnienie decyzji wydanej na skutek odwołania przez organ drugiej instancji winno przekonywać, że realizując obowiązek powtórnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy wzięto pod uwagę argumentację wyrażoną w odwołaniu. Zasada przekonywania wyrażona w art. 11 K.p.a. nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Zdaniem Sądu sytuacja, w której organ odwoławczy w zasadzie nie zajmuje własnego stanowiska w rozpoznawanej sprawie, nie dokonuje własnych ocen i ogranicza się do kontroli zaskarżonej decyzji bez szczegółowego uzasadnienia i odniesienia się do zarzutów odwołania prowadzi wprost do naruszenia zasady wynikającej z art. 15 K.p.a. oraz pozostaje w sprzeczności z regułami wynikającymi z art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 i art. 11 K.p.a. W zaskarżonej decyzji dowód, który był podstawą do wydania zawartego w niej rozstrzygnięcia (raport) nie został przez Kolegium prawidłowo oceniony. Organ odwoławczy nie rozważył bowiem zagadnienia zupełności raportu przy wzięciu pod uwagę kluczowych w sprawie kwesti spornych, które skarżący wskazali w odwołaniach, a które niewątpliwie wymagały pogłębionej analizy. Nie odnosząc się w żaden sposób do zarzutów skarżących przedstawionych w odwołaniu, Kolegium nie przeprowadziło ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach. Dodatkowo Sąd zwraca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu uwagę na to, że nie wywiązało się także z obowiązku ustalenia legitymacji osób wnoszących odwołanie do skutecznego zaskarżenia decyzji organu I instancji oraz rozpatrzenia wszystkich odwołań. Zauważenia wymaga, że odwołanie wniesione przez B. P. – która została wskazana w nagłówku jako osoba odwołująca się – zostało także podpisane przez Z. P. i S. P.. Obowiązkiem Kolegium było więc wyjaśnienie, czy osoby te w istocie złożyły odwołanie, a jeśli tak, czy posiadały legitymację do jego wniesienia. Jeśli osoby te są np. współwłaścicielami nieruchomości, której właścicielką jest B. P., to są stroną postępowania, i wówczas ich odwołanie zostało nierozpoznane. Jeśli natomiast nie legitymują się tytułem prawnym do nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania inwestycji, to postępowanie z ich odwołania powinno zostać umorzone. Z kolei A. F. nie złożyła odwołania tylko w swoim imieniu, ale wskazała, że działa także w imieniu A. F.1, Ł. F., K. F., A. F.2 i A. F.3. Do odwołania nie zostało natomiast dołączone pełnomocnictwo, wobec czego Kolegium winno o nie wezwać. Odwołania tych osób pozostały natomiast nierozpoznane (czy to poprzez rozpatrzenie, czy też umorzenie postępowania odwoławczego). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr [...] w części, w jakiej utrzymuje w całości w mocy decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia 6 lutego 2023 r., nr [...], albowiem zostały wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 11, art. 15, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 5 i art. 77 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Dopiero sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób zgodny z art. 66 u.u.i.ś. pozwoli na dokonanie prawidłowej charakterystyki przedsięwzięcia i oceny jego oddziaływania, jak również na ustosunkowanie się do obaw skarżących. Pozwoli ponadto zweryfikować rzeczywisty obszar oddziaływania przedsięwzięcia oraz czy nie wystąpi kumulacja oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami realizowanymi, zrealizowanymi lub planowanymi. O obowiązku zwrotu przez organ na rzecz U. P. i A. F. kwoty po 200 zł tytułem wpisów od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. O obowiązku zwrotu przez organ na rzecz B. P. kwoty 680 zł, na którą składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy pkt 2 zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 lutego 2024 r. wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.).