II SA/Po 689/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy; oddala skargę Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Burmistrz Gminy i Miasta W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrz Gminy i Miasta W. z dnia [...] 2010 r., znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody, na działce nr [...] we wsi C., w gminie W. Postępowanie wznowiono w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) z w związku z wnioskiem R. G., który podniósł, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dna [...] 2010 r. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy W. wydał decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]2010 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody zwierzęce, planowanych do realizacji na terenie działki nr [...] we wsi C., ponieważ choć decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, to w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie sprawy, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2011 r., znak [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji nie ustalił, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. oraz czy wnoszący o wznowienie postępowania może być uznany za stronę postępowania. Kolejną decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 149 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]2010 r., znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody zwierzęce, planowanych do realizacji na terenie działki nr [...] we wsi C., z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, iż wniosek R. G. o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony w terminie 1 miesiąca od dnia, kiedy wnioskodawca dowiedział się o decyzji Burmistrz Miasta i Gminy W. z dniu [...] 2010 r. Dalej organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu za względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z tym przepisem oraz utrwalonym orzecznictwem o statusie stron decydują dwa wyróżniki: tytuł prawny do nieruchomości oraz wpływ planowanej lub zrealizowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienie lub interes prawny podmiotu posiadającego ten tytuł. Z ustaleń organu wynika, iż wspólność granic działki nr [...] dla której ustalono warunki zabudowy dotyczy działek których właścicielami są Z. i L. F. oraz M. i C. M., których z tej właśnie przyczyny organ włączył do postępowania. Osoby te zostały uznane za strony postępowania. Zdaniem Burmistrza fakt posiadania wspólnej granicy działek budowlanych, stanowi okoliczność, która generalnie uzasadnia udział właściciela jednej z nich w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obiektu budowlanego sytuowanego na działce należącej do drugiego właściciela. Status strony przysługiwał będzie takim osobom w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy o ile z prawa własności wynika interes prawny, którego dotyczy postępowanie. Wszystko zależy od charakteru konkretnej, planowanej inwestycji. Niewątpliwie stroną postępowania są Z. i L. F. bowiem przedmiotowa inwestycja znajduje się na należącej do nich działce. Organ uznał, iż co prawda w przypadku działki bezpośrednio sąsiedniej, już sama lokalizacja inwestycji na działce posiadającej wspólną z nią granicę, może wpływać na możliwość zagospodarowania. Jednak nałożone w decyzji normy wynikające z przepisów prawa materialnego oraz faktyczne ograniczenia wprowadzone do decyzji ustalającej warunki zabudowy, mogą przesądzić o tym, że wydanie owej decyzji nie będzie wiązało się z interesem prawnym podmiotu dysponującego działką o wspólnej granicy z działką objętą decyzją. Zdaniem Burmistrza takie ograniczenia zostały wprowadzone do decyzji z dnia 24 września 2010 r. Planowana inwestycja nie zmieni zakresu oddziaływania na otoczenie, wzrostu uciążliwości, gdyż nie będzie związana ze zwiększeniem produkcji rolnej a jedynie z jej modernizacją. Jak wynika z akt sprawy, planowana przez A. F. inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji z dnia [...] 2010 r. dla terenu istniejącej zabudowy zagrodowej wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy w obrębie których można zaprojektować budynek inwentarski i zbiornik na płynne odchody zwierzęce, sytuowane w odległościach i na zasadach ściśle określonych przez powołane w decyzji, przepisy prawa materialnego w tym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie i ustawy Prawo budowlanego. Wnioskowany przez A. F. budynek inwentarski ze zbiornikiem nie może być sytuowany ani bezpośrednio przy granicy działki nr [...] , która dzieli działkę nr [...] (dla której ustalono warunki zabudowy) od działki R. G. o numerze [...] , ani tym bardziej przy granicy samej działki nr [...], tym samym jego lokalizacja nie może w tym względzie naruszać interesu prawnego sąsiadów, ponieważ nie ogranicza ona możliwości zabudowy ich nieruchomości. Ponadto, obora i zbiornik nie są obiektami klasyfikowanymi jako uciążliwe. Zdaniem organu twierdzenie, że będzie zachodziła uciążliwość zapachowa, na etapie ustalania warunków zabudowy może być jedynie domniemaniem i charakteryzować interes faktyczny, ponieważ kwestiami architektoniczno - budowlanymi (w tym technologicznymi) zajmuje się decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana na dalszym etapie przygotowania inwestycji. Wówczas dopiero, właściwy organ architektoniczno-budowlany analizując rozwiązania projektowe, sprawdzi zgodność przyjętych rozwiązań z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami