II SA/Po 680/18

Dnia 23 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia 18 czerwca 2018 roku Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 9 maja 2018 roku Nr [...] Decyzją z 09 maja 2018 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 3 i ust. 4h ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) orzekł o utracie przez K. J. (dalej jako strona, skarżąca) statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 kwietnia 2018 r. na okres 180 dni z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Na podstawie art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 108 § 1 K.p.a. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając decyzję organ napisał, że strona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu 13 lipca 2017 r. potwierdzając od tego czasu, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W dniu 9 kwietnia 2018 r. doradca klienta wydał stronie skierowanie do pracodawcy: "J. " sp. z o.o., z miejscem wykonywania pracy: J., stanowisko: pomoc kuchenna. Do pracodawcy strona zgłosiła się tego samego dnia i odmówiła przyjęcia pracy z powodu posiadania małego dziecka. Świadczy o tym wpis pracodawcy na skierowaniu. W pisemnym oświadczeniu strona potwierdziła, że odmówiła przyjęcia ww. propozycji pracy z powodu opieki nad 9-miesięcznym dzieckiem, które jest niepełnosprawne od urodzenia. Dziecko wychowuje sama, a rodzice, ze względu na swój stan zdrowia, nie mogą zaopiekować się dzieckiem strony. W dniu 18 kwietnia 2018 r. strona oświadczyła do protokołu, że byłaby zainteresowana ww. ofertą pracy, gdyby była to praca na jedną zmianę i to dopiero wtedy, gdy dziecko dostanie się do żłobka. Dalej wyjaśniła, że obecnie nie ma nikogo kto mógłby pomóc w opiece nad dzieckiem i z tego powodu aktualnie nie może podjąć żadnej pracy. Brak możliwości podjęcia obecnie pracy ze względu na niepełnosprawność dziecka oraz samotne wychowywanie dziecka zadeklarowała strona także w złożonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. "wniosku o odstąpienie od postępowania". Na żądanie organu strona dostarczyła dokument z którego wynika, że jej córka znajduje się pod opieką lekarza od 16 sierpnia 2017 r. Starosta ocenił, że odmowa przyjęcia propozycji zatrudnienia nastąpiła z przyczyn leżących po stronie skarżącej. Zdaniem Starosty okolicznością uzasadniającą odmowę nie jest ani samotne wychowywanie dziecka, ani też konieczność sprawowania nad nim opieki z powodu jego choroby. Składając wyjaśnienia do protokołu strona przyznała bowiem, że obecnie, z uwagi na powyższą okoliczność, nie jest w stanie podjąć żadnej pracy. Zdaniem Starosty sytuacja taka świadczy o tym, że na dzień otrzymania skierowania do pracodawcy strona nie posiadała gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Posiadanie takiej właśnie gotowości do podjęcia pracy to z kolei jeden z niezbędnych warunków zachowania statusu osoby bezrobotnej. Okolicznością uzasadniającą odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia nie jest także brak innego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego strony i jej dziecka. Dalej Starosta ocenił, że przedstawiona oferta pracy spełniała kryteria "odpowiedniej pracy" określone w ustawie o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy pod pojęciem "odpowiedniej pracy" należy rozumieć zatrudnienie albo wykonywanie innej pracy zarobkowej, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie. Ponadto łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza trzech godzinach, za wykonywanie których osiąga wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełen etat. Starosta wskazał, że w stosunku do bezrobotnych, którzy odmówili bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia, znajduje zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta powiatu pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej w takim przypadku następuje od dnia odmowy na okres 120 dni - w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni - w przypadku drugiej odmowy i 270 dni - w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4h ww. ustawy, dla ustalenia okresu na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt la, 3, 3a, 7, 8, 11 i 12. Starosta wskazał, że w przypadku strony wystąpiły już okoliczności