prawa materialnego. Według Burmistrza Miasta i Gminy W., nie ma podstaw by uznać, że przedsięwzięcie, dla którego ustalono warunki zabudowy, będzie wpływać na nieruchomości sąsiednie, czy też będzie utrzymywało nieruchomości sąsiednie w obszarze swego oddziaływania. Organ opracowując decyzję o warunkach zabudowy analizował kwestie wynikające z § 11 i 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W aktach sprawy znajduje się mapka na której oznaczono kierunek wiatrów dominujących. Nie pozostawia wątpliwości fakt, że budynki mieszkalne, a nawet całe nieruchomości sąsiednie, nie leżą w osi wiatrów dominujących czyli wiejących z północy. Wiatr północny wieje od frontu działki (ulicy) w kierunku jej zaplecza. Skoro zaś nie ustalono zagrożenia komfortu użytkowania nieruchomości sąsiednich przenoszeniem zapachów przez wiatr, nie stwierdzono również wskazań by nakładać warunek tworzenia pasów zieleni na obrzeżach inwestycji czy działki. Organ wskazał ponadto, iż w granicy działek [...] i [...] występuje już roślinności średniowysoka, która osiągnęła docelową wysokość, zaś działka nr [...], jest wydzielona od działki nr [...] i [...] wysokim i grubym ogrodzeniem murowanym pełnym. Powyższe dodatkowo zabezpiecza właścicieli działek nr [...] oraz [...] na wysokości budynków mieszkalnych. Reasumując Burmistrz zauważył, iż lokalizacja przedmiotowego zamierzenia we wnioskowanym miejscu jest niekolizyjna w stosunku do potencjalnych zamierzeń inwestycyjnych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Ponadto stwierdzono, iż decyzja z dnia [...] 2010 r. zobowiązuje inwestora do wykonania planowanej inwestycji zgodnie z przepisami dotyczącymi postępowania z odpadami, usuwania substancji szkodliwych dla środowiska wodnego, emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz z przepisami dotyczącym ochrony zabytków. W odwołaniu od powyższej decyzji R.G. zarzucił, że decyzja organu I instancji został wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem organ nie dokonał analizy architektoniczno-urbanistycznej zgodnie wymaganiami stawianymi przez przepisy powołanego rozporządzenia. Ponadto podniesiono, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomość w tym nieruchomość R. G.. W ocenie autora odwołania posadowienie planowanego budynku inwentarskiego wraz ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce z całą pewnością negatywnie wpłynie na sposób korzystania z należącej do niego nieruchomości. Nieprzyjemny zapach wydobywający się z budynku inwentarskiego oraz ze zbiornika na płynne odchody zwierzęce uniemożliwi mu korzystanie z jego nieruchomości w dotychczasowy sposób i całkowity wyłączy możliwość wykorzystywania dla celów rekreacji i wypoczynku cześć nieruchomości położonej wzdłuż granicy od strony planowanej inwestycji. Ponadto nieprzyjemny zapach wydobywający się z planowanych budowli może wpłynąć na spadek atrakcyjności jego nieruchomości, a w konsekwencji na jej wartość w przypadku ewentualnej sprzedaży. Strona zakwestionowała ustalenia organu co do kierunków dominujących wiatrów na przedmiotowym obszarze. Zdaniem strony z załączonych do odwołania zdjęć wynika, iż kierunek wiejących wiatrów spowoduje, iż planowana inwestycja będzie dla niej uciążliwa. Ponadto niezrozumiałe są dla R. G. wyjaśnienia dotyczące nasadzonej roślinności. Wskazane przez organ nasadzenia są w jego ocenie niewystarczające i w żadnym wypadku nie mogą stanowić pasa zieleni w rozumieniu przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Dodatkowo podniesiono, iż organ nie uwzględnił, iż na działce objętej ustaleniem warunków zabudowy umiejscowione zostały linie średniego napięcia, co w praktyce uniemożliwia posadowienie w tym miejscu budowli a ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się budynek wiejski, w którym odbywają się uroczystości oraz organizowane są imprezy. Zdaniem R. G. planowane zamierzenie (budynek inwentarski) nie będzie kontynuowało funkcji sąsiedniej zabudowy, która ma charakter mieszkalny. Ponadto, organ I instancji przyjmując jako kryterium dla ustalenia kręgu stron postępowania bezpośrednie graniczenie działek w sposób nieuprawniony pozbawił odwołującego się statusu strony, czym naruszył art. 28 k.p.a. wskazując przy tym na obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, który może wykraczać po za nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja i wyznaczenie, którego ma decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego oraz zapewnienia poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Na zakończenie odwołujący podniósł, iż w dacie wydawania decyzji z dnia [...] 2010 r. nieruchomość skarżącego graniczyła bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. W tym stanie granice między działkami były uporządkowane i usytuowane w logiczny sposób, prostopadle do drogi. Według stanu po wydaniu decyzji z dnia [...] 2010 r. w ocenie odwołującego się występuje kompletny chaos, brak jakiejkolwiek logiki w podziale i scaleniu działek nr [...] i [...], w wyniku czego powstały działki nr [...],[...] i [...]. W ocenie R. G. taki podział wskazanych nieruchomości miał na celu wyłącznie uzasadnienie odmowy przyznania mu statusu strony postępowania, zważywszy, że do podziału doszło już po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] 2010 r., znak: [...] . Decyzją z dnia [...] 