o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1a, 3, 3a, 7, 8, 11 i 12 ustawy, licząc od dnia wejścia w życie przepisu tj. 27 maja 2014 r. (utrata statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 lutego 2016 r. z powodu braku podjęcia pracy po skierowaniu - art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy) i dlatego utrata statusu osoby bezrobotnej została orzeczona na okres 180 dni. Utrata statusu osoby bezrobotnej następuje od dnia odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. W odwołaniu od ww. decyzji strona napisała, że jest samotną matką i jedynym żywicielem rodziny. Utrzymuje 10-miesięczną córkę, która urodziła się z wadą układu miedniczki nerkowej i wadą układu moczowego, musi być pod opieką lekarza specjalisty. Co miesiąc musi wozić córkę na badania do P. oraz co dwa tygodnie na badanie moczu i kontrolne USG nerek. Zabranie statusu osoby bezrobotnej powoduje brak świadczeń. Skarżąca wskazała, że zaproponowana praca jest dwuzmianowa, podczas gdy strona nie jest w stanie zapewnić córce opieki. Strona mieszka z mamą która ma 65 lat i choruje na osteoporozę, a ponadto jest niesłysząca. Wojewoda decyzją z 18 czerwca 2018 r. nr [...], wskazując na art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając napisał, że pracownicy Powiatowego Urzędu Pracy podjęli właściwe działania, mając na uwadze pełne rozpoznanie sprawy. Ocenił, że strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, które umożliwiłyby usprawiedliwienie odmowy przyjęcia propozycji pracy, zaś konieczność opieki nad małym dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności to subiektywne przyczyny i nie mogą zostać rozpatrzone i uwzględnione jako usprawiedliwienie odmowy przedłożonej propozycji pracy. Ponadto zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, prawo do odmowy przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej z tytułu zamiaru podjęcia się opieki nad dzieckiem przysługuje tylko kobietom, które były zarejestrowane w Urzędzie jako osoby bezrobotne i w tym czasie urodziły dziecko. Rozwiązanie takie nie dotyczy kobiet, które urodziły dziecko przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. J. napisała, że praca objęta skierowaniem, byłaby świadczona w godzinach od 6.00 do 18.00. Żłobek jest natomiast czynny w godzinach od 6.00 do 16.00. Skarżąca argumentowała, że pracodawca nie wyraziłby zgody na codzienne rozpoczynanie pracy z opóźnieniem i wcześniejsze zakończenie pracy, aby mogła odebrać dziecko ze żłobka. Podkreśliła, że do żłobka są przyjmowane dzieci od 1-go roku życia, a w okresie otrzymania skierowania dla skarżącej jej córka miała 8 miesięcy. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, a w konsekwencji powyższego obie wydane w sprawie decyzje nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, określanej dalej "P.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ocena, czy skarżąca słusznie utraciła status osoby bezrobotnej, a więc spór sprowadza się do interpretacji ustawowych przesłanek pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej została podjęta co najmniej przedwcześnie. Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej i z jego utratą uregulowana została w ustawie o promocji zatrudnienia. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 lit "b" ustawy o promocji zatrudnienia, w myśl którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 180 dni w przypadku drugiej odmowy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy, oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z brzmienia powyższych regulacji wynika, iż pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: osoba bezrobotna odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a odmowa nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie organy miały, oprócz konieczności wykazania, że proponowana skarżącej praca jest dla niej odpowiednia, obowiązek zbadania zasadności odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia (por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 stycznia 2012 r., III SA/Łd 1089/11; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej w skrócie CBOSA). Odnosząc się do pierwszej z wymienionych przesłanek tj. odpowiedniości zatrudnienia Sąd stwierdza, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że skarżąca miała wystarczające kwalifikacje do wykonywania pracy na stanowisku pomocy kuchennej, która to praca w ocenie Sądu nie wymaga szczególnych umiejętności, czy kwalifikacji. Ocena kwalifikacji skarżącej jest zresztą okolicznością bezsporną w sprawie (co więcej, skarżąca oświadczyła do protokołu, że byłaby zainteresowana przedmiotową ofertą pracy, gdyby ta praca była na jedną zmianę i dopiero, gdy dziecko dostanie się żłobka, w godzinach pracy żłobka, że nie ma przeciwskazań lekarskich do wykonywania tej pracy - k. [...], [...]). W odniesieniu do kolejnej przesłanki należy podkreślić, że odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia uznaje się za uzasadnioną, jeżeli odmowa ta wynikała z obiektywnych okoliczności, była słuszna i usprawiedliwiona. Zdaniem Sądu, ocena zasadności odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia powinna więc również uwzględniać sytuację osobistą i rodzinną skarżącej. W szczególności organy zobowiązane były do rozważenia, czy podjęcie proponowanego zatrudnienia mogłoby wpłynąć na prawidłowe wykonywanie przez skarżącą obowiązków rodzicielskich przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682 z późn. zm.) - por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 12 września 2018 r., IV SA/Po 281/18 (CBOSA). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wychowuje córkę, urodzoną w lipcu 2017 r., której zobowiązana jest zapewnić odpowiednią opiekę. Nadto skarżąca konsekwentnie wskazuje, a organy administracji nie podważyły, że skarżąca wychowuje córkę sama tzn. bez pomocy ojca dziecka (k. [...], [...]). Zarazem organ I instancji ustalił odnośnie przedmiotowej pracy, że w systemie dwuzmianowym nie zawsze są stałe godziny; a praca odbywa się w większości przypadków od 6.00 do 14.000 i od 14.00 do 22.00, jednak w przypadku prowadzenia restauracji, imprez, grup sportowych czas ten ulega zmianie i tak praca może wówczas rozpocząć się od godziny 7.00 i trwać do 15.00 lub od 8.00 do 16.00, od 10.00 do 18.00 itp. Ponadto świadczenie pracy odbywałoby się także w soboty i niedziele, w takim samym systemie zmianowym jak w przypadku pracy świadczonej od poniedziałku do piątku. Grafik pracy ustala kierownik kuchni (k. [...]). Okoliczności te zostały przez organy obu instancji całkowicie pominięte i skwitowane stwierdzeniem, że opieka nad dzieckiem nie może stanowić uzasadnienia dla odmowy przyjęcia propozycji pracy, jeżeli praca ta jest odpowiednia. Oceniając obie decyzje wydane w sprawie Sąd stwierdza, że organy administracji publicznej nie skompletowały należycie materiału dowodowego, nie przeprowadziły wyczerpującej oceny już zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy nie dokonały należytej analizy sytuacji rodzinnej skarżącej w kontekście przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a-c ustawy o promocji zatrudnienia. Nie zbadano, czy skarżąca faktycznie nie ma możliwości zapewnienia dziecku opieki. Sąd wskazuje, że skarżąca najpierw zadeklarowała, iż opiekę nad dzieckiem będą sprawowali rodzice (k. [...]) aby potem stwierdzić, że oboje rodzice skarżącej są schorowani i nie mogą się zaopiekować tak małym dzieckiem (k. [...]). Organy administracji nie poczyniły żadnych ustaleń, czy skarżąca ma możliwość zapewnienia opieki nad dzieckiem w inny sposób niż poprzez osobiste starania. Obowiązkiem organów administracji było przeanalizowanie argumentacji skarżącej dotyczącej możliwości podjęcia pracy po zapewnieniu dziecku opieki. Sąd zaznacza, że ustawodawca przewidział możliwość refundacji kosztów opieki na dzieckiem – zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnym posiadającym co najmniej jedno dziecko do 6 roku życia lub co najmniej jedno dziecko niepełnosprawne do 18 roku życia, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych kosztów, refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej, nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, na każde dziecko, na opiekę którego poniesiono koszty, jeżeli bezrobotny podejmie zatrudnienie lub inną pracę zarobkową lub zostanie skierowany na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych lub szkolenie oraz pod warunkiem osiągania z tego tytułu miesięcznie