2012 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wołaczy wyjaśnił, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy terenu, co oznacza, że ma zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. W przypadku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu ustalenie stron postępowania w istocie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia zakresu oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, w wyniku czego dochodzi do określenia kręgu osób, których prawa do korzystania z nieruchomości mogą zostać naruszone. Dalej Kolegium wskazało, iż działkę nr [...] od działki należącej do R. G. na całej jej długości oddziela działka nr [...] a R. G. w swoich pismach dotyczących wznowienia postępowania wskazuje na wyłączenie możliwości korzystania ze swojej nieruchomości w sposób dotychczasowy, to jest wypoczynkowy i rekreacyjny wzdłuż granicy działki z nieruchomością Państwa F., a wydobywający się nieprzyjemny zapach z planowanych budowli może wpłynąć na spadek atrakcyjności jego nieruchomości. Zdaniem Kolegium przytoczone argumenty nie mają charakteru prawnego, nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach i nie wykazują interesu prawnego R. G., a jedynie interes faktyczny, który nie daje podstaw do uznania go za stronę postępowania. Organ wskazał także, że planowa inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagała sporządzani raportu oddziaływania na środowisko. Nie można zatem uznać, iż planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomość R. G. Jest ona zlokalizowana na terenie z dominującą funkcją rolną, a wskazywana przez odwołującego się utrata funkcji rekreacyjnej i wypoczynkowej jego nieruchomości wskazuje na jego interes faktyczny, a nie prawny w sprawie, co także nie daje podstaw do uznania go za stronę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, R. G. zarzucił zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania skarżącemu przymiotu strony, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż planowana inwestycja nie wywrze niekorzystnego wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącego oraz na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o stan nieruchomości odmienny od stanu obowiązującego w dacie wydania decyzji z dnia 24 września 2010 r., - naruszenie przepisów § 1, § 3, § 5 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wbrew zasadom określonym w powołanych powyżej przepisach. W uzasadnieniu skargi R. G. powtórzył argumentację podnoszoną uprzednio w odwołaniu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy dnia [...] 2010 r. działka nr [...] na całej długości była oddzielona działką nr [...] od nieruchomości należącej do R. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r., którą utrzymano w mocy, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...]2012 r. o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2010 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody, na działce nr [...] we wsi C., w gminie W.. Postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 24 września 2010 r. zostało wznowione na wniosek R. G., który jako podstawę wznowienia wskazał zaistnienie okoliczności wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 24 września 2010 r. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem oczywisty i niebudzący wątpliwości brak przymiotu strony – brak interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. daje podstawę do wydania postanowienia o odmowy wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1286/09, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli w okolicznościach sprawy istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, to konieczne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie zbadanie tej przesłanki w toku wznowionego postępowania. Tylko w postępowaniu głównym możliwe jest bowiem, z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego i gwarancji procesowych, jednoznacznie rozstrzygnięcie, czy zaistniały przyczyny wznowienia. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Orzekanie o interesie prawnym wnioskodawcy ma w tym wypadku charakter merytoryczny i powinno następować w "postępowaniu co do przyczyn wznowienia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 95/10 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo wydal w dniu [...] 2011 r. postanowienie o wznowieniu na wniosek R. G. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody, na działce nr [...] we wsi C., w gminie W. Zgodnie z powołanym art. 149 § 2 k.p.a., zadaniem organu w wznowionym postępowaniu było w pierwszej kolejności ustalenie czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to znaczy czy R. G. posiadał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] 2010 r. i czy nie brał udziału w tym postępowaniu nie z swojej winy. Dopiero pozytywna odpowiedź na to pytanie obligowała organ do ponownego przeprowadzenia postępowania celem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wynika zaś, iż brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, albowiem organy prawidłowo ustaliły, iż R. G. nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] 2010 r., a zatem w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela powyższe ustalenia organów. Jak słusznie wskazał organ II instancji ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) nie zwiera regulacji określającej sposób ustalania stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Zastosowanie w tym postępowaniu znajdzie ogólna zasada określania stron postępowania administracyjnego wyrażona w