przychodów nieprzekraczających minimalnego wynagrodzenia za pracę. Refundacja przysługuje na okres do 6 miesięcy (ust. 2). W tym kontekście Sąd wskazuje, że w zaskarżonej decyzji napisano, że proponowane wynagrodzenie brutto zostało ustalone na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę. W razie ustalenia, że ojciec dziecka faktycznie nie zapewnia opieki nad córką, organy administracji muszą wziąć pod uwagę, że dyspozycyjność osoby samotnie wychowującej dziecko jest ograniczona. Oferta pracy przewidywała natomiast pracę w systemie dwuzmianowym oraz w weekendy – także w systemie dwuzmianowym. Organy administracji w ogóle nie rozważyły tych okoliczności. Wadliwym jest stwierdzenie Wojewody, że konieczność opieki nad małym dzieckiem (przez osobę samotnie wychowującą dziecko) to subiektywna przyczyna która nie może zostać rozpatrzona i uwzględniona jako usprawiedliwienie odmowy przedłożonej propozycji pracy. Dopiero po wyjaśnieniu ww. okoliczności organy administracji będą uprawnione do oceny, czy odmowa podjęcia pracy nastąpiła z uzasadnionych przyczyn. Działanie organów należy ocenić jako naruszające w sposób istotny art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Sąd wskazuje, że z art. 71 Konstytucji wynika, że państwo prowadząc politykę społeczną i ekonomiczną jest zobowiązane do uwzględniania dobra rodziny. Jednym z przejawów tej polityki jest pomoc ze strony władz publicznych, udzielana rodzicom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej. W tym kontekście zauważyć należy, że na organie administracji, który pozbawia stronę określonego uprawnienia ciąży szczególny obowiązek dokładnego i czytelnego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, w którym brakuje tych elementów narusza nie tylko przepis art. 107 § 3 K.p.a., ale godzi w zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 7 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a. (tak WSA w Łodzi w ww. wyroku z 27 stycznia 2012 r., III SA/Łd 1089/11). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę powyższe poglądy w całości podziela. Pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić w sytuacji, gdy osoba bezrobotna odmówi bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej formy pomocy określonej w ustawie. Obydwie przesłanki pozostają ze sobą w ścisłym związku i zadaniem organu administracji publicznej jest wnikliwe rozważenie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału, w tym również argumentacji skarżącej w celu ustalenia, czy przyczyna odmowy przyjęcia propozycji określonej pracy była uzasadniona. W tym celu organ powinien przeanalizować argumenty skarżącej, w jaki sposób została uzasadniona odmowa, ponadto powinien wziąć pod uwagę adekwatność propozycji (praca zmianowa i w dni wolne) nie tylko do stanu zdrowia, dotychczasowego doświadczenia zawodowego, nabytych umiejętności i wykształcenia bezrobotnej, ale także sytuacji rodzinnej, prawidłowo ustalonej. Należy zwrócić uwagę, że zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy, czyli szczególne okoliczności życiowe danej osoby. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli. Te przeszkody należy interpretować na tle sytuacji faktycznej, ustalonej prawidłowo i wyczerpująco. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie zwracano uwagę na obowiązek organu pełnego wyjaśnienia stanu sprawy i dokładnego rozważenia, czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniości" oraz czy odmowa jej przyjęcia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny (por. prawomocne wyroki: WSA w Szczecinie z 13 grudnia 2007 r., II SA/Sz 871/07; WSA we Wrocławiu z 15 lutego 2011 r., IV SA/Wr 635/10; WSA w Opolu z 24 marca 2011r., II SA/Op 47/11; CBOSA). Powyższe rozważania prowadzą do ustalenia, że organ I instancji, a także organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego, nie wykazały, że zaistniały przesłanki zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a-c ustawy o promocji zatrudnienia. Ponownie prowadząc postępowanie organ uwzględni ww. uwagi i rozważy zaistnienie przesłanek pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego, uwzględniając w szczególności aktualny stan faktyczny. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.