art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym, stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być, oprócz właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości, której dotyczy postępowanie, właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiadujących z tą nieruchomością działek, pod warunkiem, że wykażą w konkretnych okolicznościach tej sprawy istnienie przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania planowanej inwestycji nieruchomości sąsiednie oraz stopień uciążliwości dla tych nieruchomości. W zależności od okoliczności sprawy stronami tego postępowania mogą być także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Uznanie właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiadujących działek za strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy konkretnej nieruchomości wymaga zatem wykazania, że wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2006 r., sygn. II OSK 726/06, z 29 stycznia 2008 r., sygn. II OSK 1959/06 oraz z 24 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2105/10 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zaznaczyć, iż interes prawny lub obowiązek, o którym mowa w art. 28 k.p.a. jest oparty na przepisach prawa materialnego. Tylko więc wykazanie, że osoba żądająca uznania jej za stronę powołuje się na swój interes oparty na konkretnej normie prawa materialnego pozwala na przyjęcie, iż ma ona interes prawny w toczącym się postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie organu obu instancji słusznie wskazały, iż R. G. nie wykazał, aby postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego oraz zbiornika na płynne odchody, na działce nr [...] we wsi C. dotyczyło jego interesu prawnego. Niewątpliwie interes prawnego R. G. nie wynika z regulacji dotyczącej lokalizowania obiektów rolniczy względem obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wykazał organ I instancji planowany na działce [...] budynek inwentarski oraz zbiornik na płynne odchody zlokalizowany będzie w ten sposób względem działki należącej do R. G., że dominujące przez większą część roku na tym obszarze wiatry nie będą niosły zapachów w kierunku działki wnioskodawcy. Ponadto lokalizacja planowej zabudowy i jej odległość od granicy z działką nr [...] pozwala na stwierdzenie, iż nie będzie miała ona wpływu na sposób zagospodarowania działki skarżącego – nie będzie wpływała na wynikające z przepisów technicznych kwestie lokalizacji na obiektów budowlanych na działce [...]. Podkreślić przy tym należy, iż bez jakiegokolwiek znaczenia dla oceny czy skarżącemu przysługiwał przymiot bycia stroną w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2010 r. pozostaje brak wspólnej granicy między działkami nr [...] i nr [...] . Zarzuty skarżącego dotyczące spadku wartości nieruchomości również nie zasługują na uwzględnienie. Odnoszą się one do okoliczności potencjalnych i niepewnych i mogą co najwyżej świadczyć o interesie faktycznym skarżącego. Na marginesie nadmienić należy, iż już z pobieżnym przeanalizowaniu akt sprawy zauważyć można, iż planowana inwestycja związana z produkcją rolną zlokalizowana ma być w obszarze na którym dominuje zabudowa zagrodowa zawiązana z produkcją rolną. Trudno zatem zgodzić się z stanowiskiem strony, iż zlokalizowanie na tym obszarze kolejnego budynku inwentarskiego wpłynie znacząco na wartość jego nieruchomości otoczonej zabudową zagrodową lub ograniczy sposób użytkowania tej nieruchomości. Zauważyć również należy, iż planowana inwestycja – budowa budynku inwentarskiego na 20 DJP (dużych jednostek produkcyjnych) nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, bowiem nie została przez prawodawcę zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani w obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia 24 września 2010 r. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257, poz. 2573 ze zm.), ani w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397). Nadmienić należy, iż zagadnienia związane z nasadzeniem pasa roślinności średnio- i wysokopiennej regulowane są w § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, przepisy którego to rozporządzenia jako aktu wykonawczego do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane znajdą zastosowanie na następnym etapie inwestycji, to jest w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza godność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dopiero bowiem wykonanie planowanego budynku obliguje inwestora do stworzenia wyżej opisanego pasa zieleni. Reasumując stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] 2010 r. dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku. Tym samym ustalenia organów obu instancji w tym zakresie uznać należy za prawidłowe. Skoro w wznowionym postępowaniu ustalono, iż przyczyna wznowienia postępowania nie ziściła się to słusznie organy stwierdziły, iż brak jest podstaw do ponownego przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy i prawidłowo orzekły o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2010r. Skoro skarżący nie posiada przymiotu strony to jego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej nie mogą zostać rozpoznane. Dotyczą one bowiem istoty sprawy zakończonej ostateczną decyzją, która nie została skutecznie wzruszona, bowiem jak wskazano wyżej nie wystąpiła przesłanka do jej wzruszenia w drodze wznowienia postępowania. W tych okolicznościach sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.